Recensiën.

F. LION CACHET. Het Land mijner Vaderen. Indrukken op eene reis door Egypte en Palestina. Met eene voorrede van de dochter des schrijvers. Amsterdam, Boekhandel voorheen Höveker & Wormser, I902.

Niet zonder weemoïd zal dit opus posthumum worden ontvangen. Op zijn terugreis van Indië bezocht Ds. Lion Cachet Egypte en Palestina. Als vervolg op zijn meesterwerk over onze Zending, zou d'ze reisbeschrijving het licht zien. Egypte en Palestina, in verband met wat Israël er doorleefde en wat de profetie er van getuigde, zouden beide worden beschreven. Een grondige studie van de literatuur over beide landen was voorafgegaan; een schat van bijzonderheden was verzameld. Maar toen de schrijver met zijn reisverhaal tot Jeruzalem was gekomen, riep God hem van dezen arbeid weg en toonde hem dat hoogere Jeruzalem daarboven, dat onzer aller moeder is, de volkomenheid der schoonheid onzes Gods.

Zoo ligt dan deze onvoltooide arbeid voor ons. Het boek draagt geheel het stempel van den schrijver. Zijns was, wat Ds. Pierson noemde: een „Israëlitisch Christendom." Elke bladzijde roept u Da Costa's woord voor den geest: Ik ben geen zoon der lauwe westerstranden. Daarin ligt de aangrijpende schoon heid van dit boek, maar ook de zwakke zijde. Een kind van het oude Israël kan zich nooit geheel losmaken van de nationale traditie en hope. De profetie blijft voor hem gebonden in het historisch omhulsel van het aardsche Kanaan, het Jeruzalem hier beneden, het Israël naar het vleesch. Zoo was het bij Da Costa. Zoo is het ook bij onzen broeder Lion Cachet geweest.

Eerbied jegens den doode, legt voorts aan de critiek het zwijgen op. Men neme met dank uit de hand der dochter dezen nagelaten schat haars vaders aan en betreure met ons, dat dit laatste werk van onzen hooggeachten broeder slechts in onvoltooiden vorm tot ons kwam.

J. ROBERTSON. De Poëzie en de Godsdienst der Psalmen, vertaald door F. W. Stutterheim, predikant bij de Hervormde Kerk te Ginneken, onder medewerking van Ds. J, J. van Toorenenbergen. Culemborg, Blom & Olivierse, I902.

De schrijver, die hoogleeraar is in de Oostersche talen aan de Universiteit van Glasgow en zich . reeds een goeden naam maakt door zijn „Israel's Oude Godsdienst", heeft in deze nieuwe studie een krachtige apologie geleverd voor de oudheid van Israel's Psalmen, tegen de critische school van Kuenen—Wellhausen, die de Psalmen eerst na de ballingschap laat ontstaan.

De argumenten van de moderne critiek worden hier behoorlijk onder de oogen gezien en ontzenuwd. Toch heeft de Schotsche hoogleeraar meer gedaan dan dezen negatieven arbeid alleen. Hij heeft ook positief aangetoond, èn op grond van de uitwendige getuigenissen èn op grond van den inhoud der Psalmen, dat deze voor het grootste deel reeds vóór de ballingschap moeten geschreven zijn en de uiting van het rijke en heerlijke geloofsleven van mannen Gods als David, Asaf en Heman zijn geweest.

Ook al zijn wij het op alle punten met den schrijver niet eens en al zouden wij gaarne gewild hebben, dat het vraagstuk nog princi pieeler ware opgevat, wij zijn toch dankbaar dat op zoo krachtige wijze hier de onhoudbaarheid der moderne critiek wordt aangetoond. Er valt uit dit werk veel te leeren, en wie het leest zal niet alleen versterkt worden in zijn geloof, maar ook den geest der Psalmen beter leeren verstaan.

De vertaling is goed geslaagd. De druk is helder. De band wellicht wat al te stemmig.

A. M. DIERMANSE, Wederlegging van Bedenkingen tege? i de Geheel onthouding, hetgeen is een wederlegging van de bedenkingen, ingebracht tegen de Gereformeerde vereeniging voor drankbestrijding. Boekd^ukkerij „De Vecht", Breu kelen, I902.

Ds. Diermanse, die reeds vroeger een pleidooi leverde voor de Geheel-onthouding, antwoordt in dit geschrift op de bedenkingen tegen het standpunt der Gereformeerde Veree niging voor Drankbestrijding ingebracht.

Noch in vorm noch in inhoud kan men zeggen, dat dit nieuwe pleidooi voor de geheel ont^^ouding gelukkig geslaagd is. De vrees, die wij van den aanvang ai koesterden, dat de bestrijding der drankzonde ten slotte zou ontaarden in een bestrijding van het drankgebruik, wordt door dit werkje bevestigd. \Vanneer men naleest, hoe op pag. 43 tegen het matig gebruik wordt te velde getrokken, zal men begrijpen, wat wij bedoelen.

Ds. Diermar.se bindt in hoofdzaak den strijd aan tegen hetgeen door de Heraut vroeger over dit onderwerp geschreven is. Voortzetting van dit debat schijnt ons echter nutteloos. De meeningen staan hier over en weer vast. Elk nieuw argument lokt weer een tegenargument uit en aan den strijd komt zoo geen einde.

De Heraut heeft meer dan eens in zeer krassen vorm gewezen op het schrikkelijke gevaar, dat voor ons volk in de drankzonde schuilt. Voor zoover de Gereformeerde Vereeniging voor Drankbestrijding met ons poogt dit voortkankerende kwaad ook in onze kringen te stuiten, heeft haar streven onze volle sympathie, ook al kunnen wij niet met haar meegaan in den eisch, dat voor ieder Christen geheel onthouding plicht is. Wij vreezen echter, dat, wanneer de pleitbezorgers dezer jeugdige vereeniging, in plaats van hun wapenen te keeren tegen de drankzonde zelve, de/.e scherpen tegen de broeders, die met hun standpunt niet geheel kunnen medegaan, aan hun heilige zaak meer kwaad dan goed wordt gedaan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen