Buitenland.

Eogeland.

De St. Pauls ontwijd. Bis'schop Lincoln's Ritualistisch dr ij ven. Generaal Booth's voorloopig succes bij zijn poging tot oplossing der sociale quaestie.

Onlangs had er in de hoofdkerk der Episcopalen van Londen de prachtige, bekende St, Paul's Cathedral een vreeselijke gebeurtenis plaats. Een man beroofde zich gedurende den dienst van het leven door middel van een revolverschot. Zoo ver zijn de mannen, die in de St. Paul's regeeren op weg naar Rome, dat zij het voor hoog noodig keurden om een »reconciliation" (verzoenings) dienst te houden, opdat het gewijde gebouw zou gezuiverd worden van den smet eens zelfsmoords. Maar nu deed zich de vraag voor of de zelfmoordenaar den laatsten adem binnen of buiten het heiligdom had uitgeblazen, want toen het schot gehoord was, had men den zelfmoordenaar aanstonds uit de kerk gedragen. Was de man buiten de muren van de kerk gestorven dan zou een verzoeningsdienst niet noodig geweest zijn. Er werd uitgemaakt dat het leven aanstonds den zelfmoordenaar verlaten had, en de dienst had plaats! Doch nu komt het uit dat onderscheidene zelfmoorden gepleegd zijn in het grootste en prachtigste kerkgebouw van het rijk, en dit in de laatste jaren, terwijl'-nooit iets gedaan is om het gebouw te zuiveren. Wellicht hooren wij over eenigen tijd dat er eene godsdienstoefening gehouden is, om al de smetten die het kerkgebouw aankleven, voor het aangezicht des Heeren weg te nemen.

De Church Association, een vereeniging die zich verzet tegen het Romaniseerend streven der hoogkerkelijke partij, heeft naar aanleiding van den in de St-Paui's gehouden verzoeningsdienst, zich gewend tot den bisschop van Londen, omdat hij een dienst heeft doen plaats hebben, die door de ordeningen der Episcopale kerE niet wordt voorgeschreven en die een uitvloeisel is van een Roomschen regel. De Association zegt in haar adres, dat het haar verbaast dat een inbreuk op het zesde gebod zulk eene ontroering gewekt heeft, terwijl men zonder gewetensbezwaar voortdurend tegen het tweede gebod zondigt. Het is toch bekend dat men in de St Pauls een Mariabeeld geplaatst heeft. Of een dergelijk vertoon helpen zal ? Wij vreezen van neen. Op het jongste Churchcongres hadden de laag-kerkelijken de overhand en al het daar gesprokene geeft den indruk alsof de laag-kerkelijken gelooven dat de hoogkerkelijke strooming door niets tegen te houden is. Door de moedeloosheid der tegenpartij worden de Ritualisten steeds stoutmoediger van weinig beteekenis is het daarom dat dr. Perowne, deken van Peterborough tst bisschop van Worcester benoemd werd, die tot de laagkerkelijke partij gerekend wordt. Dat men niet bang is dat de nieuwbenoemde moeilijkheden aan de beweging tot terugkeer naar Rome, zal in den weg leggen, bHjkt uit de loftuitingen die men hem nu reeds toezwaait, als vertegenwoordiger van het beginsel der verdraagzaamheid.

Ofschoon bisschop Lincoln door de bevoegde macht een en andermaal in het'*ongelijk gesteld is, beschuldigd zijnde van het in toepassing brengen van Roorasche ceremoniën bij den eeredienst, gaat hij daarmede toch voort. Dezer dagen werkte hij mede tot het vieren van een plechtige mis in de A. Saviour's kerk te Leeds, eene kerk die indertijd door Dr. Pusey gesticht werd, en die op den gevel het opschrift vertoont: »gij allen die deze heilige plaats binnentreedt, bidt voor den zondaar die haar stichtte." Bij de hooge mis te Leeds was wierook, brandde kaarsen, knielde men voor het altaar, terwijl de teekenen van het Heilig Avondmaal alleen werden genoten door hem die den dienst verrichtte.

Het plan van den heer Booth om drie koloniën te stichten ten einde aldus de ellende der Londensche bevolking tegemoet te komen, vindt bijval, ook buiten de kringen der aanhangers van het Heilsleger. Had de heer Booth berekend dat hij tot uitvoering van zijn voornemen een /1, 200, 000 zou noodig hebben, er is reeds bijna negen tonnen gouds bij elkaar gebracht. Nu, als met een oifer van iets meer dan een millioen gulden aan zooveel ellende kan worden tegemoet gekomen, dan is het Engelsche volk rijk genoeg om het te brengen. Dan zal men ook wel geneigd zijn om de ƒ 360, 000 jaarlijks saam te brengen, die de generaal van het Heilsleger eischt om zijne kolomen m Londen, op het platte land en in Australië, in stand te houden als toevluchtsoorden voor ellendigen.

Frankrijk.

Voorstel tot federatie derProt. kerken.

Eene commissie is in Frankrijk aan den arbeid getogen om een federatie of verbond van de kerken in het leven te roepen. Welke kerken men saam binden wil, werd niet geheel duidelijk uitgesproken, alleen blijkt het, dat men niet met de Roomsche kerk wil vereenigd zijn, veeleer wil men tot federatie komen om gezamenlijk tegenover de eenheid der Roomsche kerk sterk te staan. Voorloopig zal van deZe zaak wel niets komen; het comité heeft zich gewend tot de Synoden en andere kerkelijke lichamen, met verzoek, afgevaardigden te benoemen, opdat deze een plan tot federatie zouden opstellen. Maar tot dien arbeid hebben

de kerkelijke vergaderingen geen volmacht. Deze behooren eerst hun lastgevers te vragen of zij voor het beoogde doel mogen deputeeren. Maar onderstel dat alle kerkelijke vergaderingen, die niet tot Rome behooren, willen medewerken tot het beoogde doel, dan moet er strijd ontbranden over de vraag, hoe dat de kerken zullen vertegenwoordigd worden wanneer het er op aankomt om een comité te benoemen, dat de gefedereerde kerken saambindt. Gaat men dan uit van het beginsel van evenredige vertegenwoordiging, dan heeft de Gereformeerde Staatskerk verreweg de meerderheid, en daar komt men nu van uit de Vrije kerk legen op.

De predikant Mettetal heeft het eerst het denkbeeld van een federatie van kerken geopperd in eene groote vergadering, waar over de belangen der inwendige zending gehandeld is.

In een artikel in de Eglise Libre zet deze prediker uiteen, dat de kerken zich moeten vereenigen, öf dat men anders zien zal, dat de eenheid der Roomschen de Protestantsche kerken zullen vernietigen. Om dit te verhinderen, moeten zelfs de modernen in de federatie opgenomen. Op de bedenking, dat liberalen en modernen geen geloofsbelijdenis hebben, antwoordt de heer Mettetal, dat het niet bewezen is, dat de hedendaagsche liberalen niet de verklaring zouden willen onderschrijven: »de Protestantsche kerken zijn in haar wezen apostolisch: zij erkennen in zake de leer geen ander gezag dan dat der Heilige Schriften, en geen ander Hoofd, Zaligmaker en Middelaar dan Jezus Christus, de eenige Zoon Gods." Op deze wijze zoekt hij allen die den naam van Protestant dragen, onder één hoed te vangen, en schroomt daarbij niet om de reeds zoo flauwe, verwaterde, confession de foi van 1872, die als vereenigingspunt dient voor de kerken die onder de officieuse synodale organisatie vereenigd zijn, nog meer te verzwakken. Het artikel van den heer Mettetal eindigt op eene wijze, die ten duidelijkste bewijst, dat hij met pak en zak tot het liberale kamp is overgeloopen. Het slot luidt:

»Wij zijn over en weer dupe van onze vooroordeelen. AVanneer zullen wij eene nationale synode hebben om onze ongerechtvaardigde vermoedens weg te nemen? Wanneer zullen wij ons weten vrij te maken van de theologische stelsels! Wanneer zullen wij niets meer en niets minder dan discipelen van Jezus Christus zijn? "

Wij zien hieruit waar het in Frankrijk in de Gereformeerde kerken heengaat. Men holt op den weg der ontkenning vooruit, en hoe verlangend wij ook uitzien naar teekenen die van een wederopzoeken van de verlaten paden der vaderen spreken, wij kunnen ze maar niet zien.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen