Op Paschen.

Amsterdam, 24 April 1903.

Het jongste Paaschfeest zal een blijvende beteekenis hebben in 's lands historie, door de twee groote werkliedenvergaderingen te Amsterdam gehouden.

Toen op Goeden Vrijdag de veldslag was afgeloopen en de partij van oproer en verzet het onderspit had gedolven, lag het voor de hand, dat de beide groepen van werklieden, die aan den strijd hadden deejgenomen, saam zouden komen om zich rekenschap te geven van wat geschied was.

In het gebouw van den Diamantwerkersbond vergaderden de revolutionaire werklieden. Naar wat hun eigen pers van die saamkomsten op ons Christelijk Paaschfeest meedeelt, waren alle booze geesten hier los gebroken. Het was een heksensabbath, een pandemonium, een hoogtijfeest van de machten der duisternis. De felste beschuldigingen werden tegen de leiders gehoord; de aanklacht van verraad werd openlijk uitgesproken ; het scheelde weinig, of men was elkaar te lijf gegaan. Troelstra stelde de zoo diep verguisde klassenjustitie ten voorbeeld aan deze wilde volksmassa, die de eerste beginselen van het recht met de voeten trad. Zoo ooit, dan toonde deze vergadering, waar haat en hartstocht heerschten, wat ons vaderland had te wachten gestaan. Indien de aanslag dezer werkliedenpartij op het gezag ware gelukt.

Geen scherper tegenstelling hiermee is denkbaar dan de geest, die den toon aangaf op de samenkomst der Christelijke werklieden in het Paleis voor Volksvlijt. Hier werd gebeden en werden psalmen gezongen. Hier werden woorden van warme hulde en dank gesproken aan de leiders, die voorop stonden. Hier werd het gezag hooggehouden en bleek de band met onze Koningin en de Christelijke Regeering sterker dan ooit. Hier werd barmhartigheid geoefend tegenover de slachtofïers der werkstaking. Hier verstoorde niet éen wanklank de harmonie, omdat de liefde van Christus aller harten saambond. Het was een samenkomst, waarvan een heilige bezieling uitging en die een blijvenden zegen voor de Christelijke arbeiderspartij afwerpen zal.

Aan de vruchten zal men den boom kennen.

Hebben deze beide saamkomsten van werklieden met hunne leiders niet getoond, hoeverre het Kruis van Golgotha boven den Vrijheidsboom der Revolutie, de gemeenschap der heiligen boven de valsche solidariteit der zonde te kiezen is ?

Moge de ernstige les, die Paschen leerde, voor onze Nederlandsche volk niet te vergeefsch zijn geweest.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen