Buitenland.

SPURGEON.

Charles Spurgeon is den 30sten Januari in bewusteloozen toestand ingegaan in de rust, die er overblijft voor het volk van God. De beterschap, waarin zijne gemeente en zijne vrienden zich mochten verheugen en die men zoo vurig van den Heere afsmeekte, mocht slechts tijdelijk zijn. Hij bereikte den leeftijd van 58 jaren en sproot uit een geslacht dat in den tijd der vervolging, om den wille van de Gereformeerde religie, Nederland was ontweken. Spurgeon heeft geen bepaalde opleiding gehad voor den dienst des Woords, hij was echter waarlijk een man van singuliere gaven. In zijn jeugd was hij onderwijzer en sloot zich in 1850, tegen den zin zijner moeder bij de Baptisten aan. Weldra begon hij te prediken en bleek het, dat hij een jongeling was van grooten aanleg. Weinige maanden geleden liet hij een preek drukken, dien hij in den eersten tijd van zijn dienst gehouden had, waaruit men zien kan, over welke talenten en krachten de jeugdige Spurgeon te beschikken had.

Weldra werd hij predikant te Londen, waar hij tol het laatst toe, dus bijna 40 jaren lang een talrijk gehoor bleef trekken. Uit een openbare inschrijving werd Spurgeon's kerkgebouw, de Metropolitan Tabernacle gebouwd, dat een 6000 toehoorders kon bevatten. Steeds was dit enorme gebouw overvol; soms verzocht de begaafde prediker, of zij, die op dat oogenblik onder zijn gehoor waren, den volgenden Zondag eens weg wilden blijven, opdat degenen die zonder plaats te kunnen vinden, moesten heengaan, in de gelegenheid zouden zijn, om hem te hooren. Een vreemdeling kon Spurgeon's tabernakel gemakkelijk vinden; hij had maar den breeden menschenstroom te volgen, die zich des Zondagsmorgens door de straten die naar den tabernakel leiden, bewoog, want bet schijnt dat geen prediker in Engelands hoofdstad steeds zooveel menschen trok. Een iegelijk die hem hoorde, verbaasde zich over zijn eigenaardigen, eenvoudigen spreektrant, de populaire maar nooit platte beelden, waarmede hij zijne rede opluisterde, zijn gemakkelijkheid van spreken en het aangrijpende van zijne predi-(hking. Ook had hij te beschikken over een zeldzaam schoon stem-orgaan. Daarbij versprak Spurgeon zich zelden of nooit. Hij was met allerlei bezigheden bezet, zoodat hij eerst des \ Zaterdagavonds ten 6 ure zich neder kon zetten / om zich voor te bereiden voor de prediking op den volgenden Zondag. Zijne preeken werden door stenographen opgeteekend, Spurgeon deed er vóór dat zij in druk verschenen niets aan, dan het verbeteren der fouten der snelschrijvers. Zijn preeken werden in duizenden exemplaren, wij meenen dat er 30, 000 telkens van gedrukt werden, in Engeland en Amerika verspreid. Altijd waren zij even nieuw en frisch.

Een viertal jaren geleden begon Spurgeon zijn strijd tegen de down grade beweging gelijk hij die noemde. Met bezorgdheid had hij gadegeslagen hoe de moderne orthodoxie zich bewoog op paden, die moesten uitloopen op de loochening van alles wat een belijder des Heeren dierbaar was. Daartegen getuigde hij met al de kracht die in hem was. Tot zijne droefheid werd het hem al duidelijker dat in de Baptistische Unie, waarin de Baptistische kerken vereenigd waren, de down grade de overhand had gekregen, schoon hij moest erkennen dat het bij de Congregationalisten of Independenten, de afstammelingen van de oude Puriteinen, nog slechter gesteld was dan onder de Baptisten. Hij scheidde zich daarom van de Unie af, geen gemeenschap willende • hebben met de werken der duisternis, zeggende dat de mannen die de »modern thought (de moderne gedachte) volgden, niet als de Arminianen andere denkbeelden hadden omtrent de stukken der leer, maar Gods Woord zelven aanrandden. In het begin van zijn strijd tegen de •»modern thought" zou men hebben kunnen denken, dat Spurgeon het niet onmogelijk zou hebben geacht, om kerkelijke gemeenschap te oefenen met Remonstrantsch gezinde menschen, schoon hij voor zichzelven een waren prediker van Gods vrije genade was, doch van heverlede werden zijne uitingen beslister en sprak hij openlijk uit dat er ten slotte maar één tegenstelling bleef bestaan: Calvinisme of Godloochening. Had Spurgeon in vroegere jaren wel eens den spot gedreven met geschreven geloofsbelijdenissen; het ontbreken van een confessie bij de Baptistische kerken, deed hem een wapen missen, dat hij anders met goed gevolg tegen de afwijking van de Christelijke religie had kunnen gebruiken.

Spurgeon heeft ontzachelijk veel gearbeid ook op philanthropisch gebied. Het weeshuis dat hij stichtte, Stockwell Orphanage, had heel zijn hart. Ock richtte hij een opleidingschool voor aanstaande predikanten op, »Pastor's-CoUege" genaamd. In zijn tijdschrift The Sword and the Trowel, kon men menigmaal de toespraken lezen, waarmede hij zijne lessen opende. In den laatsten tijd was hij zeer getrouw in het vermanen der jongelieden, die eenmaal het herder-en leeraarsambt zouden bekleeden, om toch te midden van zooveel afval, de banier van het onvervalschte Evangelie omhoog te houden, Hij gaf zijne leerlingen reeds langen tijd het uitmuntende boekje van Elisa Coles, over de souvereiniteit Gods in handen; een werk dat ook in Nederland door velen gewaardeerd wordt. Reeds vóór dat Spurgeon zich van de afwijkende Baptisten afscheidde, maakten velen hem van het invoeren van dat leerboek een grief, natuurlijk deden dit alleen zij, die op weg waren naar de modern thought.

Spurgeon heeft ook meermalen tegen het Ritualisme dat hij in zijn leeftijd in de Engelsch Episcopale kerk sterk zag toenemen, getuigd. In een preek over Ez. 9 : 8 sprak Spurgeon eenmaal: Mijn hart is soms bezwaard binnen in mij, wanneer ik bedenk, dat de Heere Jezus door zoovelen verworpen wordt en dit land van Bijbelverspreiding, waar ee.i licht is ontstoken, dat nooit uitgedoofd zal worden; maar nu jaagt men de oude zonde weder na en velen buigen zich neder voor de altaren, door priesters opgericht. Ja, wij hebben weder van die priesters onder ons. Gij kunt ze op de straten zien wandelen in hunne lange kleederen. En de vrouwen gaan weder bij hen ter biecht! Schande, schande over hun hoofd ! Het verbaast mij, dat zij, die de vragen doen of beantwoorden, niet van schaamte blozen, en toch worden de vragen gedaan, de zedigheid wordt door het slijk gesleurd en de menigte ziet kalm toe. Mijne landslieden zijn op weg naar Rome. Hunne vaderen brachten hun edel bloed aan God ten offer en er bleef niets van over voor de aderen van hunne zonen. De worstelingen van verloopen jaren zijn te vergeefs geweest. Te vergeefs reinigde Cromwell's machtige arm het land; tevergeefs werden de Puriteinen uit hunne predikstoelen verdreven en bleven zij in armoede en vervolging van den Heere getuigen. Engeland schijnt terug te verlangen naar de ketenen, die Rome's kerk er voor smeedde. Moge God het verhoeden, ja, het verhinderen, al kost het ook het leven van duizenden onder ons; want wij sterven gaarne, als het ons land kan verlossen van zulk een vreeselijke plage. Als gij u nooit bekommert over de toeneming van het Ritualisme, dan begrijp ik u niet. Waar zijt gij dan toch van gemaakt? "

In den laatsten tijd was echter Spurgeon's strijd meer uitsluitend gericht tegen het ongeloof, dat zich echter ook krachtig in de Episcopale kerk doet gelden, getuige het bekende werk Lux mundi, dat door Anglicaansche geestelijken geschreven is, die tot de Hoog kerkelijke partij moeten gerekend worden.

Spurgeon is tot op zekere hoogte een Calvinist geweest, die krachtig de souvereiniteit Gods in de zaliging van den zondaar predikte. Toch was en bleef hij Baptist, d. i. een verwerper van den kinderdoop. Steeds had hij meer oog voor de openbaring va, n de kerk in de takken en in de vruchten, dan dat hij de ontwikkeling der kerk in den wortel gadesloeg. Toch kan met recht gezegd worden, dat een groote in Israël is gevallen. Zijne gemeente, Engeland, ja de geheele kerk verliest veel in dezen moedigen etuige der waarheid. Mocht er na hem een ander krachtig held in Engeland opstaan die den strijd tegen de modern-thought weet te organiseeren, meer dan Spurgeon dit vermocht.

Maar mocht dan die man een belijder zijn van alle stukken der Gereformeerde religie, die op den bodem der Westminstersche confessie staande, land en volk terugroept tot de wet en het getuigenis. Zeker heeft de Heere Spurgeon willen gebruiken als een middel om veler oogen te doen opengaan voor het verderfelijke streven van de mannen van de down-grade bewegingen, die daarvoor reeds verklaarden, dat de leer omtrent eene algemeene verzoening Gods lasterlijk was.

Als schrijver is Spurgeon zoo vruchtbaar geweest dat een uitgever zich er geheel aan kon wijden om de preeken en andere geschriften van Spurgeon uit te geven. Behalve zijne wekelijksche preeken schreef Spurgeon een maandschrift onder den titel van «Zwaard en Truffel"; daarin gaf hij een stichtelijke verklaring van de »Psalmen" welk maandschrift ook in Nederland vele lezers vond-Dat hij een oog had voor maatschappelijke zonden bewees zijn Praatjes van Jan Ploeger, waarin hij vooral de dronkenschap, luiheid enz. op humoristische wijze bestreed.

Hoezeer de arbeid van Spurgeon door vriend en vijand werd gewaardeerd, bewees de algemeene belangstelling die er in hem gesteld werd, toen hij in het najaar van '91 zwaar krank werd. Duizenden telegrammen en adressen met betuiging van deelneming werden door zijne echtgenoote ontvangen. Hoe krachtig de aandrang was om voor het behoud van den geliefden leeraar te bidden, hebben wij in dit blad reeds medegedeeld.

Spurgeon leed aan nierziekte en jicht. Reeds meermalen had hij genezing gevonden te M^ntone in het zuiden van Frankrijk. Daar logeerde hij steeds bij een vriend. Helaas, zijn laatste reis naar het buitenland mocht hem niet meer baten. Bij de wisseling des jaars heeft hg nog een oudejaarstoespraak gehouden, terwijl hij nog bij den aanvang des jaars van '92 eenige treffelijke woorden tot de verzamelde vrienden gesproken heeft.

Zoo heeft hij gearbeid zoolang als het dag was. Het was zijn lust om het EvangeUe van Gods genade in Christus te prediken. Het trof ons dat hij bij het begin zijner ziekte in het vorige jaar, zijne vrienden verzocht hem voorloopig niet uit te noodigen predik-en spreekbeurten te komen vervullen, daar het hem zooveel kostte, om op al die vragen een weigerend antwoord te moeten geven.

Voorwaar, Spurgeon zal nog spreken nadat hij gestorven is. De gedachtenis des rechtvaardigen zal in zegening zijn.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen