In sommige kerken

In sommige kerken rijst nog telkens verschil over de vraag, of de mannen bij het gebed zullen opstaan, of evenals de vrouwen zullen blijven zitten.

Nu weet men, dat over de houding onder het gebed aan te nemen in de onderscheidene Christelijke keiken steeds ©"oot verschil van zienswijze heerschte.

In sommige kerken knielt men. In andere blijft men zitten. In weer andere staan alleen de mannen op. In weer andere de vrouwen en de mannen.

Een regel is dus in deze teedere aangelegenheid niet te stellen, en men doet het best met zich te gedragen naar de bestaande gewoonte.

Immers, wie nooit knielt in de kerk, knielt toch thuis voor zijn legerstede. Wie in de kerk staande bidt, bidt toch aan tafel in zittende houding. Kortom, naar gelegenheid en plaats, gebruikt men allerlei onderscheidene vormen.

En komt men op de symboliek die zich ook in onze houding kan uitspreken, zoo is ook uit dit oogpunt geen der drie vormen op zich zelf verwerpelijk.

Het buigen der knieën duidt dan aan de zelfvernedering en verootmoediging voor Gods majesteit. Het staande bidden wijst z dan op de vrijheid en heerlijkheid van Gods kinderen. En het bidden in zittende hou­ w ding, gelijk dit b. v. bij het heilig Avond­ e maal altoos voorkomt, verbeeldt de innige gemeenschap met den Eeuwige.

Het ligt dan ook in den aard der zaak, dat er nooit een bindende regel is uit te denken, waarom de man wel en de vrouw niet op zou staan; en waarom hetgeen in de vrouw geen gemis aan eerbied verraadt, wel gemis aan eerbied in den man zou zijn. En wat eindelijk het practische nut aangaat, zoo helpt het knielen, in zooverre het door de buiging des lichaams de nederbuiging der ziel voor den hoogen God te gemoet komt. Het staande bidden kan zijn goede zijde hebben, in zooverre het ons het besef geeft, dat we uit het gehoor der predicatie tot iets anders overgaan. En het zittende bidden, kan, bij zeer lange gebeden, boven het staande bidden, voorhebben, dat het de ziel rustiger houdt. l s w

Op zichzelf is hier dus geen vaste regel voor te schrijven. Niet op het knielen, staan of zitten, maar op de innerlijke gestalte der ziel komt het aan en op de waarheid in het binnenste. o

Dat desniettemin onze vaderen aan het staande bidden van den man in de meeste kerken voorkeur gaven, had allicht voor een deel zijn oorsprong in de hagepreeken, waarbij men altoos als man stond, en de weinige banken, of planken op tonnen, aan de vrouwen werden afgestaan. En dat men, na afschaffing van het knielen, het staande bidden ten slotte invoerde, was, omdat men oordeelde in Gods huis niet te verschijnen als zondaren, maar als kinderen Gods, die de vergifïenisse der zonden deelachtig waren en nu staande roemen in de heerlijkheid van Gods kindschap. k z b k D p a z

Een afdoende reden om hierin verandering te brengen, is dus niet aanwezig. Maar wel zal men goed doen om zich te gedragen naar deze regelen : i". dat men in elke kerk zich gedraagt naar de in die kerk van oudsher geldende gewoonte; 2'. dat men noch in de ééne noch in de andere houding iets religieus ga zien, waar de conscientie aan g o E d s v K g zou hangen; en 3", dat men door het gebedsleven aan te kweeken, en het gebed zelf meer in vollen zin gebed te maken, vanzelf den vorm naar den achtergrond late glijden, en het zich verliezen in de aanbid-^ ding van Gods majesteit in de plaats doe treden van een mat doorworstelen van een langgerekte woordenreeks.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen