Onpartijdige Geschiedenis.

Door ons is steeds volgehouden, dat de poging der empirische school, om een onpartijdige geschiedenis te geven, die door streng objectief onderzoek de feiten vaststelde en den ontwikkelingsgang der gebeurtenissen naspeurde, schipbreuk moest lijden.

Het diep verschil tusschen den „natuurlijken" en den „geestelijken mensch" verloochent zich nooit. Wie uit God geboren is, heeft een anderen maatstaf om de geschiedenis te beoordeelen, dan wie deze wedergeboorte mist. Een onpartijdige geschiedenis bestaat er niet. De geschiedschrijver, of hij het wil of niet, kiest altijd partij tegen of voor God. Neutraal blijven kan hij niet.

Treffend wordt dit v/eer bevestigd door het standaardwerk over de wereldgeschiedenis, dat thans in Duitschland, onder de leiding van Hans F. Helmholt, wordt uitgegeven en waaraan de beroemdste geleerden van Europa medewerken.

In de voorrede werd als eisch voorop gesteld, dat de geschiedschrijver onafhankelijk moest zijn van elke „wereldbeschouwing, " dat hij daarom alleen mocht rekenen met de feiten, maar nergens zijn eigen geloofsovertuiging aan het licht mocht laten treden. Deze geschiedenis zou dus een strikt neutrale en onpartijdige zijn.

En nu de uitkomst.

In het pas verschenen derde deel, waarin de geschiedenis van West-Azië en Afrika gegeven wordt, komt ook de historie van Israël, Gods uitverkoren volk, ter sprake.

Al wat Gods Woord ons leert aangaande de geschiedenis van Israël tot op de Koningen, heet een sage of legende. Jakob was een „stamgod." In Egypte is Israël nooit geweest. De priesterwetten dagteekenen van na de baUingschap.

In één woord, men krijgt hier de geheele hypothese van Wellhausen, die eenvoudig als vaststaand resultaat wordt medegedeeld, zonder dat zelfs kennis is genomen van hetgeen èn in Duitschland èn in Amerika, tegen dit onderst-boven-keeren van Israel's historie is aangevoerd.

Maar nog sterker teekent het oordeel, dat de historicus over de groote helden uit Israel's geschiedenis velt. David wordt een eerzuchtig stamhoofd, Salomo een speelbal in de handen der priesterkaste. Saul is de eenige sympathieke persoonlijkheid uit Israel's historie, zooals de schrijver uitdrukkelijk zegt.

Zoo komt de tegenstelling zuiver te staan.

Volgens Gods Woord is David de man naar Gods hart en Saul de verworpene, die in waanzin en zelfmoord eindigt.

Volgens dezen „onpartijdigen" historicus is David een op verovering beluste scheik, die eer afkeer dan eerbied wekt, en Saul de eenige persoon, die op sympathie aanspraak kan maken.

Wij nemen acte van deze verklaring.

Ze bevestigt wat de Schrift ons leert, dat het natuurlijk hart vijandschap gevoelt tegenover Gods volk, en liefde voor de wereld.

Slechts zelden echter wordt die haat zoo duidelijk uitgesproken, als het hier in deze „onpartijdige" geschiedenis gebeurt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen