Vrije Universiteit.

iiiversiteit.

Ken zeer groot verlies heeft onze Universiteit geleden, in onze kringen heeft de Heere wederom rouw verspreid. Een onzer voortreffelijkste en meestbelovende jonge mannen werd ons door den dood ontnomen. Roelof Verslnis ging op 24-jarigen leeftijd de ruste in en werd 11. JJinsdag door zijne medestudenten naar de groeve gedragen. Het was een droeve gang. Hoogleeraren, bedienaren des Woords, studenten, scholieren, vrienden en belangstellenden vergezelden in grooten getale de treiu'ende bloedverwanten, om met hen te weenen aan het graf. Treffende woorden werden gesproken, die de oogen deden overloopen.

Niet als degenen gelukkig die geen hope hebben was de verslagenheid van het hart. Wel was de zon verscholen achter eetj dikke, sombere wolk; maar toch itias zij er, en deed zij ook haar invloed gevoelen. Toch was het verlangen sterk, dat die gelukkige tijd nog eens mocht terugkeeren, toen de Heiland tot de weenende weduwe sprak: »Ween niet", en de baar aanraakte, en de doode weer overeind zat Of toen Hij tot Martha zeide: »Uw broeder zal weder opstaan." Want och, we konden hem zoo moeilijk missen. Hij was ons niet alleen zoo lief, maar ook zoo nuttig. Geheel aangelegd op de studie, was hij met recht een wetenschappelijk man, en zou hij der wetenschap groote diensten hebben kunnen bewijzen.

Thans reeds, ofschoon eerst doctorandus in de letteren, was hij leeraar aan het Gereformeerd Gymnasium, en als zoodanig hoog aangeschreven. Maar daarenboven boog hij onvoorwaardelijk voor het Woord van God, ja, beefde hij voor dat Woord met heilige vreeze. Zijn ideaal was dan ook om te leven, en zijne krachten en gaven in den dienst van zijnen Verlosser en Heere te mogen besteden.

En waarom mocht dat nu niet, zouden wij bijna vragen. — Hem den Heere alleen is dit bekend en ons voegt stille te zijn en het Woord te gelooven : »wat Ik doe weet gij nu niet, maar gij zult het na dezen verstaan." De wonde, door Dr. Van den Bergh's heengaan geslagen, werd door dit afsterven weer opengereten. Mannen, van wie wij de meeste verwachting koesteren, neemt de Heere vaak van ons weg.

Hij spreke tot onze zielen : »Mijne genade is u genoeg, " maar geve ons dan ook met meer drang des harten om die genade te smeeken, opdat deze ons allen met heiligen ijver vervuUe, en ons ook nader brenge tot Hem en tot elkander, om den korten tijd, die ons nog rest, te arbeiden in eenigheid des geestes en met vurigheid der liefde. Spoedig komt de nacht, waarin niemand werken kan, maar waarin ook niemand meer liefliebben kan. Moge ons aller laatste ure een dankzegging zijn, dat de Heere ons leven deed, en ons, al zij het dan ook met veel gebrek, de genade schonk om Hem te dienen, gelijk onze diepbetreurde vriend en broeder Versluis gedurende zijn leven heeft mogen doen. De Heere trooste zijn geliefde betrekkingen en vrienden, en vervulle ook in ons hart en onzen arbeid de ledige plaats!

W. HOVY.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen