Voor Kinderen.

Een vreeselijke reis.

{Slot.)

»Ween niet, moeder, " zoo sprak de jonge bruid tot de oude vrouw, »gij zult uw kleindochter nog zien. Ik gaooknaar Muttraen gij zult met mij gaan. Kom in den wagen."

Dat liet de oude vrouw zich geen tweemaal zeggen ; zij trad den prachtigen wagen binnen, kuste de voeten der bruid en sprak: »Mogen alle zegeningen op uw hoofd dalen in uw huwelijk! Dat uw troon eeuwig zij; mogen uw kinderen u vreugde geven en gij de moeder zijn eener rij van koningen!"

Toen kuste zij nog eens de voeten van 'Mareena en nam plaats op een zetel, dien 't meisje haar aanwees.

Langzamerhand werd het duister. Nareena voelde zich slaperig en lei zich ter ruste. Doch eer zij dit deed legde zij, met behulp van een dienstmaagd, een dik overkleed over de oude vrouw, die naar de wijze der inlanders in een hoek was gekropen. Weldra zonk Nareena in diepen slaap en ging de dienstmaagd weder heen;

Intusschen trok de stoet voort in den koelen nacht en bij het schijnsel der sterren die in 't Oosten zoo helder glanzen, dat men bij haar licht soms lezen kan. Vroolijk klonken de bellen der sneeuwwitte ossen, als zij den kop ophieven, en tegelijk vernam men het eentonig, slaperig zingen of neuriën der drijvers, die eindelijk zelf op hun voertuigen zaten te knikkebollen, gelijk de bedienden in den wagen, Men kon den - ^tg echter niet missen, en aan gevaar dacht niemand.

Het was bijna drie uur in den morgen, toen allen gewekt werden door luide vreugdekreten, die hun tegemoetklonken. Eenige bedienden, mannen en vrouwen, afgezonden door de aanstaande schoonouders van Nareena, wachtten de wagens op aan de poorten der oude stad Muttra. Men trok binnen en de optocht ging naar het huis. Twe groote gegrendelde deuren werden geopend, maar zorgvuldig weer gesloten en gegrendeld, toen de stoet veilig op de ruime binnenplaats van het groote huis stond.

Daar wachtten ook de vader en de moeder van den bruigom. Doch hij zelf was er niet. Want het landsgebruik in Indië verbood hem Nareena nu reeds te zien. Allen schaarden zich nu om den bruidswagen, wachtende tot Nareena zou verschijnen. Doch zij vertoonde zich niet.

»Zij wil nog slapen, " sprak de heer des huizes, en dadelijk trad een der dienstmaagden op den wagen toe en riep:

»Baba, Baba, ontwaak! ontwaak! Gij zijt aangekomen!"

Maar er volgde geen antwoord. De moeder des bruigoms liep toe, sloeg de gordijnen weg en daar lag Nareena in ^haar volle lengte op de kussens uitgestrekt.

»Mijn lieve, " sprak de vrouw zachtkens, de bruid aanrakende, »sta op, en .laat ik u omhelzen "

Doch alles bleef stil.

»Breng een licht!'' riep de vrouw verschrikt. Men bracht een fakkel en — nu ontdekte men hoe Nareena daar lag, bleek en kil. Zij was dood! De oude vrouw was verdwenen.

Wat was er geschied ? Men ontdekte 't spoedig. Om den hals der jonge bruid zat nog een dun koord gedraaid : zij was geworgd in dien nacht op de reis. Al haar juweelen en sieraden waren verdwenen.

Natuurlijk viel 't vermoeden dadelijk op de oude vrouw. Niemand had haar zien heengaan. Zij moest in de duisternis zijn ontsnapt. Het gerecht kwam en nam allen in verhoor. Dadelijk werd een onderzoek gedaan en de Engelsche overheden gaven zich alle moeite om de bedrijfster van de snoode gruweldaad te onttrekken. Na eenige maanden gelukte het. Een geheele bende dieven en moordenaars werd gevat, en daarbij behoorde ook zij die met Nareena in den wagen had gezeten.

En wat bleek nu ?

De oude vrouw, die koelbloedig haar misdaad bekende, behoorde tot een soort van vereeniging waarvan de leden Thugs heeten.

Deze lieden gaan uit op roof en moord en doen dat wijl zij meenen zoo hun goden te dienen. Bloedvergieten en rooven is hun godsdienst. Dat doen zij zoo listig en geheim, dat het zeer moeielijk is hen te ontdekken. Gelijk de oude vrouw, nemen zij alle gelegenheden waar, wijl zij door moord en doodslag hun goden denken te dienen. Nog pas las ik in een Engelsch tijdschrift een waarschuwing aan reizigers m Indië, om toch nooit onderweg zich met vreemden in te laten of lieden die in nood schijnen te helpen, want, zoo stond er verder, »men kon zich plotseling bevinden in de klauwen der Thugs, de meest meedoogenlooze en bloeddorstige sluipmoordenaars die er ooit bestonden.'' Gelukkig is in de laatste jaren dat schrikkelijk genootschap zeer verzwakt. Want de Engelschen doen er terecht tegen wat zij maar kunnen.

Ook de oude vreuw behoorde tot die Thugs.

De moordenaars kregen hun straf. Doch gij begrijpt welk een bittere droefheid er heerschte in de gezinnen, die zoo onverwacht en schrikkelijk van een dochter werden beroofd.

Ik heb u deze ware geschiedenis verteld, vrienden, opdat ge zien zoudt, gelijk ik in 't begin zei, hoe de Schrift waarheid spreekt als zij van den mensch zegt, dat »zijn voeten snel zijn om bloed te vergieten en vernieling en ellendigheid is in al zijn wegen." Hoe ontzettend is het dat menschen zoo verbhnd kunnen zijn, dat ze meenen een Gode gevallig werk te doen door de gruwelijkste zonden te bedrijven.

Dat wij betere dingen weten en zulke gruwelen ons land niet verontreinigen, dat danken we alleen aan Gods genade, die onze voorvaderen uit een heidendom, even wreedaardig als dat van Indië, tot het licht der waarheid heeft geroepen. Niet alleen geestelijke, maar ook zooveel tijdelijke zegeningen zijn ons daardoor geschonken. En als we er den Heere voor danken, och vrienden, laat ons dan ook meehelpen om het Evangelie te doen brengen aan die heidenen, die God niet kennen, opdat zij zijn wegen leeren en zijn naam verheerlijken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen