De Directeur van

De Directeur van het Gymnasium te Zetten, die pas weer het lezend publiek aan zich verplichtte door de frissche, keurige en boeiende leerrede, die hij in Uit de Diepte plaatsen liet over de beteekenis der kleine dingen, heeft opnieuw zich iets laten ontvallen, dat ons leed doet.

Gelijk men weet had Dr. Wagenaar, predikant te Leeuwarden, zich in mingunstigen zin uitgelaten over de jongste houding van zijn vroegeren leermeester.

Of Dr. Wagenaar niet beter gedaan had, met hierin zijn ouden leermeester te sparen, blijft een vraag.

Maar wat doet Ds. Van Lingen nu.?

In een onbewaakt oogenblik zet hij Dr. Wagenaar die critiek betaald door in zijn maandblad te laten drukken, dat in vroegere jaren eens een klacht door hem over den gymnasiast Wagenaar naar zijn ouders moest worden gezonden o\& r een droeven misstand in zijn gedrag.

Nu voelt ieder toch dat dit niet gaat.

Op het gymnasium komt men alsjongen van twaalf jaar, en in die gymnasiale jaren valt er, vooral op een kostschoo', allicht iets voor, waarover dan aan ouders of voogden moet geklaagd worden.

Zoo zal het in de dagen van olim ook wel met den gymnasiast Van Lingen zijn geweest, en zoo nu schijnt er ook eens een klacht te zijn gevallen over den gymnasiast Wagenaar.

Gesteld dus al, dat deze klacht indertijd gegrond ware geweest, dan lag hierin nog niets bijzonders, en ware aan Dr. Wagenaar nog slechts overkomen, wat bijna elke doctor of predikant op zijn kerfstok heeft.

Doch wat nu te zeggen van den directeur van een gymnasium, die in een boos oogenblik zoo iets aan een oud-gymnasiast, die inmiddels met eere in Gods kerken dient, publiek gaat nahouden.'

Bij Augustinus was het schuldboek uit vroeger dagen nog van heel wat ernstiger aard; maar wien zou het ooit in den zin zijn gekomen, om deswege den schrijver van de Stad Gods te discrediteeren bij het publiek.'

Ea ditmaal vooral kon dit er niet door, omdat Dr. Wagenaar tijdens zijn verblijf op het Gymnasium juist algemeen bekend stond als een voor zijne jaren hoogst ernstig jongman, op wiens gedrag en wandel niets viel aan te merken. Heel dat schrijven van Ds. Van Lingen aan zijn ouders had dan ook betrekking op een zaak, waar hij part noch deel aan had, en waarin Ds. Van Lingen zich waarschijnlijk, gelijk dit aan elk Rector soms overkomt, had vergist.

Deze onverklaarbare handelwijze van Ds, Van Lingen heeft dan ook bij velen rechtmatige ergernis gewekt. Een ingezonden stuk van Ds. Segboer, dat men hierachter vindt, zij hier een proeve van.

Maar bovendien, mag hier de vraag niet gesteld, of Ds. Van Lingen op die wijs niet hetvertrouwen in zijn gymasium ondermijnt?

Of zou Ds. Van Lingen het zoo vreemd vinden, zoo menig ouder voortaan zeggen ging: „Als ik door mijn kind naar Zetten te zenden, er mijn zoon aan bloot stel, dat over tien of twintig jaren, als hij predikant is, nog de eene of andere jongensstreek hem publiek voor de voeten zal geworpen worden, dan mag ik mijn kind aan zulk een gevaar niet wagen."

Ds. Van Lingen schreef zoo roerend schoon over de kleine dingen, en herinnerde er zoo terecht aan, hoe Satan soms juist die „kleine dingen" aangrijpt, om veel schoons en heerlijks te vernietigen.

Ons dunkt een dier „kleine dingen", maar van bedenkelijke strekking, was dit onvergeeflijk vergrijp tegen de eer en den goeden naam van Dr. Wagenaar,

En de uitkomst is dan ook, dat Da-Van Lingen niet Dr, Wagenaar, maar zichzelven door deze kleine netel heeft ge brand.

KUYTER.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen