Ouderlingen-Conferentie.

(Slot.)

Na deze inleiding wordt een breedere discussie gehouden, waaraan onderscheiden broeders deelnemen; bepaald ook de stelling dringt op den voorgrond, dat indien tucht op doopleden wordt geoefend, dit niet slechts mag wezen losmaking van den band met het kerkelijk insti tuut, hetgeen de Kerk nooit doet en geen tucht mag heeten; m.aar als er tucht op doopleden geoefend wordt daar moest die tucht door den ban uit het koninkrijk Gods uitsluiten, waaruit dan natuurlijk de uitsluiting uit het kerkelijk instituut volgt.

Op deze discussie volgt een korte bespreking over Art /^2 der Kerkenorde.

Dr. P. J. Wijminga adviseert omtrent het doopgetuigenschap. Spr, wijst aan, dat het doopgetuigenschap in de historie, ook in onze Kerkenorde, geheel iets anders is dan wat in onze tegenwoordige kerkelijke practijk daaronder te verstaan is. Spr. wijst den toestand in de Roomsche Kerk aan en den invloed, die daarvan in de dagen der reformatie uitging. Rome liet doopen op getuigen, die de Kerk vertegenwoordigden, waarbij de ouders op achtergrond moesten treden. De Reformatie trok den vader op den voorgrond en schoof de getuigen achteruit. Het getuigenschap in den zin der Kerkenorde wordt thans niet meer gekend en een beroep op de artikelen onzer Kerkenorde voor ons getuigenstelsel is dan ook niet toe te laten. Ons tegenwoordig doopgetuigenstelsel staat buiten de Kerkenorde, al werd het in de praktijk onzer vaderen, in gevallen als die ons thans voorkomen, zeker wel toegepast. Waar een kind recht heeft op den doop, en de ouders door den dood of kerkelijke tucht niet kunnen optreden, daar kunnen doopgetuigen aangenomen worden, mits door levende ouders het recht der getuigen wordt erkend. Doch het kind dient kind van geloovigen te zijn; de aannemelijkheid van een getuige geeft aan een kind geen recht op den doop.

Bij de discussie geeft Spr. nog enkele nadere toelichtingen, die mede dankbaar ontvangen worden.

Daarna geeft Dr. Wijminga advies op de vraag over het bidden en danken van kerkeraadsleden in de consistoriekamer voor of na ds bediening des Woords. Spr. wijst er op, dat in onze Geref. Kerken vóór de 19e eeuw van dit gebed geen spoor te vinden is ; onze liturgie heeft zoodanig gebed niet; bij de scheiding en de doleantie kwam het op. Spr. adviseert, dat, zoo er zoodanig gebed door den Kerkeraad zal worden opgezonden, dit naar kerkeraadsbesluit geschiede en een kort opdragen zij van de dienstdoende broeders met volgende dankzegging. Waar namens den Kerkerad gebeden wordt, indien dit gebruik te handhaven zij, daar worde voor dit doel een formuliergebed gesteld en in de liturgie opgenomen.

Bij de volgende bespreking worden verschillende bezwaren tegen het bestaande gebruik, ook tegen het stellen van een formuliergebed voor dit doel, uitgesproken.

Na de belangrijke bespreking, van het begin lot het einde met de grootste aandacht gevolgd, is de tijd verstreken. De broeders spreken dan ook hun dankbaarheid voor deze samenkomst uit, die zeker goede vruchten voor de Kerken en de ambtsbediening dragen kan.

Besloten wordt meerdere zulke samenkomsten te houden, en wij vereenigen ons ons hartelijk met dit besluit.

Met dankzegging en gebed werd de Conferentie gesloten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen