Buitenland.

Frankrijk, De houding die de Fransche geestelijken denken aan te nemen onder de veranderde omstandigheden.

Kardinaal Lecot, aartsbisschop van Bordeaux, heeft zich aldus uitgesproken over hetgeen de Franse he geestelijkheid doen zal, wanneer op II Dec, ' a.s. de wet op scheiding van kerk en staat in werking treedt: „De priesters zullende kerken niet verlaten, tenzij zij door rechterlijk gezag er toe gedwongen worden, zulks te doen. In dit geval zal de mis gelezen worden op plaatsen, die voor dit doel reeds in gereedheid zijn gebracht. De seminariën zullen overgebracht worden naar gebouwen, die in het bezit der kerk zijn. Persoonlijk zal ik het paleis verlaten en intrek nemen in een huis reeds door mij gehuurd. Wij hebben een beroep gedaan op der geloovigen mildheid, en een groot bedrag gelds bijeen gebracht, dat ik onder de meest behoef tige priesters zal verdeelen. Wij zullen zorgen alle wetten te houden, behalve die van de schei ding van kerk en staat. Die kunnen wij niet aanvaarden, wijl zij de waardigheid van den paus en de bisschoppen met voeten treedt. Niet slechts van Frankrijk, maar van heel de wereld. De paus moet deze quaestie als een geheel beschouwen. Hij kan geen oogenblik van zijn gezag afstand doen, wanneer de kerk wordt aangevallen. Ia andere landen, vooral in Spanje, wordt met belangstelling tegemoet gezien de uitkomst van den strijd tusschen de regeering en het Vaticaan. He't is onmogelijk voor Pius X om de handeling goed te keuren, waardoor de betrekkingen tusschen Frankrijk en het Vatician zijn verbroken. En wijl hij deze handeling verwerpt, is vereffening dezer zaak riet mogelijk, tenzij het gouvernement zijn wetten wijzigt.”

En wat denkt de Fransche regeering te doen?

Deze heeft uitgesproken', dat zij geen wijziging der wet in overweging nemen kan, en geen onderhandelingen met het Vaticaan wilaanknoo pen. Clémenceau heeft verklaard, dat zoo lang hij minister is, geen enkele kerk gesloten of tot andere dan godsdienstige doeleinden ge bruikt worden zal. De wet zegt, dat wanneer op II Dec. geen „associations culluelles" ge vormd zijn, die de kerkgebouwen en andere goederen der kerken als eigendom kunnen aan vaarden, deze aan den staat vervallen; maai de staat zal daarin de priesters der Roomsche kerk laten dienst doen. Wij houden het er voor, dat dus voorshands geen verwikkelingen of oproer te vreezen zijn; als de regeering zich sterk genoeg acht, zal zij echter te eeniger tijd wel laten gevoelen, dat zij zich als eigenares van al het kerkgoed beschouwt.

Noord-Amerika. Een bloedbad. Een socialistische doop.

Het is onzen lezers bekend, dat in 1865 in de nieuwe wereld, na een zwaren strijd tusschen de noordelijke Ai zuidelijke staten, de slavernij werd afgeschaft. De negerbevolking is, nadat zij vrij werd, zich gaan ontwikkelen en daaruit is op menige plaats, vooral in de zuidelijke staten, een gespannen verhouding tusschen negers en blanken ontstaan. Zoo is het in Atlanta, een stad in Georgië. Het gerucht liep daar, dat in één week door negers vijf blanke vrouwen wa ren aangerand. Dit gevoegd bij den arbeid van drie bladen, die zich beijveren om het publiek vooringenomen te maken tegenover de negers, en bij het feit, dat een aantal negers voorspoedig zijn in hun bedrijf, was genoeg om te maken, dat vele negers op ergerlijke wijze mishandeld werden, terwijl sommigen afgemaakt werden als waren het beesten.

De politie was voor een groot deel in de achterbuurten, om bij de vluchtende negers onderzoek te doen of deze soms ook gewapend waren, en ze in dit geval gevangen te nemen. Als een politiedienaar zich onder eene oproerige menigte bevond, deed hij geen poging om die uiteen te drijven of een gevangen neger te verlossen.

Waren er dan geen blanken die aan den gruwel paal en perk zochten te stellen? zal men vragen.

Men kan het antwoord op die vraag vinden in het volgende: In Atlanta, de hoofdstad van Georgië, zijn tien van de voornaamste kansels onbezet, omdat, zOoals gezegd wordt, leeraars die den zedelijken moed hebben voor hunne overtuiging uit te komen, weggejaagd worden.

Op den Zondag na het bloedbad was er volgens het blad The Constitution slechts één voorganger, die voor „wet en orde" opkwam, en die eenige is de bisschop der Roomsche kerk geweest. Onder de predikanten waren er die de opmerking maakten, dat men deze dingen had kunnen verwachten.

Al deze dingen ontleenen wij aan De Wachter, die ten slotte doet uitkomen, dat men nu niet kan zeggen: zóó zijn de toestanden in het zuiden. Het zuiden is zoo groot, en er zullen ook wel streken en plaatsen gevonden worden waar men de negers niet buiten het gemeen recht stelt. Maar dit neemt niet weg, dat het bloedbad, te Atlanta aangericht, een schar dvlek is voor een Chrislelijké natie. Niet het minst ergerlijk is het, dat men aldaar leeraars die voor een goede behandeling van het negervolk pleiten, noodzaakt heen te gaan.

Het volgende vonden we eveneens vermeld in het nummer van 24 Oct, van De Wachter, welk blad tot onze blijdschap sedert eenige weken in vergroot formaat uitkomt:

„Luther moet eens gezegd hebben, dat de duivel overal God zocht na te apen Met apen heeft men onlangs te Detroit den H, Doop nageaapt, In de St, James Meth. Church te Chicago heeft kort geleden eene andere nabootsing van het heilige plaats gehad. Nu wel niet zoo ingrijpend als die apendoop, maar toch ergerlijk voor het godsdienstig gevoel.

In genoemde kerk bevonden zich onder meer ouders met een kind, de vader een lid van de boekbindersvereeniging, verder president Wright van de Allied Printing Trades Council en de bestuursleden van achttien werkliedeuveteenigingen. De leeraar hield een toespraak, waarop een leeraar van de Presb. kerk den ouders de volgende vragen voorstelde:

„Wijdt gij volkomen vrijwillig en met volle kennis van de plechtigheid dezer handeling, het leven van dit uw kind toe aan de zaak van georganiseerden arbeid? ”

„Zult gij u bevlijtigen, met de genade Gods, de opvoeding van dit kind zoodanig te doen zijn, dat het de zaak van georganiseerden arbeid het best zal kunnen dienen? ”

„Belooft gij, dat gij met al uw macht en met alle middelen, welke u ten dienste staan, dit kind in de gelegenheid zult stellen, om de zaak van georganiseerden arbeid te bevorderen? "

Nadat de ouders op deze vragen een bevestigend antwoord hadden gegeven, richtte de leeraar het woord tot pres. Wright, en vroeg hem:

„Wilt gij dit kind in en voor de zaak van georganiseerden arbeid aannemen en ontvangen? Wilt gij pleegvader voor het kind zijn en hem helpen en bijstaan totdat hij den ouderdom bereikt, wanneer hij de plechtige verplichtingen door zijn ouders aanvaard, voor eigen rekening kan nemen? ”

Nadat pres. Wright hierop .geantwoord had, werd het wijdingsgebed uitgesproken door den' kanselier Tobial van de „Chicago Law School", en sprak eindelijk miss Eva Shonts, zuster van den man, die aan het hoofd staat van het Panamakanaal, den zegen uit.”

Wij gaan niet te ver, als wij 't bovenstaande „nabootsing van het gewijde" noemen. En het is zeker treurig, dat leeraars, die zich voor dienstknechten Gods uitgeven, de waardigheid van het ambt te grabbel werpen, om zich tot deze dingen te laten gebruiken. En eveneens treurig, dat een blad als The Independent zich aldus over deze handelingen uitlaat:

„Wat moeten wij hiervan nu denken? Het was volkomen gepast en recht. Het was een • godsdienstige handeling, in een kerk, met een godsdienstig doel. „Door de genade Gods, " beloofden deze ouders het kind op te voeden voor wat zij gelooven een j zeer rechtvaardig doel — het welzijn van een groote klas van menschen

Wat men in Amerika al niet met den naam van „godsdienstig" aan den man zoekt te brengen!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen