W. HOVY

Vrije Universiteit.

De ovatie, aan de nagedachtenis van Amos Comenius dezer dagen gebracht, heeft weer getoond, hoe onze geleerde wereld voor het meerendeel buiten de geloovige wetenschap staat. Ik dacht zoo, onder het lezen van al dat huldebetoon aan den innig vromen opvoeder der jeugd, aan de woorden onzes Heeren: »gij bouwt de graven der profeten op, en versiert de grafteekenen der rechtvaardigen en zegt: indien wij in de tijden onzer vaderen waren geweest, wij zouden met hen geen gemeenschap gehad hebben aan het bloed der profeten." Thans eeren dezelfde mannen de nagedachtenis van dezen apostel van het onderwijs, gegrond op en uitgaande van Gods Woord, die voor het meerendeel voorstanders zijn van de school, waar het Evangeliezout geweerd is, van een hoogere wetenschap, die niets meer weten wil van gebondenheid aan het Woord van God. Wanneer Comenius in onze dagen geleefd had — hoe luide zou hij niet hebben geprotesteerd tegen de tegenwoordige richting van het onderwijs, en aangetoond, hoe weinig men hem had verstaan in hetgeen in het diepst zijner ziel omging. In een zeer lezenswaardig hoofdartikel heeft de redactie van de Standaard daarop gewezen (zie Standaard 30 Maart). Voor ons is het echter een troost, op te mogen merken hoe de eeuwige beginselen, die in Gods Woord zijn gegrond, alléén blijven, terwijl alle andere theoriën en stelsels worden verdrongen en verwisseld door nieuwe. Al wil men er tegenwoordig niets van weten, — al neemt men tegenwoordig zijn toevlucht tot een godgeleerdheid zonder de geopenbaarde Godskennis en benoemt men een man als de heer De Bussy tot hoogleeraar in de theologie, door een gemeenteraad, waarin ook de Israëliet meestemmen moet, zonder de ongt' rijmdheden van dergelijke toestanden zelfs in te zien — toch zal ééns een geslacht verrijzen, dat ons rechtvaardigen zal in ons streven, en erkennen, dat alleen de eeuwige beginselen van Gods Woord het uitgangspunt en fondament kunnen zijn voor des menschen denken en weten. Daarom zullen wij stil voortgaan. De toekomst behoort aan onzen Christus en dus aan zijn volk. Lauweren voor dezen tegenwoordigen tijd zoeken wij niet De Heiland heeft het kruis gedragen, doch is van den Vader in eeuwigheid tot Koning gezalfd. Zijn discipelen" zijn in de wereld vervolgd van plaats tot plaats (gelijk een Comenius en anderen) doch zij hebben niet te vergeefs gestreden en blijven hopen; en zoo zal het zijn tot het einde toe. Daarom blijven ook wij elkander toeroepen; »God van den hemel, die zal het ons doen gelukken, en wij, zijne knechten, zullen ons opmaken en bouwen." W. HOVY.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen