Buitenland.

Duitschland. Een nieuwe „Gemeinschaft". Een „ecclesiola in ecclesia". Professorenbenoemingen.

In Pommeren heeft men een nieuwe „Gemeinschaft" gesticht onder den naam van „Abendmahlsgemeinschaft". Aan haar hoofd staan de Superintendent Dachsel, pastor Goedke, de Generaal Superintendent Pfeiffer en nog vier andere Luthersche predikanten. Deze vereeniging heeft nog slechts in "weinig gemeenten ingang gevonden, daarom plaatsten hare leiders in de „Lutherschen Rundschau" eene oproeping aan alle „leden der Evangelische landskerken en vrije kerken die het ernstig meenen met hun geloof". Tegelijk deelden zij mede welke de statuten zijn van hunne vereeniging, waaraan wij het volgende ontkenen:

I. De vereeniging heeft ten doel het Avondmaal regelmatig, gemeenschappelijk te vieren, volgens de in de gemeente wettig bestaande Luthersehe agende. 2. Het vieren van het Avondmaal heeft maandelijks of om de drie maanden plaats op te voren bepaalde dagen. De viering begint te 5 ure. Alle leden zijn verplicht aan het avondmaal deel te nemen. Zij die wettig verhinderd zijn, moeten daarvan te voren den leider kennis geven. Aan kranken kan op hun verzoek het Avondmaal een der volgende dagen in hun huis worden uitgereikt.

4, De vereeniging staat onder leiding van den predikant. 5. De handhaving der „ordnung" (tucht ? ) geschiedt door een bestuur waarvan de predikant voorzitter is, 6. Het bestuur heeft de inkomende liefdegaven te beheeren en te verdeelen. Het is verboden voor de vereeniging een kapitaal te verzamelen. 7. Bij het vieren .van het Avondmaal is een gesloten bus aanwezig, in welke de deelnemers hun vrije liefdegaven doen. Als geen bijzondere bestemming voor deze gaven, schriftelijk is te kennen gegeven, worden zij gebruikt tot dekking van de kosten voor het Avondmaal, voor de uitbreiding van het Koninkrijk Gods, waaronder de Zending onder de Heidenen gerekend wordt, en voor parochiale „Gemeindepflege". De inkomsten moeten elk jaar geheel verbruikt worden. 8. De leden hebben hunne kerkelijke en christelijk zedelijke plichten als leden der kerk nauwgezet te vervullen. Daartoe behoort ook behalve andere dingen de trouw tegenover de landskerk en hare belijdenis... 9, Wanneer een lid zich komt te misgaan, komt hij onder de tucht van wege de gemeenschap.

Tuchtmiddelen zijn:

a. Herderlijke vermaning door den leidenden predikant.

b. Vermaning door den predikant in de tegenwoordigheid van twee getuigen.

c. Berisping voor de vergaderde Avondmaalsgroep, waarbij echter zij die nog geen 24 jaar oud zijn, uitgesloten zijn.

d. Ontzegging van het gemeenschappelijk gevan bruik het Heilig Avondmaal voor langeren of korterén tijd.

e. Uitsluiting uit de Avondmaalsgemeenschap. Een uitgeslotene kan weder opgenomen worden. Die opname geschiedt dan op verzoek van den uitgeslotene door besluit van een meerderheid van twee derden van het bestuur, zoo spoedig als de overtreder zijn berouw ondubbelzinnig te kennen gegeven heeft, — Voor de toepassing van deze_ tucht geldt het ap.ostolische voorschrift van Gal, 6, 1—2: „Lieve broeders, indien ook een mensch overvallen ware door eenige misdaad, gij die geestelijk zijt, brengt den zoodanige terecht met den geest der zachtmoedigheid : ziende op u zelven, opdat ook gij niet verzocht wordt. Draagt elkanders lasten en vervult alzoo de wet van Christus", Hetgeen de tucht heeft uitgewerkt wordt in tegenwoordigheid van allen medegedeeld.

10. Vergaderingen van leden hebben in den regel vóór alle viering van het Avondmaal plaats. Allen die den leeftijd van 24 jaar bereikt hebben, zijn stemgerechtigd. Over hetgeen op die vergaderingen verhandeld wordt, moeten de leden tegenover derden het stilzwijgen bewaren. II. Zoo spoedig als een kerkelijke wet^ de avondmaalsplicht in de geest van i, 2 en

9 dezer regeling invoert, wordt de Avondmaalsvereeniging ontbonden".

Hier zien wij weder eene poging om door het vormen van een kerkje in de kerk (een ecclesiola in ecclesia, gelijk Luther het uitdrukte) de landskerk te redden. Het verbaast ons echter dat Generaal superintendenten en superintendanten en predikanten-aan dit alles mededoeu. Zij verklaren daarmede dat ar in hunne kerk geen Avondmaalsgemeenschap mogelijk is. Kunnen zij nu met eene goede conscientie toch hunne ambten in zulk een kerk blijven bedienen? Woord en Sacrament zijn toch nauw aan elkander verbonden. Kan men het woord blijven bedienen in eene kerk waar men het Sacrament niet meer naar Gods Woord kan uitreiken ?

Wij zien in het stichten der nieuwe vereeniging in Pommeren eene poging om de „Gemeinschafts"beweging in een kerkelijk spoor te leiden, 'of wellicht eene proeve hoe men „Gemeinschaften" zóó kan inrichten, dat men het verwijt kan ontgaan, dat daarin geen Sacramentsbediening plaats vindt.

Toch is het duidelijk dat Avondmaalsvereenigingen geen bijbelschen grond onder de voeten hebben, ' Immers aan de kerk des Heeren en niet aan eene particuliere vereeniging is de bediening van Woord en Sacrament toevertrouwd. Daarom zou het ons niet verwonderen, dat als die „Abendmahlsgemeinschaften" zich eenigszins uitbreiden, den dienaren der kerk op „allerhoogst bevel" geboden wordt zich daarmede niet in te laten.

In kerkelijke kringen van'Duitschland is groote ontstemming gekomen, doordat in de laatste maanden het Pruisisch ministerie van eeredienst zes moderne professoren in de Godgeleerdheid heeft aangesteld, tegen twee hoogleeraren, die tot de , , positieven" te rekenen zijn. Het genoemde ministerie wil het wel laten voorkomen, dat het gelijk recht voor alle richtingen in de kerk wil, doch de feiten zijn daarmede in lijnrechten strijd. Zij die de landskerk liefhebben, hebben alle reden om te vragen, of men zulk een toestand bestendigen mag. Ieder weet dat het Ritschliaansche liberalisme aan het verdwijnen is. Maar in de plaats daarvan is een radicalisme opgetreden, dat hetzelfde streven openbaart als het rationalisme van ruim een eeuw geleden. „Hoe lang zal het nog duren, dat onzen jongen Theologen door hunne leeraars op de katheders verkondigd zal worden, dat het Christendom niet rust op de Openbaring Gods, maar eene door mythologische ballast gedrukte vertakking van het antieke syncretisme is? Ahijd dreigender wordt het gevaar, dat onze gemeenten opnieuw aan godsdienstige oppervlakkigheid prijsgegeven worden, altijd droever wordt de toestand voor hen die nog daarop hopen dat het neo-rationalisme op de Universiteiten in toom gehouden wordt! Zullen wij daarbij rustig blijven toezien? In de middeleeuwen sprak men scherp en teekenend van stomme honden die niet kunnen blaffen noch bijten. Het wordt hoog, zeer hoog tijd, dat zij onder ons, die kunnen zien, hunne stemmen verheffen en toonen dat het „met een boekje in een hoekje" niet ons doen is. De tijden zijn ernstig. Waar zijn onze mannen die weten te spreken en te handelen? "

Zoo spreekt de „All. Ev.-Lutherische Kirchenzeitung". Mocht men eindelijk ook eens aan „handelen" toekomen!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen