Buitenland.

Frankrijk. Nieuw leven in de Roomsche Kerk.

Voor de eerste maal ontbraken bij de Nieuwjaars receptie van den president der Fiansche republiek de vertegenwoordigers der Roomsche kerk. De democratischgezinde abt Lemire heeft het zijn plicht echter geacht als afgevaardigde zijn opwachting bij het hootd der republiek te gaan maken, hetgeen hem door de Roomschgezinden zeer kwalijk werd genomen.

Er zijn vrienden der Roomsche kerk die den toestand, nu de scheiding van kerk en staat een voldongen feit geworden is, zeer donker inzien. Zij vreezen dat het blijken zal, dat het volk zoo ontkerstend werd en zoo door socialistische leiders op het sleeptouw is genomen, dat het niet geneigd zal zijn om het geld voor het tractement der geestelijken vrijwillig bijeen te brengen. Anderen hebben wel hoop, dat door middel van de cultusvereenigingen de noodige fondsen zullen gevonden worden om den Roomschen eeredienst te laten voortgaan. Zeer wijs vinden wij het, dat men de uitwendige ceremoniën gaat inkrimpen; zoo bijv. heeft men in vele bisdommen het klokluiden enz. beperkt.

In de steden, vooral van Parijs uit, arbeiden een reeks vereenigingen aan de vernieuwing van het kerkelijks leven. De twee voornaamste zijn: „de Katholieke vereeniging der Fracsche jeugd", die uit 1610 groepen met 65, 000 leden bestaat en een tamelijk aristocratisch karakter draagt, terwijl de andere „de Voor" heet, en een meer democratisch stempel heeft. Le voorzitter van „de Voor", Mare Sanquier, beschrijft het streven dier vereeniging aldus: „Door zijne sludentenclubs wil „de Voor" de democratische elite van mannen voorbereiden, welke de toekomst noodig heeft; door hare volksvergac eringen en hare volksinstellingen wil zij door middel van die keurbende de massa's voorlichten en bezielen. Door hare instellingen om de welvaart te be vorderen, drijft zij hare wortels in de volkrijke kwartieren en bewijst zij, hoezeer het Katholicisme sociaal werkzaam is en begint zij de toekomstige maatschappij rondom zich te organiseeren." Dat deze arbeid niet alleen een uitwendige zijn wil, bewijst het gebed, dat ieder nieuw lid voorgelegd wordt, hetwelk o. a. luidt „o Jezus, wij willen uwe ridders zijn. Aan u geven wij onze harten. Gij alleen kunt ons de overwinning geven. Help ons, dat wij altijd bedenken wiens geestes-kinderen wij zijn. Gelijk gij, zoo willen ook wij onze vijanden liefhebben, wij willen geen andere eere zoeken, dan diegenen, die ons vervolgen, van den Booze en van de dwaling te bevrijden. Zijn wij niet de jongeren van Hem, die voor zijne moordenaars aan het kruis gestorven is? Moge de Geest Gods ons de lucht, het geduld, de wijsheid en de reinheid vetleenen, die sterke mannen maken, o Jezus! wij erkennen u heden als onzen leidsman. Wij willen u dienen tot in den dood, wij willen u liefhebben boven alles. O Jezus, u bidden wij aan". In overeenstemmig met dit ge loofsgetuigenis, waarin tot onzen blijdschap niets van Maria of van de heiligen te vinden is, heeft Mare Sanquier in den laatsten tijd den strijd aan gebonden tegen de onzedelijkheid vooral in de hoogere standen, en tegen het duel.

Wanneer een leek aldus optreedt, dan is daarin een hoopvol teeken voor de Roomsche kerk in Frankrijk gelegen. Wij houden het er dan ook voor, dat de scheiding van Kerk en Staat der Roomsche kerk in Frankrijk slechts voordeel brengen zal, al zal de strijd om het bestaan ook zwaar voor haar zijn.

Het wcrdt. hoog tijd voor de Republiek, dat de Roomsche kerk opwake om te verhinderen dat de ontkerstening van het volk niet verder voortschrijde. Door de onderwijzers wordt het land op de anatehistische baan gedreven, In de Revue de f JSrseignement primaire", schteei dezer dagen een onderwijzer: „De ervaring leert, dat de onderwijzerswereld niets te winnen heeft door het coquetteeren met de burgerlijke partijen; haar plicht en haar belang eischt, dat zij zich tot hare natuurlijke bondgenooten wendt, het arbeidend proletariaat.”

De prefect van een groot departement sprak dezer dagen: de republiek heeft twee vijanden: eerst den monnik en daarna den onderwijzer; want de onderwijzer is niet meer de republfêk toegedaan, hij is niet radicaal of socialist, maar hij is anarchist. Een scherp oordeel, dat echter moeilijk kan weersproken worden. De tijd is wellicht niet ver meer, waarin de leiders der republiek het zullen moeten betreuren, dat zij de geestelijke broederschappen die onderwijs gaven, het land hebben uitgedreven, om te meer ruim baan te maken voor z. g. leeken onderwij zers met hun anti patriotisch streven.

Eusland. Oorzaken der Revolutie in de Oostzeeprovinciën.

Langzamerhand begint men ook van Russische zijde te erkennen, welke de ware oorzaken ? .ijn van de revolutie in de Oostzee provinciën. Zeifs de Now Wremja schreef o. a „Onze Russificatoren gingen alleen in de Baltitcne pro vicciën om hunne zakken te vullen. Zij hadden de minste gedachte om er eene hoogere be schaving te brengen of om een staatsideaal te verwezenlijken. Men zond professoren naar Dorpat, die aan geen andere Russische Univtr siteit het recht kon en erlangen voorlezingen te houden, wijl hun alle talent en genoegzame kennis ontbrak, en het ministerie van onderwijs liet jongelieden tot de Universiteit toe, die door den lagen trap hunner ontwikkeling niet aan andere Universiteiten konden komen." Leerlingen van seminaries voor geestelijken en jonge mannen, die andere Universiteiten hadden moeten ver laten omdat zij aan Nihilistische woelingen hadden deelgenomen, waren in Dorpat welkom. „Flinke professoren, die toevallig van Dorpat kwamen, haastten zich het stof dat van die stad aan hen kleefde, van zich af te schudden. Rus sische studenten bedelden op de straten van Dorpat en spraken de voorbijgangers aan. De Russische scholen werden zoo slecht geleid, dat zelfs nationaal Russische ambtenaren er de voorkeur aan gaven hunne kinderen naar zulke scholen te zenden, waarin men, zij het ook als contrabande, de tradities van de vroegere Duitsche scholen zocht in eere te houden. De vraag kan men daarom doen, of zulke inrichtingen voor onderwijs bij de bevolking eerbied voor het Russiïch nationaal leven en voor de Russische beschaving wekken konden? " Hetzelfde blad wijst er ook op, dat vele Letten en Esten door stoffelijke overwegingen er toe geleid werden tot de Grieksch-orthodoxe kerk over te gaan, zonder van harte de belijdenis dier kerk te zijn toegedaan, en daarom, al waren zij niet langer Luthersch, geen Godsdienstige of zedelijke idealen koesterden. Geen wonder dat bij zulk eene gesteldheid der geesten de revolutionaire denkbeelden gretig werden om helsd, en dat zij, zoo spoedig als de kans daar­ voor schoon was, ook in daden werden geopenbaard.

Rusland heelt in de Oostzee provinciën wind gezaaid en heeft daarvoor storm moeten oogsten.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen