De geestelijke goederen.

IV.

V.

Dat allengs in de kringen der juristen betere begrippen doordringen omtrent de kerkelijke en geestelijke goederen, is zeker een verblijdend verschijnsel.

Met groote ingenomenheid hebben we daarom indertijd gewag gemaakt van het proefschrift van Mr. Rengers Hora Siccama, die als vrucht van zeer omvattende studiën critiek kwam oefenen op de voorstellingen van Prof. Kleya, Ds. Segers e. a. en met de stukken bewees, dat hun stelsel met de feiten lijnrecht in strijd was. Hoeveel waarde deze dissertatie bezat - en de spoedig daarop gevolgde benoeming van Mr. Rengers Hora Siccama tot hoogleeraar te Utrecht bewees wel, hoe uitnemend de indruk was, dien dit proefschrift in de kringen der deskundigen maakte, - toch kon één bezwaar tegen den schrijver worden ingebracht, dat hij namelijk tot veld zijner onderzoekingen alleen Utrecht koos, en de vraag openbleef of de door hem gevonden resultaten ook roor de andere provinciën golden.

Een vriend en leerling van Prof. Rengers Hora Siccama, de heer B. M. de Jonge van Ellemeet, heeft thans eenzelfde onderzoek ingesteld voor Zeeland en de vrucht van dit onderzoek neergelegd in een dissertatie, die tot titel draagt: „Geschiedkundigonderzoek naar den rechtstoestand der Zeeuwsche geestelijke goederen van 1572 tot in het begin der 17e eeuw". Door deze dissertatie, die evenzeer met groote zorg is bewerkten tal van feiten, vroeger minder bekend, aan het licht bracht, is het feitenmateriaal niet alleen uitgebreid, maar de conclusie, waartoe Prof. Hora Siccama kwam, bevestigd. Indien onder de uitnemende leiding van dezen hoogleeraar de onderzoekingen ook over de andere provinciën worden voortgezet, krijgen we een volledig overzicht van den rechtstoestand der geestelijke goederen over heel ons land en zal dit er niet weinig toe bijdragende rechtsbeschouwing onzer juristen om te zetten.

Aan het slot dezer dissertatie komen enkele stellingen voor, die wel doen zien van hoeveelpractisch belang deze studiën zijn:

I.

De Reformatie der religie was op zich zelf van geen invloed op den rechtstoestand der geestelijke goederen; daarin brachten eerst de maatregelen, die de overheid naar aanleiding van de Reformatie nam, wijziging.

II.

De tegenwoordige tegenstelling van kerkelijk bestuur en beheer vindt haar verklaring in het feit, dat in het algemeen de Gereformeerde kerken vóór de z.g. scheiding tusschen Kerk en Staat van de goederen nimmer eigenaar waren, en niet in het publieke karakter der Gereformeerde Kerk.

III.

Het Kon. Bssluit van 7 Jan. 1816, No. Ï, nvoTcnde het Algemeen Reglement voor het estuur der Nederd. Hervormde Kerk, was onrondwettig.

IV.

Het Algemeene Reglement voor de Nederd. erv. Kerk, zooals dat den 23en Maart 1852 oor den Koning goedgekeurd werd, steunt op et Kon. Besluit van 1816 en is dus voor de eiken niet verbindend.

V.

De Algemeene Synode der Nederd. Herv. erk is niet bevoegd het beheer der kerkelijke oederen te regelen.

Geeft het geen hope, dat zulke stellingen an Utrecht's Hoogeschoool verdedigd zijn eworden?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen