Calvijns huis.

Te Geneve is een straat naar Calvijn genoemd, ze heet la rue de Calvin, en ligt in het hooge gedeelte der stad.

In die straat heeft Calvijn én in No. 11 én in No. 13 gewoond, en het is een dier huizen, waar men de vreemdelingen nog heenlokt, en hun de kamer aanwijst, waar Calvijn zou gestorven zijn.

De Semaitie religieuse verklaart echter, na onderzoek, dat beide huizen, die nu dien naam dragen, 7iiet de woningen zijn, die Calvijn herbergden.

De twee huizen, waar Calvijn achtereenvolgens in woonde, la maison Bonmort en la maison de Trémeville zijn in zeventienhonderd en zooveel, beide geheel afgebroken, en geheel nieuwe gebouwen zijn in de plaats der oude, bouwvallige opgetrokken.

No. 13 is nu bewoond door de bekende familie De Naville, en No. 11, waar Calvijn stierf, is in het begin van deze eeuw verkocht aan pastoor Vuarin. Deze vestigde er een school van Vincentius a Paolo in. Toen nu de geestelijke stichtingen te Geneve verbeurd werden verklaard, heeft de Staat ook dit huis aan zich getrokken, er in geplaatst: i^*. een openbare school; 2". later een polykliniek; en 3". het departement van hygiene, met een bacteriolpgisch laboratorium.

Het door sommigen geopperd denkbeeld, om Calvijns huis aan te koopen, en de overblijfselen te verzamelen, die aan hem herinneren, verviel hierdoor, maar toch oppert de Quarterly Register het denkbeeld, om deze overblijfselen, die nu in de Ami Luiinzaal, in het Staatsarchief, in de Gustave RevalHod bibliotheek, in de Reformatiezaal, en de Consistoriekamer der nationale kerk, verspreid liggen, bijeen te brengen, en het daarvoor bestemd gebouw te noemen: Calvinium.

Aan dit plan zullen de echte Calvinisten niet mededoen.

In een biographic, kort na Calvijns dood uitgekomen, staat vermeld, hoe een vreemdeling, die naar Geneve kwam, en Calvijns graf wilde bezoeken, toen reeds niet meer ontdekken kon waar zijn lijk lag.

Laat ons van den geest, die uit dit dood gewone graf spreekt, niet afwijken.

Steeds waren er lieden, die dsgraven der profeten wilden bouwen.

En zoo is het ook hier.

De Quarterly Register en de Semaine religieuse verloochenen Calvijns woord en geest ten eenemale. Ze minnen wat hij bestreed, en bestrijden wat voor hem de kracht des levens was.

Maar zijn overblijfselen verzamelen, en daarvoor een zaal der eere bouwen, dat willen ze wel.

Doch zoo doet de echte Calvinist niet.

Hem is het om Calvijns beginsel, om zijn woord, om de geestelijke kracht die van hem nawerkt, te doen.

En het bijeenlezen van enkele reliquieën Iaat hij over aan hen, die daarom met deze uiterlijkheden hun spel drijven, omdat de schim van Calvijn hen bij de verloochening van zijn beginsel jaagt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen