Uit de Pers

Ook voor onze lezers is van belang wat de heer Lohman over Voogdij in de Amst, Kerkbode schreef:

Hoewel wij, om over het werk der barmhartigheid te kunnen schrijven, een plaatsje vroegen in dit blad, willen wij heden de ons toegestane ruimte gebruiken voor een andere zaak, ten einde te voldoen aan het verzoek van sommigen om over dit punt zoo mogelijk de gemeente vóór te lichten.

Onlangs deecl zich in onze gemeente het geval voor, dat een kind van geloovige ouders wei^d toevertrouwd aan een ongeloovigen voogd en een ongeloovigen toezienden voogd, iets wat te voorzien was geweest, daar de familie der overleden ouders voor een groot gedeelte niet het licht des Evangelies kende, en het niet twijfelachtig was wien de familieraad aan den kantonrechter ter benoeming zou aanbevelen. Hoewel, naar wij vernemen, in het bedoelde geval de voogd niet opzettelijk tegenwerkt en ook' zijn pupil vrijlaat in onze kerken op te gaan, gaf deze zaak in een der corporaties aanleiding tot wisseling van gedachten over de vraag: of niet voor het vervolg maatregelen te nemen zouden zijn, dat bij het sterven der ouders het kind een voogd zou ontvangen, die geheel in hun geest de opvoeding der kinderen zou voortzetten? Wat men daarbij kan doen is het volgende:

Zooals bekend is, is de langstlevende ouder van rechtswege voogd. Naast hem rnoet dan door den kantom-echter een toeziende voogdh& notxoA. worde Een familieraad moet hierover worden geraadpleegd, die wel niet den rechter bindt, maar aan wiens advies hij zich toch vaak zal houden als hij geen bijzondere reden heeft om er van af te wijken.

•Voorziet dus iemand, dat na zijn sterven de naaste bloedverwanten of aangehuwden bij meerderheid op iemand zouden wijzen als geschikt voor toezienden voogd, die zou trachten bv. op de achterblijvende weduwe een minder gewenschten invloed uit te oefenen, ten aanzien van de opvoeding harer kin­ deren, dan komt de vraag op: wat zou hij daaraan kunnen doen om dat te verhinderen? Inderdaad niet veel. Een toeziende voogd kan niet anders dan door den rechter ivorden benoemd. Maar het eenige wat men doen kan is, te zorgen dat naast de stem van den familieraad ook die van den overleden vader (of moeder) den rechter ter oore komt. Ook naar deze behoeft den rechter wel niet te luisteren, maar als de vader (of moeder) zelf zijn begeerte uitsprak, werpt dit voor een billijk rechter toch een groot gewicht in de schaal.

De wijze nu waarop de vader dat doei kan bereiken, is door eenvoudig' op een gewoon stuk papier zijn wensch kenbaar te maken, dat een bepaald aangewezen en met name daarin genoemd persoon tot toezienden voogd worde benoemd, omdat die persoon in bijzondere mate zijn vertrouwen verdient in het bijstaan van de achterblijvende weduwe in de vervulling van haar taak.

Anders is het wanneer de langstlevende ouder komt te overlijden. Er moet dan een nieuwe voogd komen, en daarvoor moet de kantonrechter zorgen, tenzij dan dat die onder zelf vóór zifi stervc-n zorg droeg ee7i voogd ie benoemen.

Maar hoe kan hij dat doen? Daarop geeft de wet het antwoord. De langstlevende der ouders kan dat doen bij testament; maar noodig is dat niet. Hij kan ook in een afzonderlijk stuk aanwijzen wie na zijn dood voogd zal zijn. En de wet geeft zelfs de vrijheid om meer dan éénpersoon aan te wijzen, opdat, wanneer de eerstbenoemde mocht komen te overlijden, de volgende in zijn plaats als voogd zou kunnen optreden, en zoo voort. De wet bepaalde dat, omdat zij begreep welk belang de ouders er bij hebben, dat de opvoeding op dezelfde wijze voortga, als waarop zij haar waren aangevangen.

Edoch, gelijk voor het test.ament bepaalde vormen zijn voorgeschreven, zoo moet ook voor die afzonderlijke akte van benoeming een door de wet zelve aangewezen vorm worden gebruikt.

Men heeft daarvoor noodig een notarieele akte. Men moet dus naar een notaris gaan en hem vragen het stuk op te maken.

Hiei"aan zijn wel eenige kosten verbonden, maar het belang, dat men bij de benoeming heeft, is die uitgaaf wel waard, vooral wanneer men bedenkt, dat men bij één akte ? neer perSonen mag aanwijzen. Daar komt bij, dat de kosten zoo laag mogelijk zijn. De akte zal ongeveer een gulden of vijf kosten; terwijl bij overlegging van een bewijs van onvermogen de notaris wel bereid zal gevonden worden die hulp kosteloos te verleenen, v.'aartoe hij, na verkregen last van den president der rechtbank, zelfs verplicht is.

Wil men zoo 'n akte niet, dan blijft niets anders over, dan cp een stuk papier een verklaring te zetten, op dezelfde wijze als hierbo'/en werd aangegeven toen Vï'e over den toezienden voogd spraken. Maar men vergete dan niet, dat dit in de oogen der wet niet is een benoeming, en dat dus nu de kantonrechter zelf een voogd benoemen moet. Daarbij moet dan de familieraad gelioord Wv^rden. En hoewel de kantonrechter' vrij is om te handelen in den geest v.an het geschreven stuk, hij is ook vrij zich daaraan niet te storen, en te nemen i\ie door den familieraad aangewezen wordt, of zelfs ieniaiid aan te wijzen die door geen der partijen werd genoemd, al is ooic dit laatste niet zeer waarschijnlijk.

Voorkome dit stukske in de toekomst, wat thans zoo vaak te betreuren viel, dat kinderen van een vromen vader, na zijn sterven, onder verkeerde leiding kwamen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen