Buitenland.

Amerika. Vereeniging van drie Luthersche Synoden. Uitwassen op kerkelijk gebied.

Deze tijd is een tijd van vereenigen. Zoo bericht men nu weder uit N. Amerika, dat de drie Synoden van Luthersche kerken van Wisconsin, Minnesota en Michichan, zich tot eene algemeene Synode vereenigd hebben. Van de algemeene Synode zal een gemeenschappelijk kerkblad, een theologisch tijdschrift, eene schoolcourant en een jaarboekje uitgaan, terwijl zij ook kerk-en schoolboeken zal uitgeven. Ook zal van haar de leiding van de bestaande of nog op te richten inrichtingen voor onderwijs op zich worden genomen. Wij vragen, behoort dit alles wel tot de competentie eener Synode? Toch is het verblijdend dat vele Luthersche broeders in N. Amerika gevoeld hebben, dat hun gedeeld leven moest ophouden.

Van de offervaardigheid van den Amerikaan kunnen wij ons in Nederland geen begrip vormen. Voor het bouwen van prachtige kerken en begraafplaatsen is altijd geld te vinden. Toen de „Tabernakel" te Brooklijn gebouwd werd en nog 50 000 dollars schuld daarop rustten, richtte de bekende prediker Talmage het verzoek aan zijne hoorders bij het einde eener prediking om die som bijeen te brengen. Hij zelf begon met drie maanden van zijn tractement te geven; na twee uren had hij 48 000 dollars, d. i. ƒ 120000 gecollecteerd. Het spreekt wel van zelf dat ook bij dat geven op groote schaal de zonde menigmaal insluipt, zoodat de een voor den ander niet wil onderdoen. Door opgaven bij de verhuring van zitplaatsen brachten deze in een kerk van Brooklijn ƒ125000 in een jaar op. Men schijnt niet te beseffen, dat op die wijze niet ^den armen", maar den rijken het Evangelie verkondigd wordt. Menigeen geeft voor den bouw eener kerk honderd, ja duizend dollars, maar dikwijls wordt men daartoe verlokt omdat de namen er genen die daarvoor geld gaven in een steen in den gevel der kerk gebeiteld worden. In New-York zijn er zangers die in de chooren der kerken zingen, die een inkomen van ƒ 10.000 's jaars hebben; een zangeres krijgt zelfs ƒ 12 500. Maar men mag het kerkelijk leven in N. Amerika niet beoordeelen, naar enkele uitwassen die in het oog springen. Toch willen we nog eenige bijzonderheden uit het kerkelijk leven der nieuwe wereld mededeelen.

Men mag sommige kerken in N. Amerika wel tooneel-kerken noemen. In enkele worden des Zondagsavonds door het choor der kerk stukken van opera's gezongen, ter afwisseling vertelt men anecdote's, terwijl men liedjes uit »Moeder de gans" zingt. Natuurlijk worden zulke bijeenkomsten sterk bezocht; men behoeft geen entree te betalen, men heeft hetzelfde wereldsche genot dat men in een schouwburg zoekt en heeft tegelijk de voldoeningsdat men in de kerk geweest is.

In New-York sprak onlangs de predikant Tyndall in zijn preek over den staf van Mozes; hij wierp daarbij zijn stok op den grond, die zich door middel eener kunstige mechaniek, als een slang bewoog. Voorts sprak hij over de slangen, welke de drinker meent te zien, en verklaarde, dat er zich werkelijk slangen in het glas bevonden. Om dat te bewijzen zette hij een glas op den predikstoel, dat schijnbaar met wijn gevuld was. Daarna raakte hij het chemisch geprepareerde vocht met een brandende lucifer aan, en ten gevolge van de verwarming kwam er iets dat op een slang geleek in het glas.

Een ander prediker gaf op de volgende wijze een z.g. illustratie van den tekst: »Het bloed van Jezus Christus reinigt van alle zonden." Hij liet aan de gemeente een glas zien dat met zuiver water gevuld was, om daarmede den mensch in den staat der rechtheid af te beelden. " Daarna liet hij eenige druppels zwart ijzer-tinctuur in het glas vallen, waardoor het water geheel zwart werd; dat was het beeld der zonde, die den geheelen mensch verdierf. Hierop goot hij eenige licht roode druppels van eene bronoplossing in het zwart geworden water, en de inhoud van het glas werd weder helder, en zeide: dit is de werking van het bloed van Christus. Zulke dingen bevallen de groote menigte. Maar of men op den duur de menschen door dergelijke praktijken zal trekken? Al ware dit het geval, de Heere wil dat zijne Christenen door de prediking des Woords zullen onderwezen worden. In de EngelschLuthersche gemeente te Philadelphia is men sedert lang gewoon, bij elk jaarfeest een dozijn kanarievogels. in kooien te laten zingen. In eene kerk te Baltimore heeft dit navolging gevonden.

De predikers die in de mode zijn, ontvangen zeer hooge tractementen. Hall te New York krijgt ƒ 60, 000, sommige pi edikanten in Brooklijn bijna evenveel. Maar bevalt de predikant niet meer, of trekt hij zooveel volk niet meer, dan kan men hem ook bedanken. Sommige predikanten krijgen echter zoo weinig tractement, dat zij iets anders er bij moeten doen om in hun onderhoud te voorzien. Sommige houden er een boekwinkel op na; de predikant bij de methodisten dreef zelfs een kappersaffaire enz.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen