Buitenland.

Engeland. Arbeid der koninklijke commissiên in zake het geschil tusschen de VereenigdeVrije kerk en de Vrije kerk van Schotland.

De koninklijke commissiên die ingesteld zijn om de fiaantieele kwestie tusschen de Vereenigde Vrije kerk en Vrije kerk van Schotland te onderzoeken, hebben haar arbeid begonnen. De instructie dier commissiên luidt, dat zij zich te plaatsen hebben op het standpunt van het eindvonnis, waardoor alle goederen en fondsen der Vrije Schotsche kerk aan de kleine schare van belijders die niet met de vereeniging met de Presbyteriaansche kerk wilden meegaan, werden toegewezen. De commissiên hebben d.iarom bij het getuigenverhoor alle betoogen afgesneden, waardoor men trachtte aan te toonen, dat de vereenigde Vrije kerk recht op de fondsen heeft, en heeft zich er alleen toe bepaald om inlichtingen in te winnen, in hoever de kleine Vrije kerk van Schotland in staat is om de aanzienlijke fondsen, die tot hare beschikking gekomen zijn, aan te wenden tot het doel waarvoor zij bestemd zijn. Tot hiertoe zijn in ïeven zittingen getuigen uit de Vereenigde Vrije kerk gehoord. Om den tegenstanders tijd te geven hierop te antwoorden, is de commissie voor 14 dagen uiteengegaan. Alle getuigen uil de Ver ee? ; igde Vrije kerk hebben verklaard, dat de fondsen, die haar ontnomen werden, alleen door eene groote kerkelijke gemeenschap volgens de bedoeling der schenkers kunnen aangewend worden. Zij trachtten aan te toonen, dat de fondsen niet onafhankelijk van elkander be stonden, maar een geheel vormden voor den in elkander grijpendcn arbeid der kerk. Ook meenden zij, dat de fondsen niet dienden om de kosten voor verschillenden arbeid te dekken, maar dienden om den arbeid eener groote kerkgemeenschap te steunen. Daarom was de kleine Vrije kerk niet in staat, de fondsen volgens hunne bestemming te beheeren.

De afzonderlijke commissie tot voorloopige regeling van moeilijkheden, die ontstaan waren over het vermogen der plaatselijke kerken, stuiite op de moeilijkheid, dat de Vrije kerk van Schotland, steunend op het eindvonnis •an het Huis der Lords, weigerde in vele gevallen de noodige inlichtingen te geven. De Viije kerk van Schotland wilde eerst ook niet weten van een voorloopig gemeenschappelijk gebruiken der kerkgebouwen. Ten slotte toonden de vertegenwoordigers der Vrije kerk meer ge neigdheid om het bestaande geschil in der minne te schikken, om alzoo een einde te maken aan het getwist over kerkgebouwen en pastorieën.

Het blijkt evenwel, dat men op allerlei wijze zoekt het eenmaal door de hoogste rechtbank geslagen vonnis krachteloos te maken.

Frankrijk. De val van het ministerie Combes.

Combes is dan als eerste minister gevallen. Het feit, dat het ministerie den dienst der vrijmetselaars gebruikte om te weten te komen, welke officieren de mis bijwoonden, of maar hunne kinderen Godsdienstonderwijs lieten geven, om dan aan zulke boosdoeners verdere promotie onmogelijk te maken, was velen Franschen radicalen toch al te kras. Nu is het ministerie Rouvier aan het bewind gekomen. Het ministerie Combes rekende er op, dat den isten April van dit jaar de band tusschen Kerk en Staat zou verbroken zijn, niet om de Kerk dan haar vrijheid te gunnen, rraar om haar daarna des te beter te kunnen on ierdrukken. Het tegenwoordige ministerie schijnt weinig lust te gevoelen, aanstonds over te gaan tot het doen van voorstellen, welke de Kerk moeten fnuiken, en schijnt de zaak sleepende te willen houden tot de volgende verkiezingen. Wie weet of dan niet blijkt, dat een groot deel der natie nog te veel gevoelt voor de Roomsche kerk, om haar geheel door den staat te laten knechten!

Aan de andere zijde bemerken zij maar al te goed, dat de Roomschgezinden, met den paus aan het hoofd, voor de gedreigde scheiding van Kerk en Staat niet al te bang zijn. Zij zijn bereid het tot het uiterste te laten komen, om daardoor nieuwe sympathie voor hunne kerk te wekken. Daarom heeft de Ultramontaansche Univers zijn lezers den raad gegeven om, wan-' neer de scheiding van Kerk en Staat wordt doorgedreven, en daardoor de kerken aan den Staat vervallen, die gebouwen niet van den Saat in bruikleen te ontvangen, maar liever in stallen en schuren de Godsdienstoefeningen te houden, teneinde door het martelaarsschap het volk weder te winnen. Opmerkelijk is het ook, dat de paus tegenover de Fransche regeering een meer verzoenlijken toon ging aanslaan. Eerst was hij van plan om eenvoudig bisschoppen te benoemen, zonder de Fransche regeering daarin te moeien, of aan die benoeming deel te laten nemen. Doch hij heeft daarvan afgezien, wijl hij daarmede de vijanden der Roomsche kerk in de hand zou hebben gewerkt.

In de laatste dagen van het verloopen jaar heeft de Fransche Kamer van afgevaardigden aan de kerken een belangrijk finantieel verlies doen lijden, door haar het monopolie der begrafenissen te ontnemen. Het recht tot levering van rouwversieringen in de kerkgebouwen, in de sterfhuizen en van den lijkwagen werd haar ontnomen. De Roomsche kerk is dit natuurlijk het meest tot schade. Doch aan de andere kerken wordt daardoor mede een bron van inkomsten ontnomen. Zoo heeft de Luthersche kerk te Parijs daardoor een verlies van /10, 000 ’s jaars.

N.-Amerika. Fundamenteele geloochend. stukken

In De Hope vonden wij de volgende beschouwing in een artikel van Dr. J. W. Beardslee over „de betrekking der kinderen tot de Kerk".

Twee groote beginselen onzer Ger. Theologie liggen aan den wortel dezer betrekking, en zij bepalen den plicht die er uit ontspringt.

Een dezer fundamenteele beginselen is, dat alle menschen, als schepselen Gods, godsdienstige wezens zijn.

En het andere, een even machtig beginsel, noemen wij, bij gebrek aan een beteren term, de solidariteit van het menscbelijk geslacht. Op grondslagen als deze bouwt de Geref. kerk haar leerbegrip omtrent de betrekking der kinderen tot de gemeente.

Ieder kind is als Gods schepsel uiteraard vatbaar voor het goede, het heeft vatbaarheid om God te kennen en om door gemeenschap met Hem zulk eene zaligheid te genieten, als vrucht is van gelijkheid aan Hem.

En ieder schepsel, komende in de wereld, deelt met andere schepselen mee; hij geeft en hij neemt. Onverbreekbare banden binden en dringen hem op eene wijze, die soms geheel buiten zijn controle is.

Deze beginselen aanvaardende, begeeren we ons onderwerp te behandelen langs de lijnen afgebakend in de Belijdenis, den Catechismus, de Constitutie, en de Liturgie onzer Geref. Kerk.

Voor onze lezers behoeven wij niet aau te toonen, dat deze beschouwingen lijnrecht ingaan tegen de Gereformeerde leer en wel tegen fundamenteele stukken.

Ieder kind is uiteraard (7»vatbaar voor het goede, het heeft geen vatbaarheid om God te kennen en is niet in staat om door gemeenschap met God zaligheid te genieten.

Elk kind is van nature dood in zonden en misdaden en kan alleen door wedergeboorte van onbekwaam tot eenig goed en geneigd tot alle kwaad, vatbaar worden om God te kennen.

Dit is de Gereformeerde leer. Het doet ons leed, dat in het orgaan der Reformed Church eene dergelijke beschouwing is opgenomen. Van harte hopen wij, dat de redactie openlijk zal uitspreken, dat zij het met het betoog van haren „contnbuant" niet eens is; of beter nog, dat deze zelf zal verklaren, dat hij hetgeen hij ten beste gaf, als strijdend met Schrift en belijdenis, terug neemt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen