De historische critiek en het geloof der gemeente.

Dr. A. H. de Hartog zond onder bovenstaanden titel een vlugschrift in het licht, waarin hij de ethische Schrift-opvatting verdedigt tegenover de Gereformeerde.

Nu ligt er voor ons zeker iets pijnlijks in, dat de zoon van onzen hooggeachten broeder Prof. de Hartog hier openlijk aan de zijde van hen gaat staan, die met het kinderlijk geloof in de Schrift gebroken hebben. En dit smart te meer, omdat de jonge Dr. De Hartog een man is van meer dan gewone gaven, met een warm mysHek aangelegd hart, maar die onder den invloed geraakt van von Hartmann's philosophic, de vastheid van het Goddelijk gezag der Schrift glippen laat, om daarvoor in de plaats te schuiven een onbewuste levensopenbaring in de ziel.

Op deze brochure critiek oefenen, doen we liever niet. Wanneer Dr. De Hartog meent een zoo ingewikkeld en moeilijk probleem als hier door hem besproken wordt, in 31 bladzijden te kunnen afhandelen, dan kan zulk een bestrijding moeilijk au sérieux genomen worden. Het is meer een gemoedelijke expectoratie, waarin Dr. De Hartog meedeelt, waarom hij voor zich zelf meent de Christelijke religie te kunnen handhaven ook al laat hij de Schrift aan de historische critiek over, dan een ernstige poging om als wetenschappelijk man rekenschap te geven van zijn beschouwing van de Schrift.

Slechts één klacht mogen we hierbij niet onderdrukken.

Al blijft Dr. De Hartog vrij om te breken met het geloofvan den kring, waarin hij is opgevoed, toch mag vooral in een dergelijk geval verwacht en geëischt worden, dat hij de Gereformeerde Schriftopvatting, die hij bestrijdt, dan ook juist zal weergeven.

Aan ethische en moderne theologen kan het desnoods vergeven worden, dat zij telkens een caricatuur-voorstelling van het Gereformeerde inspiratie-dogma in plaats van hetgeen we werkelijk bedoelen, aan het volk vertoonen. Maar Dr. De Hartog, die beter weten kon, mocht zich zulk een fout niet ten laste laten komen. Het zou niet moeilijk vallen slag op slag aan te wijzen, hoe onjuist Dr. De Hartog het gevoelen zijner tegenstanders weergeeft. Zoo acht hij, om slechts één voorbeeld te noemen, het een principieele fout hunnerzijds, „dat zij zich de Schrift denken als de bron van Gods kennis" en meent hij dat de onjuistheid van dit standpunt reeds genoegzaam daaruit blijkt, dat God zich toch ook heeft meegedeeld aan degenen, die de Schrift nog niet bezaten, zooals de aartsvaders en Mozes. Dergelijke opmerkingen toonen dat Dr. de Hartog zelfs de eerste beginselen van de Gereformeerde dogmatiek niet kent.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen