Voor Kinderen.

DE MOEDIGE VROUW.

{Slot.)

Mevrouw Edgeworth werd doodsbleek. Haar gcheele lichaam trilde. Een brandende kaars stond dus op het vat kruit; elk oogenblik kon een vonk vallen, kon de kaars omiuimelen of opgebrand zijn-En dan ....

»Gij bedoelt toch dat vat waar ik aan geweest ben? "'vroeg zij.

»Ja, waar de zakjes uit kwamen, " sprak de mefd kalm.

»o Heere, help mij en wees ons genadig!" sprak de dame in zich zelf. Meteen zette zij den pot in een kast, sloot die en ijlde toen de trappen op, terwijl de meid haar verbaasd naoogde, mompelend; »Wat scheelt mevrouw toch ? "

Door de openstaande deur zag mevrouw Edgeworth hoe de kaars, bijna opgebrand, daar met een vlam, die door den tocht flikkerde, op het vat kruit stond. Een rilling ging haar over de leden. Biddend betrad zij den zolder. Met vaste hand ging de moedige vrouw voorwaarts, lichtte de kaars uit den ring, hield de hand er onder — en zooveel mogelijk de kaars tegen den tocht beschuttend, droeg zij haar naar de deur. Daarbuiten blies zij snel het licht uit, wierp nog een blik op den zolder, waar nu alles donker was en sloot toen ijlings de deur.

Toen zij beneden kwam, wachtte daar nog altijd de dienstmaagd, die haar met groote oogen aanstaarde. Maar nog meer verbaasde zich het dienstmeisje, toen haar meesteres op de knieën viel en met luider stem den Heere God dankte, dat Hij het huis en die daarin waren, voor een vreeselijk gevaar had behoed en haar in de benauwdheid had gesterkt en geholpen.

De moedige vrouw zweeg dien avond van de zaak. Het kruit liet zij aan haar man brengen. Eerst toen de nacht rustig was voorbijgegaan en de volgende morgen was gekomen, verhaalde zij aan haar echtgenoot en de oudste kinderen wat er geschied was. (Aan de meid kon zij dit niet zeggen, wijl men liever niet wilde dat deze wist waar het kruit stond) En allen prezen de moedige en vrome huismoeder, maar loofden bovenal Hem, door wiens bewaring een zoo groot onheil als dreigde, genadiglijk was afgewend.

TE SLIM AF.

De Engelsche deken Swift (een deken is iemand die een waardigheid bekleedt in de Engelsche kerk) zat eens op een morgen in zijn kamer, toen er aan de deur werd geklopt.

«Binnen!" riep hij. Een oogenblik later kwam een mandje in de kamer; achter dat mandje liep de jongen die 't in zijn hand droeg, en nu ook binnenkomende zonder te groeten, uitriep:

«Mijnheer stuurt uj deze tarbot!" Meteen wou de jongen weer heenloopen. Maar de deken riep:

»Hola! jongeling! wacht eens even. Van waar komt gij? "

De jongen noemde den naam van zijn meester. »Goede manieren schijnt gij daar niet te leeren, " sprak de deken. »Ga gij nu eens op mijn stoel zitten. Dan verbeeldt gij den deken en ik den boodschapper en let nu eens goed op."

»Nu gthg Swift met het mandje de deur uit, kwam er een oogenblik later weer in, boog eerbiedig voor den jongen en sprak:

«Eerwaarde heer, mijn meester zendt u zijn groeten met dezen tarbot, en hoopt dat hij u wel moge smaken!"

»Zoo, " antwoordde de jongen, (die denkelijk vroeger ervaren had, dat Swift niet mild jegens hem was), in zijn zak tastend als wilde hij er iets uithalen. »Wil hem vriendelijk bedanken en hier is iets .voor u, voor de boodschap".

Swift stond verbluft. Hij haalde een shilling uit zijn zak en gaf het geld den jongen, die, dat moest hij bekennen, hem te slim was geweest.

AAN VRAGERS.

Bij de vraag van E. A. of een Egelantier een plant of een dier is, herinneren we even, dat we over iets dergelijks lang geleden ook eens een vraag beantwoord hebben.

We zullen er nu alleen van zeprgen, dat een egelantier een bloem is al van oude tijden in Nederland bekend. In sommige streken van ons land verstaat men echter onder egelantier ook het dier dat gewoonlijk egel heet.

Denkelijk echter is dit slechts een bedorven uitspraak van egeldier. Oudtijds toch sprak men ook van neushorenbeest, hertebeest, waarvoor wij, die korter van stof zijn, eenvoudig neushoorn, hert zeggen; al is die eerste naam wat dwaas. Koebeest voor koe wordt nog wel gebruikt.

Welke beteekenissen, zoo wordt ons gevraagd, heeft het woord: hemel.

Dit woord beteekent oorspronkelijk hedekking, iets dat ergens over is uitgespreid of uilgespannen. Zoo zegt de Schrift dat de Heere God de hemelen uitspant als »een dunnen doek" en uitbreidt als »een tent'' Zoo is dan ook de hemel, dien wij zien, voor ons oog boven de aarde uitgespannen.

Allereerst duidt het woord lieme.l dus iets aan wat hoog, boven ons is. En daar wij uu weten dat de Heere God »zeer hoog woont", dat de hemel is zijn troon, ja de hemel der hemelen, d. i. de hoogste zoo noemen wij, volgens de Schrift, de vaste woning des Heeren den hemel. (Zie Ps. 33).

Ook noemen wij JiemH datgene wat we boven ons zien, het uitspansel. In dien zin zeggen we dat de sterren aan »den hemel" staan, dat wolken aan »den hemel" zijn enz. Men spreekt wel eens van «wolkenhemel" en van «sterrenhemel." Het eerste beduidt dan de wolken, waar we tegen aan zien, het tweede het uitspansel, waarin we de sterren aanschouwen.

Het is nu ook duidelijk dat men kan spreken van den «hemel" van een troon, van een ledikant ; d. w. z. de bedekking er boven.

Eindelijk gebruiken sommige mcnschen het woord «hemel", om aan te duiden het bestuur Gods. Zij zeggen b. v. «de hemel" heeft het zoo gewild. Hoewel er iets voor deze uitdruk king kan gezegd worden, zou ik toch niemand aanraden haar te gebruiken. Laat ons liever ronduit zeggen: de Heere God doet het. Dat is duidelijk en waar.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen