In de quaestie-Waalwijk

Amsterdam, 10 Jan. 1890.

In de qaaestle-Waalwi/k hebben v/e ons dusver niet gestoken, omdat hier de tegenstelling voor of legen den Christus niet in het spel was.

Onbelangrijk intusschen is het conflict van Waalwijk niet.

Het gold toch de vraag, in hoeverre aan den kerkeraad nog eenige betamelijke vrijheid zou worden gelaten in eigen beheer. En het Classicaal bestuur van Heusden, dat geëindigd is met krassemaatregelenop den weerspannigen kerkeraad toe te passen, heeft feitelijk deze vraag in dien zin beantwoord, dat elke kerkeraad te dansen heeft naar de pijpen van zijn Classicaal bestuur.

Uit de buurt van Waalwijk schrijft men ons daarover het volgende:

Wij hebben onderzocht, wat die geïncrimineerde 30 jaren beteekenen, waarvan door den scriba van het zoogenoemd classicaal bestuur van Heusden in de Nieuwe Rott. Cour. van 30 Oct. en 4 Dec. jl. wordt melding gemaakt, en in welke artikelen hij de fiolen van zijn toorn op den kerkeraad van Waalwijk heeft doen uitstorten, en daarop het volgende antwoord ontvangen, 't welk wij meenen niet aan het oordeel van het publiek te mogen onthouden, vooral ook, omdat het als eene bijdrage kan strekken tot de kennis van de middelen, die dat bestuur aanwendt, om zijn doel te bereiken.

In de tweede missive van het z. g. class, bestuur, gevolgd op een fatsoenlijk vertoog van den kerkeraad, waarbij deze als zijne meening had uitgesproken, dat hij in de uitoefening van zijn gewoon beheer geheel vrij was, verklaarde dat bestuur, dat het den kerkeraad de overtreding van de laatste zinsnede van art 20, Regl. op de diaconieën, niet zou toereke^ nen, onder bedreiging echter, dat het, bij niet aanvaarding van zijn voorstel, 't welk gelastte een met name aangewezen winkelier de leverantie der manufacturen aan de diaconie te gunnen, de door den kerkeraad verleende dispensatie zou vernietigen, zoodat de leverantie, tot dusverre in dit jaar gedaan, niet zou goedgekeurd en niet ten laste van de diaconie zou mogen gebracht worden.

De kerkeraad, behalve diens voorzitter, gevoelende, dat transactie in eene zaak van zulk principieel gewicht niet wel aanging; dat hij zijtie conscientie niet mocht laten verkrachten, noch een precedent scheppen, ten gevolge waarvan niet alleen hij, maar ook al de kerkeraden aan ongehoorde banden zouden kunnen worden gelegd en niet verkiezende zijne eer en zijn goeden naam in de waagschaal te stellen, heeft op den inhoud dezer missive geantwoord, dat hij vermeende, dat reeds vóór dertig jaren (de tijd waarop voor het eerst om dringende redenen aan een diaken de bedoelde levering werd opgedragen) van de toen verleende dispensatie was kennis gegeven; dat sedert achtereenvolgens de kerkeraden op dit voetspoor waren voortgegaan, zonder hierin ooit te zijn gemoeid geworden; doch dat hij, willens en wetens, geen enkel art., in welk regl. ook, wenscht te verbreken, nu hij tot de wetenschap is gekomen, dat voorzeide kennisgeving telken male moet geschieden, zich haastte alsnog aan het classicaal bestuur te melden, dat hij met algemeene stemmen, behalve die des voorzitters, tot gelijk einde over het loopende jaar, opnieuw dispensatie had verleend. Verder, dat hij met leedwezen had Icennis genomen van de bedreiging, zonder behoorlijk onderzoek, des classicalen bestuurs, welke z.i. niet strekte, om den eerbied voor dat hooge college te onderhouden; doch, dat hij, afgaande op diens uitdrukkelijke verklaring, »dat het zich geenszins wilde steken in zaken, die het niet aangaan, of eenige gemeente in hare vrijheid van handelen beperken, " en ook omdat hij, onder verbetering, meende, dat er van de zijde des classicalen bestuurs wel eenige machtsoverschrijding plaats had, nochtans het vertrouwen koesterde, dat het bestuur zoowel zijn imperatief voorstel als zijne bedreiging zou gelieven terug te nemen.

In dit antwoord, dat, naar ons bescheiden oordeel, een rondborstigen geest ademt, doch waarop eene nadere bedreiging vantoepassing van het regl. van opzicht en tucht als bescheid werd ontvangen, vindt de heer Van Geytenbeek, na het lezen van een artikel in de Nieuwe Rott. Cour. van 27 Oct. j 1., geheel buiten voorkennis van den kerkeraad, in het algemeen belang ingezonden, in zijne verbazing aanleiding, om diens leden de qualificatie van »on beschoft" naar het hoofd te slingeren.

Voorzeker zullen alle beschaafde lidmaten van het Ned. Herv. Kerkgenootschap de kerkeraadsleden van Waalwijk alleszins gerechtigd achten, om die, haast zouden wij zeggen »onbeschofte" denominatie met den nog verschuldigden eerbied terug te zenden aan het adres, waarvan zij is uitgegaan.

Als staal van Synodale wilkeur is ook dit verhaal waard dat men er kennis van neme; hoewel we overigens met den kerkeraad van Waalwijk niet de minste deernis hebben.

Zoolang deze kerkeraad niet kloek en moedig voor zijn Heere en Koning opkomt, is de heerschappij waaronder hij gebukt gaat noé het eenig redmiddel dat overblijft, om hem de oogen te doen opengaan voor het valsche standpunt, waarop hij staat.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen