Uit de Pers.

Der overweging waard is dit korte woord van Ds. Sikkel in de Zuidh. Kerkbode naar aanleiding van de gebeurtenissen, die veler hart vervullen.

Wat beleven we dagen van strijd.

Verdeeldheid!) schijnt wel het tooverwoord te zijn, dat elke deur voor zich ziet^penen. Eii dat waar de nood der méflachheid op stoffelijk, zedelijk en geestelijk gebied zoo grootc rustige en eendrachtige arbeid vordert.

Nu is die arbeid vanzelf niet mogelijk door maar arm in ami te sluiten, alsof het op eenheid van inzicht, van overtuiging, van weloverwogen gedragslijn niet aankwam. De zoetsappigheid doet niets tot redding. En de «goélien" tegen welke Groen van Prinsterer waarschuwde, holpen u van den wal in de sloot. Er moet dus eerst wel geworsteld worden om groepen te vormen, om een overtuiging, om een beginset, om ca-a standpunt, Qva. een plan de campagne, om een gedragslijn. En dan moet er geworsteld worden om ook bij verschil van groep tot eerlijke samenwerking met andere groepen te komen, waardoor we tot daden kunnen geraken, nationaal en internationaal. Tot.daden, die de sluizen voor het leven der natiën openzetten, opdat eraan de verstikking een eind kome, opdat zoo schielijk mogelijk het gevaar voor een ontzaglijke uitbarsting worde afgewend. Dan moet alle band, die nog het evangelie in den arbeid van kerk èn school, hoogere en lagere belemmert, losgemaakt worden, opdat het evangelie als olie over de bruisende wateren loopen kan, i^y\ als de frisschc lucht weer in kan waaien in de bedorven atmosfeer. En dan moet ge .vorsteld worden, om weer tot een zoodanige organiseering van het volksleven te komen, waardoor vrijheid en recht bloeien kunnen, en Guds ordinanticn op elk gebied, ook bepaald op het gebied van het brood, dat het zweet des aangczichts uit en op deze aarde gewint, w-eer gevolgd wordt.

Een lange v.'orsteling dus: eerst o; u eerlijke groepen, dan om een open deur voor de uiting van het volk; en dan om fz-y/^r/rfen/rc/^'/voor het ovangehe en voor elk goddelijk beroep.

Naai-de naïve raad of bede, o? n er ons tcch maar liever niet mede te bemoeien, en toch vooral de stilte en den vrede te bewaren, of dan toch vooral niemand af te stooten, — mogen we, waar onze oogen voor het ontzaglijke gevaar, dat dreigt, geopend zijn, vanzelf niet hooren. Onze conscientie verbiedt het. Niet het minst dienaars van Gods Woord achten we, tot deelnemen in dezen arbeid, elk op zijne wijze verplicht. liet gaat om het behoud of den ondergang ook van ons land en volk. Het gaat tusschen de vleeschelijke dwaasheid en het licht en de kracht des evangelies. Het gaat tusschen den Christus en den Antichrist. En daarom, al zou de gemeente hot niet verstaan, dan nog zou onze conscientie ons van Gods wege verplichten om dit worstelperk met het zwaard des Geestes binnen te gaan.

Want Christus' gemeente heeft in den strijd van nu en straks ecne hoogst gewichtige roeping, en haar mannen, aan welke God de Heere licht en leiding schonk, moeten zich geven, al stonden de broeders hun tegen.

Ziet, dat de kerk zich des niet bewust is; dat^y zoo weinig ziet van den toestand; dat verdeeldheid in haar heerschappij voert; dat zij zelfs den strop verdedigt, die haar eigen leven bedreigt, Ao.'o. strop, waarmee het Conseivatisme, dat tegen God en de nati'èn zoo bitter vijandig is, in de genootschapsreglementen haar om den hals wierp tot verstikking van het belijdenisleven, tot uitpersing van een valsch labadisme, tot nederwerping van de pilaar en vastigheid der waarheid; — o, dit is, waar toch de Heilige Geest nog in zoovele harten woont, het uoodlottigste teeken.

En in den Meinen kring, waarin aanvankelijk eenheid van belijdenis gevonden werd, daar komt nog de tweedracht op. Niet maar tweedracht door persoonlijke oneenigheid; — die ruimt elk christen dadelijk op; neen, maar tweedracht in de groote zaak van beginsel, tweedracht in het kiesen van den weg; tweedracht in de houding tegenover het conservatisme; tweedracht zelfs in den strijd voor de vrijheid en het isolement der kerk; tweedracht in den ernst van de houding tegenover den vijand; tweedracht in de besliste keus voor het beginsel der waarheid van Gods Woord.

Wij roepen om de eenheid der kerk!

Niet om een deken, die over alles heengeworpen wordt, zoodat ze nu voor den vorm één zijn. Neen, 't is niet anders, ook hier moet het tot beshssing komen, en moeten we onze eenheid vinden in onze samenstemming naar Gods dierbaar Woord, en in ons staan op denzelfden bodem, in denzelfden weg. Daarom, indien er slechts een schijneenheid zijn zou, die alle kracht beneemt, — o, kome er dan maar licht en lucht en waarheid.

Dan komt er eenheid. En kracht.

Maar met dit al moet alle openbaring van tweedracht op deze heilige erve diep onze zielen ontroeren. Gij allen, die God vreest! «Bidt om den vrede van Jeruzalem!» S,

Helaas, zoo is het.

De geest dezer eeuw, met haar valsch individualisme, bedreigt heel ons leven met uiteenspatting, en ook onder ons, Belijders des Heeren, is zoo Vinet's atomistiek, die alles verdeelende geest, binnengedrongen.

Alleen door vasten en door bidden bant ge hem weer uit.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen