De Zending.

Amsterdam, 19 Sept 1902.

De breede plaats, die ditmaal de Zending op het program der Synode innam, is een verblijdend teeken.

Te Middelburg werden de fundamenten recht gelegd. Zoolang men het over de beginselen niet eens was, kon men niet verder bouwen. De vrees van sommige overbezorgde broederen, dat deze principieele arbeid nadeelig zou blijken voor den rechten zendingsijver, is dan ook door de uitkorn-st gelogenstraft. Veeleer kan met dankbaarheid worden geconstateerd, dat van Middelburg af de zendingsarbeid eerst recht is gaan leven in het hart van ons volk. Elk jaar klom het aantal arbeiders, dat zich wijdde aan dezen dienst. De offervaardigheid nam toe. Er kwam een belangstelling in en liefde voor de Zending, als dusverre in onze Gereformeerde kerken in Nederland nog niet was gezien.

Maar met deze uitbreiding van den zendingsarbeid bleek ook steeds dringender de behoefte aan nadere regehng. Tal van moeilijke vraagstukken, hier en in Indië, deden zich op. Men stond voor geheel nieuwe toestanden. Al waren te Middelburg de grondlijnen uitgestippeld, op deze beginselen moest nu worden voortgebouwd. Dat deze arbeid niet terstond gereed was, sprak van zelf. Het leven - laat zich niet mechanisch ineenzetten, maar groeit van zelf. Eerst moesten de kerken zelve den zendingsarbeid ter hand nemen en in Indië de Zending eenige uitbreiding hebben gekregen, voordat men aan vastere organisatie denken kon.

Op de Groninger Synode nam men dan ook wijselijk eene afwachtende houding aan. Men handhaafde het resultaat te Middelburg verkregen, maar wilde niet door overhaaste be-sluiten de vrije ontwikkeling der jeugdige plante belemmeren. Ook ontbrak het nog aan die eenheid van overtuiging en inzicht, waardoor het besluit eener Generale Synode werkelijk als besluit der kerken gelden kan.

Thans, drie jaar later, blijkt die voorzichtige tactiek goede vruchten te hebben afgeworpen. De zendingsdeputaten hebben zich met loffelijken ijver in hun taak ingewerkt. De dienaren in Indië hebben met hen medegearbeid. En als vrucht van gemeen overleg, werd een zendingsorde opgesteld, die door de kerken met groote ingenomenheid ontvangen werd, en op de Synode schier met eenparigheid van stemmen werd aangenomen.

Bij de groote verdeeldheid, die op zoo menig ander punt bestaat tusschen broeders uit één huis, is het zeker geen geringe oorzaak van dank, dat hier een eendrachtig saamwerken werd gevonden, dat ook voor de toekomst rijke vruchten belooft. Bij onze zendingsdeputaten kent men, naar het schalksche woord van den praeses der Synode, geen A voor een B. De lijn van separatie en doleantie vloeit hier saam in hoogere eenheid. En het is die eenheid, die aan al den arbeid der Synode over het werk der Zending zulk een verheffend karakter gaf. In dit opzicht zal de Arnhemsche Synode zeker met eere genoemd worden onder de generale samenkomsten onzer kerken.

Maar hoe verblijdend deze uitkomst ook zijn moge, toch dient wel met ernst het gevaar onder de oogen gezien, dat onze Zending van geheel andere zijde bedreigt.

Zending drijven is geen goedkoop werk. In Indië, waar de levensstandaard zooveel duurder is, moeten de salarissen ook hooger zijn dan hier te lande. Schooldienst en medische dienst eischen belangrijke finantieele offers. Men kan gerust rekenen, dat wanneer de Zending met eenige kracht wordt ter hand genomen, daarvoor een jaarlijksch bedrag van een tonne gouds wordt geëischt.

Nu is zeker de offervaardigheid voor de Zending bij onze kerken niet gering. Een vijftig duizend gulden wordt jaarlijks reeds bijeengebracht. Bijna het dubbele van wat voor de Theologische School en de Vrije Universiteit saam wordt gecollecteerd. Of rekent men het getal der leden onzer kerken op 400, 000, dan kan men zeggen, dat per hoofd ongeveer 12I/2 cent wordt gegeven.

Toch is dit bedrag reeds nu onvoldoende. Deputaten voor de Zending vonden bij hun optreden een welgevulde kas. Er was bij hun optreden ongeveer een halve ton aan kapitaal aanwezig. En thans, na drie jaar uit die kas te hebben geteerd, slonk het kapitaal tot 21, 000 gulden, waarvan 7000 gulden niet kan aangesproken worden, zoodat feitelijk nog slechts 13, 000 gulden beschikbaar is Stijgen de collecten niet, dan zal er jaarlijks een tekort zijn van 10, 000 gulden en is dus reeds na het eerste jaar de bodem der schatkist bereikt. Men staat dan op de volgende Synode reeds voor een tekort van 20, 000 gulden. En het droef gevolg zal wezen, dat men den zoo schoon aangevangen en rijk gezegenden dienst der Zending belangrijk zal moeten inkrimpen.

Vraagt men nu, of dan metterdaad onze kerken in Nederland, in verhouding met andere Gereformeerde kerken, reeds kunnen geacht worden het uiterste te hebben gedaan, dan toont de statistiek, dat onze kerken nog zeer verre ten achter staan bij deze zusterkerken.

De vereenigde Presbyteriaansche kerk van Schotland telt evenveel avondmaalgangers als de Gereformeerde kerk in Nederland, en brengt voor de Zending saam vijf ton gouds per jaar. De Vrije kerk van Schotland, die anderhalf maal zooveel belijdende leden telt, geeft jaarlijks bijna een miljoen voor de Zending uit. En de Presbyteriaansche kerk in Engeland, die nog niet de helft van het aantal onzer avondmaalgangers heeft, brengt het nog tot twee en een halve ton per jaar.

Deze cijfers spreken.

Waar de zendingsijver brandende is, zooals bij onze Engelsche en Schotsche broederen, daar vloeit het goud en zilver den dienst der Zending toe.

Liefde maakt tot geven gewillig.

Moge die zendingsijver ook over onze kerken vaardig worden, opdat onze Zending althans niet den teringdood der geldarmoede sterven moge.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen