Dr. J. H. Gunning Jr. is naar Rome geeest

Dr. J. H. Gunning Jr. is naar Rome geeest; heeft daarna op een lezing zijn reisndrukken ten beste gegeven; en dit gedaan p een wijs, die aan een Roomsch geesteijke te Leiden niet bijster geviel. / M g v

Deze deed hem dit verstaan in enkele ourantartikelen. k v

En het is nu tegen deze courantartikelen, at Dr. Gunning Jr. zich verdedigt in een lugschrift, getiteld: Een woord van Pro estantsch verweer, uitgekomen bij G. Los e Leiden. v g a

Zulk een polemiek is af en toe noodzakelijk, en'keert dan ook in een land als het onze, waarin de Roomsche en Calvinistische sympathieë.i nog altoos tamelijk scherp tegen elkander over staan, periodiek terug. En waar men nu van Roomsche zijde den laatsten tijd al hooghartiger toon tegenover d^ Calvinisten aanslaat, heeft het zijn goede zijde, dat Dr, Gunning ditmaal zijn beoordeelaar eens cordaat en zakelijk te woord heeft gestaan.

De Roomsche kerk nam nu eenmaal te kwader ure een beslist heidensch element in zich op, en al belette dit niet, dat er ook altoos nog een zeer te waardeeren geestelijke kracht in haar kerken leven bleef, toch blijft ' het plicht altijd weer dit heidensche element te bestrijden en te weerstaan.

In zooverre deed Dr. Gunning dan ook een goed werk, en hij kweet zich van zijn taak in meer dan één opzicht op hoogst loffelijke wijze. Nauwkeurig. Met geestdrift. Zonder felheid. Onder onthouding van allen spot. Soms is zijn polemiek verpletterend.

En toch staat Dr. Gunning zwak.

Niet zoozeer, omdat hij een concreten aanval afslaande, te weinig tot de beginselen doordrong, maar vooral door zijn eigen positie.

Zoolang men toch gelijk Dr, Gunning, collega in een kerk van Christus blijft met besliste loochenaars van den Christus, en tot het heilig Avondmaal met eigen gedoogen toegang helpt verleenen aan hen die niets van het Bloed der vei zoening weten willen, neemt men als polemist tegen R'me een geheel onhoudbare positie in.

Dan toch antwoordt Rome ons, en terecht: „Gij hebt veel op mij af te dingen, en hoog roemt ge over uw eigen positie. Maar nu zie, waarheen uw stelsel leidt."

Dit nu zou alles geheel anders zijn, zoo Dr. Gunning van het vage en nevelachtige Protestantse he begrip • tot het concreet Galvinisfne overging.

Dan had hij grond onder de voeten, en zou zijn verweer tegenover Rome heel wat meer te beduiden hebben.

Voor het overige weet een ieder, die veel Roomsche landen bereisde, dat metterdaad de practijk der Roomsche geloovigen, onder allerlei vormen, bijna geheel en al van de aanbidding in geest en waarheid vervreemd is en feitelijk almeer haar Christologisch karakter verliest om Mariadienst te worden.

Nog onlangs trof het schrijver dezes hoe in een kerk van Tirol twee altaren stonden, het ééne voor Jezus, het andere voor Maria, en terwijl nu bij het laatste altaar de muur letterlijk' bezaaid was met votietplankjes, hing er bij het altaar van Jezus niet één.

Curieus is ook wat de Semaine reli-^ieuse onlangs uit Mexico meedeelde:

»Het Spaansche dagblad de Luz haalt uit eene Mexicaansche courant eene onzinnige litanie aan, waarvan de Christianisme du XlXe siècle een gedeelte citeert als curiositeit.

De schrijver van het stuk, de eerw. vader Felix Rosa Angel, schrijft er als waarschuwing het volgende voorwoord bij :

»In tijden van ongodsdienstigheid als die welke wij doorleven, is het plicht voor de behoeften der kerk te bidden, en bovenal te bidden voor de uitroeiing der ketters. Alle trouwe geloovigen worden door mij uitgenoodigd hiervoor hunne gebeden op te zenden. Maar ik wil hierin van de gewone traditie afwijken, dat ik mij niet direct tot de heiligen zelven zal wenden, maar tot de dieren die hun gtfwoóhlijk ""als symbool toegevoegd worden, om dan met medewerking van de heiligen de bescherming te genieten en te verkrijgen die gevraagd is."

'Dan volgt de litanie:

»Leeuw van den H. Markus, verscheur ze. Arend van den H. Johannes, pik ze. Stier van den H. Lukas, doorboor ze. Hond van den H. Dominicus, bijt ze." Enz. De lijst is te lang om in haar geheel opgenomen te worden, er zijn er trouwens bij die onvertaalbaar zijn. Of dit stuk uit vroeger eeuwen dagteekent, of nu pas is opgesteld, weten wij niet, maar wel dat eene hedendaagsche courant het ten beste geeft en aanbeveelt."

Nu begrijpt men, hoe men hiertoe gekomen is. De vier Dieren treden in de Openbaring op als de vier Cherubijnen van Gods kracht. Het lag dus voor de hand, dat wie de heiligen en de engelen aanoept, ook die vier Dieren gaat aanroepen.

Maar eenmaal dien weg op, gaat men nu behalve deze vier symbolische hemelgeesten ook den hond van Dominicus aanroepen, en voorts aan elk van deze dieren een vernietigings-metbode naai hun dierijken aard toeschrijven.]

Dingen, die de fijnere Roomsche geesteijke natuurlijk met u at keurt, maar het telsel leidt er helaas toe.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen