Uit de Pers.

De welversneden pen van Ds. Wielenga geeft in de Geldersche ^(fr-^^ö(/i! een beschouwing over den huidigen toestand van ons kerkelijk leven, die zeker niet rooskleurig getint is, maar waarvan de juistheid kwalijk kan worden ontkend:

Wie later de geschiedenis schrijft van het tijdperk waarin wij leven, zal al zuchtend de kerkelüke'bladen naslaan en zich verwonderen.

Er was een bemoedigend begin van ontplooiing op de historisciie Middelburgsche synode, toen er beginsellijnen voor kerkelijke levenskringen getrokken werden, en van die synode is ontwikkelingskracht uitgegaan.

Maar hoe is de hope op steeds krachtiger ontwaken en rijkeren bloei weer in de la.tste jaren beschaamd geworden.

Vraag uzelf eens af, in welke stemming en in welke verwachting ge de aanstaande synode te Utrecht tegemoet ziet.

In welk teeken zal die synode staan?

Wat hoopt men van haar?

Bij wien is er geestdrift ?

Waar is het persen naar een groote daad ?

Waardoor belooft Utrechts synode historisch, baanbrekend, epochemachend te worden?

Het is alsof de krachten verloomd zijn en de vleugelslag verlamd.

Indien er al een drang is naar groote dingen, zoo is er geen kracht om te baren.

De opleidingskwestie verkeert in een stadium, dat niemand haar officieel weer aan de orde wil stellen, uit vrees dat er een kerkelijke bom springen zal. Het schijnt, of de kerk hier uit een wonde bloedt, die niet meer geopereerd kan worden, maar langzaam uitzieken moet.

De rapporten inzake revisie der kerkenorde, herziening art. 36, regeling art. 13, om des werkswil, als vruchten van prachtige studie geprezen, worden door onze kerkelijke pers met alles behalve hosanna's begroet.

Hier komt bij, dat in vele gemeenten een partijzucht vlamt, die ook allen waarachtigen plaatselijken bloei onmogelijk maakt en de uitspruiting van energieke dingen ter eere Gods en tot uitbreiding van zijn Koninkrijk belet.

Aan wie de fout?

Wat is de oorzaak der malaise (booze toestand)?

Waar is het vitium originis, de oorsprong van het kwaad?

Het zou onbillijk zijn van den droeven gang onzes kerkelijken levens uitsluitend eenige personen, of ook maar een zekere groep in onze kerken de schuld te geven.

Wanneer er twistingen woelen, die zulk nadeel teweegbrengen, dan hebben wij daarin een oordeel te zien, dat ons allen verootmoedigen moet.

God heeft onze Kerken daarmee iets te zeggen.

Partijstrijd, gelijk thans de fundamenten der kerk doet schokken, is niet minder zware straf, dan een onweder dat den oogst; een pestilentie, die het leven; een aardbeving, die de steden verwoest.

De broederstrijd, die oud-Israël inwendig verteerde, was het oordeel (zeker het lichtste niet), waardoor een ernstige sprake Gods tot het volk uitging, — om te waarschuwen, te straffen en.... te behoden!

Maar al is het eisch van generale zelfkennis en al vloeit het voort uit de algemeene leidingen des Heeren met zijn Kerk, dat wij in onze troebele tijden beginnen moeten, ieder voor zich, ons zelven de schuld te geven van den droeven toestand en ons deswege voor het aangezichte Gods te ver ootmoedigen, — dit neemt niet weg, dat er ook naaste oorzaken zijn, die wij op te sporen, en publieke verschijnselen, waartegen wij te getuigen hebben.

Kerkelijke reactie hebben we boven deze artikelenreeks geschreven.

Er is een tegenhouden van de natuurlijke op lossing der problemen, die om beantwoording roepen.

Wij denken bij dit woord reactie volstrekt niet aan een booze, opzettelijke obstructie, gelijk die wel eens in ons parlement door de minderheid wordt in prattijk gebracht, uit een soort ijverzucht, die blind maakt voor algemeene belangen.

Hooge uitzonderingen daargelaten, is er geen reden aan elkanders eerlijke bedoelingen ook maar één oogenblik te twijfelen.

Ook al staan wij in vele dingen rechtdraads tegenover elkander, moeten en kunnen wij toch van elkander «onderstellen'', dat wij allen het heil van Sion en de glorie van onzen Koning zoeken.

De reactie, die wij op het oog hebben, is dus niet die van het zondige opzet, maar die welke moet worden geweten, of aan gebrek in doorzicht der vraagstukken óf aan wantrouwen tegenover de tegenpartij.

Zoowel gemis aan ruimte van blik, als ontstentenis van vertrouwen in elkanders bedoelen, houdt den gezonden groei van het kerkelijk leven tegen.

Het is oorzaak van het droeve verschijnsel, dat reactie heet.

Van de reactie, die knaagt als een worm aan den wortel des booms en zijn vruchten verwelken doet.

Onze tijd roept om een uitbouw der belijdenis, met het oog op de geestesworstelingen, die vroeger niet werden gekend.

Het vraagstuk der zending is nog pas aan het begin van oplossing.

De kerkenorde moet noodig hervormd.

Het ééne probleem na het andere rijst op.

Hoe kan de kerk voorwaarts gaan, zoolang haar kracht wordt opgeslorpt door de inwendige geschillen, die reeds lang hadden kunnen zijn opgelost, of tegen wier oplossing nog altijd gereageerd wordt?

De schaduwzijde mag hier en daar wat te donker zijn aangebracht, maar er is reden tot klagen.

Moge daarom voor de Utrechtsche Synode het gebed opgaan tot den Heere onzen God dat de breuke genezen worde en een nieuw gezond en krachtig leven aan deze jammerlijke verdeeldheid een einde make.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen