Buitenland.

Engeland. De opwekking in Wales.
Hoe men ook over de opwekking in Wales oordeele, onmiskenbaar is het, dat de beweging een gunstigen invloed uitoefent op de publieke eerbaarheid. In Cardiff nam het aantal personen, die wegens dronkenschap gearressteerd werden, met 60 pCt. af, terwijl het aantal gevangenen met 40 pCt. verminderde. In de bevolkte streek rondom de stad Rhymney werd er gedurende tien dagen niemand wegens dronkenschap gearresteerd. Te Loughor, de verblijfplaats van Evan Roberts, waar de Revival ontstond, kwam er kennelijke verandering in het leven der inwoners. Wanneer de herbergen gesloten worden, komen er slechts vier a vijf menschen uit, terwijl te voren stroomen menschen bij het sluitingsuur de plaatsen verlieten.
Alle kerken in het district zien hun ledental dagelijks vermeerderen.
De Anglicaansche staatskerk van Wales schijnt ook door de beweging te zijn aangegrepen. Zoo werden onder Anglicaansche leiding meetings gehouden te Opper Loughor. De predikant dier gemeente, Dr. T. Jones, was van voornemen die meetings binnen de perken van gewone Godsdienstoefening te houden, doch bij enkele samenkomsten was dit niet mogelijk, doordat sommigen opeens begonnen te bidden of een psalm aanhieven.
Te Trecynon gingen scharen bekeerlingen de hoofdstraten door. Zij hielden stil voor een herberg, die vol mannen was. De Godsdienstige liederen die buiten gezongen werden, beantwoordden de herbergbezoekers met sociale liedjes. Een van de mannen uit de herberg kwam naar buiten en begon luid te praten, om de zangers in de war te brengen. Doch er werd voor dien man gebeden en het gevolg was, dat de man diep getroffen wegging.
Te Carmarthen zijn revival meetings in alle kerken in de plaats van gewone Godsdienst oefeningen gehouden. Op drie achtereenvolgende Maandagen werd niet één geval van dronkenschap voor de overheid gebracht, terwijl neringdoenden den invloed der beweging gewaar worden, daar men hun oude schulden kwam betalen.
Te Aberavon is de beweging zeer krachtig.
Op eene meeting omhelsden twee broeders elkander, die in drie jaren geen woord hadden gewisseld, terwijl een moeder haar zoon berouwvol tot zich zag terugkeeren.
Men beweert dat in de Rhondda vallei op eene bevolking van 20,000 zielen, 1000 gevallen van bekeering voorkwamen. Dezelfde mededeelingen komen van andere plaatsen, als Ogmare Valley, Forest Fack, Abercraret Pontycymmer, enz., zoodat men zeggen kan, dat geheel Zuid Wales door de revival is aangeroerd. Moge uit dit alles blijvende winst voor de kerk des Heeren geboren worden!
Een zaak dreigt voor den voortgang van den revival, die in Wales openbaar werd, hinderlijk te zullen worden. Het zijn de interrupties. In Wales gebeurt het, dat een van de hoorders zoo getroffen wordt door hetgeen een van de voorgangers eener meeting zegt, dat hij zich gedrongen voelt een lofzang aan te heffen, of zijn hart uit te storten in een gebed. Evan Roberts heeft tot hiertoe zulke onderbrekingen van de toespraken niet alleen toegelaten, maar ook verdedigd door te zeggen, dat men de werking des Heiligen Geestes niet mag beperken.
In Wales schijnen de meetings nog niet daardoor bedorven te worden, denkelijk omdat de geestdrift daar inderdaad groot is. Doch men is ook in Londen Revivalmeetings gaan houden.
Men bepaalt er zich daar niet toe, dat men de sprekers in de rede valt om te zingen of te bidden, maar sommigen van de hoorders vallen de sprekers ia de rede, om zelven iets tot de vergadering te zeggen. Het bedenkelijkste van alles is, dat dikwijls dezelfde personen het woord nemen en dan ontstichten, in plaats van stichten. Hetzelfde verschijnsel heeft men te Liverpool waargenomen in de samenkomsten, die van de Torrey en Alexander Mission
uitgaan. Op den duur zal men wel tot de erkenning moeten komen, dat de Heilige Geest een geest van orde is, en dat daarom de leiding der samenkomsten zóó moet zijn, dat niet de eerste de beste het woord kan nemen om zijn licht te laten schijnen. Laat ons hopen dat de opgewekte schare behoefte krijgt aan bediening des Woords. Dan valt het onordelijke weg en luistert men naar den dienaar, als een gezant van Chrijtuswege, en zulk een gezant mag men zoo niet het woord ontnemen, om daarvoor een niet ambtelijk getuigenis te laten hooren.

Duitschland. De zaak Mirbach.

Het volgende werpt een eigenaardig licht op Duitsche toestanden.
In de laatste jaren zijn er in Berlijn heel wat nieuwe Evangelische kerken gebouwd. De stoot daartoe werd reeds gegeven, toen de grijze Wilhelm I Koning van Pruissen was. Wilhelm II en zijne gemalin toonden daarna groote belangstelling in deze beweging, door het brengen van belangrijke geldelijke offers. De gelden door de keizerin geschonken, waren in handen van Mirbach, iemand die ook krachtig ijverde voor het bouwen van nieuwe kerken. Nu is deze Mirbach onlangs gedwongen geworden van het tooneel te verdwijnen, omdat aan den dag was gekomen, dat de gelden, die particulieren bij droegen voor den kerkbouw in Pruissen's hoofdstad, niet altijd verkregen werden op eene manier, die recht voor God en de menschen genoemd worden kan.
De kroniek van de Christliche Welt deelt daaromtrent mede : „De kerkbouw beweging te Berlijn heeft ongetwijfeld veel tot stand gebracht. In 1890 waren er in Berlijn slechts 37 Protes tantsche kerken, thans zijn er 110, waarvan 18 nog in aanbouw. Deze keiken hebben 27 millioen guldens gekost. De keizer en de keizerlijke familie schonk daarvoor drie millioen guldens. Uit Berlijn werd bijna 20 millioen voor kerkbouw bijgedragen. Onder de aanzienlijke bijdragen waren er van Joodsche en Roomsche bankiers en handelshuizen. En nu blijkt, dat in de meeste gevallen de rijke giften gegeven zijn in de verwachting, dat het Hof zijne erkentelijkheid hierover zou betoon en door den gevers een titel of ridderorde te schenken of hen tot hofleveranciers te maken. In vele gevallen is het bewezen dat zulke belooningen werkelijk zijn gegeven. Het is bekend dat Mirbach 53 personen voor verschillende onderscheidingen heeft aanbevolen, allen met goed gevolg. De uitnoodiging om voor die zaak bij te dragen, geschiedde in brieven die tot opschrift hadden: „Cabinet van hare Keizerlijke en Koninklijke Hoogheid".
De socialistische pers heeft Mirbach beschuldigd, dat hij den val veroorzaakte van den hofprediker Stöcker, den voorstander van de vrijmaking der kerk van den staat, gelijk men hem noemt. (Inderdaad verlangt genoemde gewezen hofprediker meer zelfstandigheid en meer onafhankelijkheid voor de Evangelische kerk, dan deze tegenwoordig geniet).
Ook beweert men van die zijde, dat Stöcker moest vallen, omdat hij als anti semiet zich hatelijk gemaakt had bij vele Joden en wijl het der Joodschen contribuanten voor het bouwen van Kerken aangenaam zijn zou, als men hem uit de hofkringen verwijderde. Doch wij houden het er voor, dat Stöcker voor den tegenwoor­digen Duitschen Keizer moest wijken omdat eze vorst met hand en tand aan het Sumpiscopaat over de Pruissische landskerk vastoudt, terwijl Stöcker de meening is toegedaan, at de vorst des lands niet het hoogste zeggenchap over de kerk behoort te hebben.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen