Buitenland.

DoitSChlaad. Klachten over de Staats en kerkelijke universiteiten. (Vervolg). De Eglise libre schrijft in deze tot onze groote blijdschap. »Evenwel wordt in de meeste hoogescholen, meer of minder (ook in die welke van kerken uitgaan) een droevige en gevaar-

lijke scheiding openbaar tusschen de theologie en de kerk, tusschen de zoogenaamde wetenschap en het gemeenschappelijk geloof van het Christelijke volk, tusschen de aristocratie der doctoren en de democratie der geloovigen. Is het niet waar, dat in veel gevallen, een predikant, die het oude volle rijke Evangelie wil verkondigen, een predikant die waarlijk zijne kudde wil voeden en eene opwekking rondom zich in het leven wil roepen, dat deze heel wat ontkenningen en hypothesen heeft af te leeren, die hij aan zijne faculteit gehoord heeft en heel wat zaken heeft te leeren, die men er niet onderwees.

Het onderwijs in de godgeleerdheid moest versterkend en heilzaam zijn; het moest opbouwend zijn in den volkomen zin des woords; wanneer het niet die uitwerking heeft, dan is het bedorven door een of ander groot gebrek. Hoe zou de wetenschap aangaande den godsdienst schadelijk zijn aan den godsdienst? Als men in de Theologie gaat studeeren moest men als in een tempel treden, alles wat men hoort, alles wat men leert, behooren in ons den eerbied voor de Heilige Schrift te vermeerderen en te bewonderen en de geestdrift te doen wassen voor de hooge waarheden waarvan de Christelijke gemeente de bewaarster is. De ware wetenschap moest tegelijk het verstand verlichten en het hart verwarmen, ze moet in het gevoel voor het schoone met den ijver voor het goede opwekken. Zij zou ons moeten vervullen met heilig enthousiasme, ons wapenen met onomstootbare overtuigingen, ons strijdvaardig maken voor den goeden strijd, En ten alle tijden zouden wij de stem der kevk moeten hooren; evenals het koor in de tragedie der ouden, moest zij op zekere wijze altijd tegenwoordig zijn nu eens om aan te moedigen, dan weder om te bestraffen; men zou de leeringen van hare oude leeraren moeien zien te verstaan, de belijdenissen vg.n hare martelaren met de behoeften en de beden van de tegenwoordige gemeente; de melodie van hare gezangen moest in zijne gehoorzalen der Theologische faculteit doordringen om de doodelijke twijfelzucht, de minachting, de lichtzinnige en drooge geleerdheid, de hoogmoedige verwaandheid en de koude ironie, op de vlucht te jagen.

En men zou uit dien tempel verrijkt met waarheden, de handen vol met goddelijke schatten komen, die men slechts in de wereld zou hebben te zaaien."

Dit artikel is zeker een evenement in de Protestantsche wereld in Frankrijk.

Het schijnt dat de ontkenningen van Astié en de strijd daaruit geboren, de oogen van sommigen beginnen te openen. Het is geteekend door Ch. Luigi, een prediker, die meermalen in de Eglise libre schreef, en steeds stukken te lezen gaf, die al hadden ze een Methodistisch tintje, door hun warmte weldadig aandeden.

Als nu maar Léon Pilatte, hoofdredacteur van het blad en zijne medestanders niet hetgeen Luigi schreef gaan ontzenuwen door het houden van pleidooien voor de onafhankelijke wetenschap. Voor zoover ons bekend, heeft de voornaamste journalist van het Fransche protestantisme zich nooit principieel verklaard tegen de afbrekende critiek van sommigen, die nog steeds onder de orthodoxen willen gerekend worden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen