Zending.

Uit oude dagen.

De begeerte om het Evangelie, de-kennis der waarheid te verbreiden was, zelfs in meer bepaalden zin, gelijk we in onze artikelen ten vorige jare aantoonden, bij verschillende volken niet vreemd. Van één volk spraken wij nog niet. En dat dient wel afzonderlijk genoemd wegens zijn ontzaglijke groote beteekenis op dat gebied : het Britsche. Aan de mannen, die de grondslagen legden van Engeland's grootheid overzee dient kortelijk een woord gewijd.

Toen de beroemde Walter Raleigh, bekend door zijn grootsche doch kwalijk geslaagde ondernemingen, in 1585 met een vloot uitzeilde naar Virginia, de Britsche kolonie in Amerika, dus genoemd naar de »maagdelijke" vorstin Elizabeth, verzocht hij uitdrukkelijk dat zijn vriend en leermeester, de uitmuntende en vrome Harcourt mee mocht gaan. En spredend van zijn omgang met de inboorlingen, zegt Raleigh letterlijk;

»Dikwijls en in elke plaats waar ik kwam gaf ik, indien ik er toe in staat was, verklaring van den inhoud des Bijbels, aantoonende, dat daarin de eenige en ware God en zijn groote werken worden verkondigd; dat daarin was vervat de ware leer der zaligheid dóór Christus met nog vele bijzonderheden omtrent de wonderen en hoofdpunten van den godsdienst, zooveel als ik in staat was voor te brengen en voor de gelegenheid geschikt achtte."

Dat nu deze blijkt wederom: wijze van doen vrucht droeg blijkt wederom:

De Wiroans (opperhoofd) bij 'twelk wij woonden, Wingens geheeten, en velen van zijn volk, zegt Raleigh, waren dikwijls gaarne bij ons, als wij godsdienstoefening hielden en bezochten ons dikwijls zoowel in onze eigen stad als in andere, waarheen hij ons soms verzelde om te bidden en psalmen te zingen, hopende daarbij deelgenoot te worden van diezelfde vruchten, als wij hoopten er door te verkrijgen. Tweemaal was deze Wiroans zoo ziek dat hij dacht te sterven. Hij verzocht ons voor hem te bidden en 't middel te wezen, dat het onzen God mocht behagen, dat hij mocht leven of wel na den dood bij Hem leven in heerlijkheid. Zoodanig waren ook j' de begeerten van vele anderen in dergelijke ' gevallen."

Raleigh droeg ten slotte in 1589 al de rechten, die hij tot stichting eener kolonie van Elisabeth had ontvangen, aan een maatschappij over. De acte daarvan verzelde hij met de voor dien tijd groote gift van ƒ 1200 »met bijzondere bedoeling en ijver om den Christelijken godstdienst in deze duistere landen te planten".

En zulke wenschen bestonden niet maar bij enkele weinigen. Toen koning Jacobus I in 1606 brieven uitgaf, machtigend tot nederzettingen in Virginia, werd de plicht van een volk om in zijn koloniën en ook daar buiten het Christelijk geloof te verbreiden, uitdrukkelijk erkend. In het koninklijk besluit leest men: s p b v

»Moge zulk een edel werk, door 't bestier des almachtigen Gods, later strekken tot verheerlijking van zijn Goddelijke Majesteit, door den Christelijken Godsdienst te verbreiden onder dezulken, die nog leven in duisternis ' en droeve onzekerheid omtrent de ware kennis en aanbidding van God en moge het mettertijd de ongeloovigen en wilden, in diestreken wonende, tot mcnschelijke beschaving en tot een vaste, rustige regeering brengen". En dat het niet bij louter woorden bleef, getuigen de talrijke pogingen, die zoowel door groote lichamen als door afzonderlijke personen werden gedaan om de heidensche bevolkingen te bereiken en de verschillende bevolkingen en volkplantingen die onder Britsche heerschappij kwamen.

Drie jaren nadat bovenbedoeld stuk was uitgevaardigd, werd een nieuw gegeven. Toen werd de — waarschijnlijk eerste - — preek gedaan door een leeraar der Engelsche kerk, voor hen die op het punt stonden haar naam en beginselen naar de Nieuwe wereld over te brengen.

Een krachtig woord was het dat Crashaw, prediker in den Temple, tot den Raad van Virginië sprak, kort voor de tocht zou beginnen. »Bedenkt, " sprak hij, »dat het doel dezer reis is de verwoesting van het rijk des duivels en de verbreiding des Evangelies. Zijn die bedoelingen niet uw gebeden waard? " Tot den nieuw benoemden kapitein-generaal Lord De La Mare en zijn ondergeschikten sprak hij: »Zie niet op het voordeel, den rijkdom, de eer, de opkomst van uw huis, die kunnen volgen en u ten deel vallen, maar zie op die hoogere en betere bedoelingeii, die 't koninkrijk Gods betreffen. Bedenk, gij zijt een generaal van Christelijke mannen; daarom, Iet vooral op den godsdienst. Gij gaat om die den heidenen aan te prijzen; beoefen hem dan zelf, maak den naam van Christus heerlijk, niet hatelijk onder hen."

Zulke getuigenissen spreken van Zendings-1 geest. Slechts enkele dagen later predikte Dr. Sigmonds voer-sen groot gehoor van »ondernemende personen, planters en anderei> ." Hij sprak het uit: „Elke zegen die een volk door Christus heeft, moet allen volken worden meegedeeld."

Onder hen die 't koninklijk charter ontvingen, waren vier uitnemende bisschoppen en andere geloovige en moedige' mannen. Was men gewoon te zeggen dat de dienaren der O. I. Compagnie hun godsdienst op de uitreis aan de Kaap de Goede Hoop achterlieten en weer meenamen op de thuisreis, hier was 't anders. Een der eerste maatregelen van den nieuwen Raad was een school te Enrico te stichten, »tot vorming en opvoeding van de kinderen der inlanders tot de kennis van den waren God''; evenzoo voor de Engelsche volkplanters. Een der aanzienlijkste onder deze vermaakte de school / 3500 om vnor 't gemelde doel besteed te worden, zoodra tien Indiaansche Christenen in de school waren opgenomen. Uit alles blijkt dat men met ijver voor de verbreiding der waarheid was bezield, en we zullen verder zien, dat ook in het moe derland daartoe eveneens opgewektheid en offervaardigheid bestond.

HOOGENBIEK.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen