Diaconieën.

Dat we onlangs de Diaconieën waarschuwden, voorzichtig te zijn met het voldoen aan allerlei verzoeken, die van Regecringswege almeer tot haar komen, heeft zijn goeden grond.

We hebben er op zichzelf niets tegen, dat de Diaconieën de Regeering van het land welwillend tegemoet komen, en achten dit zelfs haar plicht.

En ook rieden we meer dan eens aan, om de pogingen, die van wetenschappelijke zijde waren aangewend, om een goed en degelijk overzicht te verkrijgen omtrent alles wat gedaan wordt, om ellende te voorkomen of te lenigen, zooveel in ons is te bevorderen.

Er is dus geen sprake van, dat wij zekere spijtige teruggetrokkenheid of bitsheid zouden aanbevelen.

Maar hier schuilt een adder onder het gras.

De Regecring heeft plannen in de maak.

Ze wil de armenwet herzien. En het is geen geheim, dat men er op uit is, daarbij zeker verband te leggen tusschen alle instellingen of vereenigingen die zich op philanthropisch gebied bewegen.

In dit verband wil men ook de Diaconieën opnemen. En dit nu zal niet alleen de vrijheid der kerken te na komen, maar wat nog sterker spreekt, haar karakter aantasten.

Wat toch is het geval?

De Diaconieën hcdcelen geen armen, maar vervullen een dienst van broederen onder broederen.

Wij kunnen en mogen niet toegeven, dat de Dienst der barmhartigheid in Christus' kerk op één lijn staat met de bedeeling van een stedelijk armbestuur.

Deze twee zijn van ongelijke soort. Ze dragen een ander en verschillend karakter.

Ze gaan van een andere grondgedachte uit.

Ze vormen ten deele zelfs een tegenstelling.

In de kerk van Christus zijn allen broeders, en nu is het Christus, die aan den éénen broeder den plicht oplegt, toe te zien dat den anderen broeder niets ontbreke.

Plier is sprake van een heilige gemeenschap en een heilige broederschap, en zoo is de plicht die uit deze broederschap voortvloeit, als ware het een ordinantie die Christus haar door zijn apostelen verordend heeft.

Daarom hebben we steeds tegen de verbastering der Diaconieën gepleit, in zoover ook zij den weg der wereld waren opgegaan; de stedelijke armbesturen nabootsten, van „partijen" en van „bedeelden" spraken en alzoo ook hier de sociale tegenstelling tusschen rijken en armen tot uitgangspunt kozen.

Pas zijn we nu bezig, om de Diaconieën uit dien staat van inzinking op te heffen, en niet genoeg kan de ijver geroemd, waarmee meer dan ééne Diaconie het betere spoor op geraakt.

En zie, terwijl nu de eerste beterschap nog nauwlijks bevestigd is, zal men van Staatswege ons nu een weg oplokken, die ons voor eens en voor altijd weer in het verkeerde spoor brengt, en voor de toekomst alle uitbreiding en verbetering onmogelijk zal maken.

De Diaconieën mogen en kunnen niet met de overige armbedeelingen op een lijn geplaatst worden, ze kunnen met die andere niet in één gareel loopen, en zoo er verband zal komen, moet dit contractueel zijn, zoodat de Diaconieën haar eigen standpunt kunnen handhaven.

Reeds wat bij de kieswet bepaald is, dat onze Diaconieën „bedeelden" moeten opgeven, is onrecht. „Bedeelden" in den zin der wet hebben we niet.

We zijn in de kerk ééne geestelijke familie, en zoogoed als de kieswet er niet aan dacht personen uit te sluiten die door hun famihe onderhouden worden, zoo had men ook onze Diaconieën niet moeten moeien.

Dat het geschied is, is zeer te betreuren.

Maar juist daarom zie men scherp toe, dat het niet van kwaad tot erger ga.

Waarschijnlijk zullen de Diaconieën binnen kort_ een harden strijd voor hare zelfstandigheid hebben te strijden.

En juist daarom stellen we er zoo hoogen prijs op, dat ze niet nu reeds zich door allerlei inschikkelijkheden verzwakken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen