Uit de Pers.

Ds. Laman van Kruiningen schrijft in het eeuwsch Kerkblad over het aanstaande jubi leum der Tneologische school en der Vrije universiteit het volj; ende, dat van warme liefde voor beide stichtingen getuigt:

Een gouden feest in 1904

Alle leden der Gereformeerde Ker' en zullen zeker met blijdschap vernomen hebben dat ze weldra een feestgave 1 uilen mogen oflferen op het altaar der dankbaarheid.

In den a. s. Zomermaand viert de Theologische school haar gouden jubileum. Onder den zegen des Heeren is die School gedurende een leven van een halve eeuw de blijde moeder van zeer \ele kinderen geworden, die bijna allen door onzen Heere en Zaligmaker tot herders en leeraars in zijn Kerk zijn gesteld, en die Hem daar nu, natuurlijk met onderscheid van gaven en talenten, dienen tot volmaking der heiligen, tot het werk der bediening, tot opbouwing des lichaams van Christus.

Is zulk eene begenadigde moeder onze hartelijke en dankende liefde niet ten volle waardig f Hebben we geen reden feest te vieren, en moeten op dat feest niet de altaren rooken van velerlei geestelijke offeranden ? Innig gevoel, warme roemtaal en welsprekende daden moeten op het altaar komen door het vuur der liefde in welriekende geuren verteerd.

En als we dan bedenken, dat die uitnemende moeder door de hardigheid onzer twistende harten nog zoo weinig bijdroeg tot de volmaking der heiligen, dan paft ons op en vóór het feest diepe verootmoediging en oprechte schuldbelijdenis en verlegenheid der dankbaarheid, wijl God ons een School liet behouden, die wij niet waardig zijn gtweest.

Wanneer onze feestgaven zulke geestelijke offeranden zullen zijn, Gode aangenaam door Jezus Christus, dan kan de vijftigjarige moeder een niet onaardig liefdeblijk op haar jubileum ontvangen. Verbroken harten zijn altijd mild.

Esn zilveren feest in 1905.

Met zeer veel blijdschap zien we ook nog een ander jubileum tegemoet, namelijk het vijf en twintig jarig bestaan der Vrije Universiteit. Er heeft zich een commissie gevormd, die eveneens een feestgave bijeen zoekt te brengen, die in dejubilaresse aan den Heere als een dankoffer zal worden opgedragen.

Ook hier onthoude zich niemand, die in oprechtheid dagelijks de bede opzendt: Uw Koninkrijk kome! De Vrije Universiteit behoort ook tot de on roerende getuigenissen van Gods barmhartigheid over ons oude Nederland.

Want niet alleen vormt 2 ij dienaren des Woords voor de Geref. kerken, maar zij streeft er naar een zoutend zout, een zuurdeeg te wezen voor heel den kring van 't menschelijk leven, zoover de weten schap daaj maar invloed op oefenen kan.

Ook zij is een gave, een groote gave Gods, en dat moeten v.-e terwille van enke e geschilpunten onder de broederen nooit uit het oog verliezen; want door dit te doen, krenken we niet slechts elkander, maar ook den Heere onzen God, van Wien alle goede gaven nederdalen ; en we schaden er beslist de zaak des Heeren mee.

Het zou zoo heerlijk zijn, indien de ééne zalving des Heiligen Geestes, waarmede onze beide saamgevloeide kerkengroepen zijn gezalfd, zich openbaarde in de dankoffers, die aan beide stichtigen gemeenschappelijk en met vereende krachten werden gebracht. De School een feestgave, rijk en mild, uit heel de kerk, tot van het armste lid een penninkske; en de Universiteit een geschenk van het gansche volk Om Gods wil! Uh dank aan Hem, den Gever alles goeds!

Aan geen kant kleinzielige terughouding, geen benepenheid van ingewand; laat die in de jaloer sche, zelfzuchlige wereld gevonden worden, maar niet in de kerk. Het wedergeboren hart is ruim.

Een geboortefeest in 19 . . ?

Ik zou wel een oogenblik wenschen profeet te rijn, opdat ik bovenstaand jaartal kon invullen. Er zijn maar zeer weinig leden in onze Kerken, die niet voor eenheid van opleiding zijn, en die het geharrewar moe, nietnaarduurzamenvredeverlangen.

Schijnbaar zijn we er echter verder van af dan ooit. In onze kerkelijke bladen ontbreekt nog maar zeldzaam het oorlogsnieuws. Toch moeten we niet wanhopen. Ik geloof, dat we nog wel eens komen zuilen, waar de Arnhemsche Synode ons had moe ten brengen, maar nie. gebracht heeft. Indien we aan beide zijden ernst'g de eenheid begeeren, dan verkrijgen we haar ook, niet met opofifering maar met behoud en consolideering van de vrijheid en : het recht der kerken.

Wat staat ons dan te doen?

Laat ik eerst zeggen, wat we niet doen moeten, We moeten de zaak niet laten rusten, want een kwestie als deze kan en mag niet doodbloeden of in den doofpot gestopt. We moeten ook alle grievende en krenkende taal in de pen houd n en geen kroniek maken van elkanders zonden. We moeten eindelijk geen .twijfel wekken aan de trouw en rondheid van ons woord. Die Engelsche manieren pas sen niet in ons HoUandsch kerkelijk leven, en bederven den arbeid van hen, die ernstig de eenheid willen.

Wat zullen we dan wèl doen? Ten eerste moeten we, dunkt m.ij, niet één kerk en niet één li' uitgezonderd, de School der Kerken steunen met alle kracht.

Die inrichting mag niet te tobben hebben met geldelijke zorgen; ze moet en mag ook niet bestaan bij de gratie van comités. Hoe goed de broe ders die deze comités in het leven riepen, het ook bedoelen, ze handelen toch verkeerd, dosnde wat des kerkeraads is.

Of is het niet de roeping der kerkeraden, ruim en mild te zorgen voor de behoefien der School en naar de draagkracht der gemeente ? Verwaarloost nu zoo'n kerkeraad zijn roeping, dan kan de gemeente daartegen getuigen; doch het gaat toch niet aan om zoo maar de zaak der ambtsdragers over te nemen.

Als deze gewoonte ingang vindt, wordt ons kerkelijk leven bedorven, en ontaardt de raad der gemeente in een dood ornament. Ten tweede moeten de Kerken voorloopig niet beziggehouden worden met de vraag, hoe tot eenheid te komen in de opleiding.

Er is, mijns inziens, thans een andere en betere vraag aan de orde. Ze is deze: Hoe komen de kerken tot een nader en vaster verband met de Theol. Fac. der Vrije Universiteit, waar het grootste getal onzer dienaren wordt gevormd?

Tot groote blijdschap van velen toont de Vereeni^ ging voor Hooger Onderwijs zelf behoefte en bereidwilligheid om tot zulk een nader verband te geraken. Daarom zullen onze kerkelijke vergaderingen en organen goed doen, indien ze deze vraag eens zonder bitterheid, maar ernstig en kalm bespreken.

Principieel, doch zonder principiënrciterei Met een scherp oordeel en een zacht gemoed! En mochten we dan daar eens toe kunnen komen, dat er tusschen de Kerken eenerzijds en de Theol. Fac. anderzijds zulk een band werd gelegd, , die bijna algemeen bevrediging gaf ^onvoldane naturen blijven er altijd over!), dan zou misschien ook het geboortefeest in 19 , , niet verre meer zijn, waarop we ns verheugen in een vereenigde opleiding tot den Dienst des Woords in wetenschap en practijk.

Op dat feest zou het zeker goud en zilver sti-oo 7nen, want vrede is govid waard, ji méér dan goud.

Voor dit woord, waarin het trekken van het broederhart beluisterd wordt, zijn wij dankbaar. Hierin is alle kleinzielige partijzucht gemeden en wordt 'dat hooger en nobeler standpunt in genomen, dat voor den Christen alleen voegt, die dankbaar elke gave Gods voor zijn kerk en volk waardeert. W v v t D s i

Of deze duif met den olijftak ons nu reeds spelt, dat de wateren van kerkdijken hartstocht langzaam aan het vallen zijn, laten wij in het midden. z w o w

Maar in elk geval dient openlijk erkend te T/orden, dat de wijze, waarop Ds. Littooy en zijn medewerkers in het Zecinvsch Kerkblad o^^ treden, zich gunstig onderscheidt van wat Wachter en Bazuin ons de laatste maanden te lezen gaven. t d w t S v

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen