Gereformeerd of... Remonstrantsch?

Ook in de Hervormde Kerk ontwaakt nu en dan nog de conscientie van Gods kinderen, ziet men met innerlijke ontroering hoe bang de afval wordt, en vraagt men aan de wachters op Sions muren, wat ze dan doen om aan die openbare verlooche ning van den Christus Gods paal en perk te stellen.

Men weet, wat daarop het antwoord dezer wachters is. Zij zouden o zoo gaarne de belijdenis handhaven en deze verderfelijke dwaalleeraren uit de Kerk werpen, maar ze mogen dit niet doen juist omdat ze Gereformeerd zijn.

En als ge vol verbazing vraagt hoe het ooit Gereformeerd kan zijn alle v/ind van leering in de Kerk vrij spel te laten, terwijl ons BevestigJngsformuiier de ambtsdragers juist gelast de wolven uit de schaapskooi te weren, dan verklaren ze, dat gij van het Gereformeerd beginsel nog het A B C niet kent. Of weet ge dan niet, dat de Belijdenis het eigendom is niet van de plaatselijke Kerk, maar van de Kerken al te zaam; dat daarom geen ambtsdrager en geen kerkeraad met een „privaat oordeel" over de leergeschilien in de Kerk oordeelen mag, maar dat dit alleen toekomt aan het „publiek oordeel" der Generale Synode. Die modernen en groningers, ethischen en neo Kohlbruggianen, spiritisten en Christelijke socialisten, zoo zegt men u, zijn leden der Kerk, die gravamina tegen de Belijdenis hebben. Zoolang de wettige Synode der Kerk niet naar Gods Woord over deze gravamina uitspraak heeft gedaan, mag geen Kerkeraad hen aantasten. Anders verkort ge hen in hun wettige rechten en wordt de Confessie niet langer appellabel aan Gods Woord.

Vandaar dan ook, dat volgens deze broeders niet de handhaving der belijdenis, maar de reorganisatie der Kerk moet vooropgaan. Zoolang er geen wettige Synode is, kan er geen leertucht geoefend worden. En wanneer een plaatselijke kerkeraad een modernen predikant zou afzetten, dan zou die kerkeraad niet alleen zich vergrijpen aan de rechten der Synode, maar oorzaak worden van scheuring in de Kerk.

Zóo pleit men eigen niets-doen vrij. En zoo worden degenen, die voor de handhaving der belijdenis met woord en daad in de bres zijn gesprongen, juist de schuldigen, omdat ze „scheurmakers" zijn.

Nu behoeft het wel geen betoog, hoe door en door misleidend deze redeneering is, waarmee de conscientie in slaap gewiegd wordt. Want het is toch al te dwaas, de modernen en groningers, spiritisten en socialisten voor te stellen als broeders, die „met een gravamen tegen de belijdenisrondloopen". Wie dat zegt, bedriegt eenvoudig het volk. Wat onze vaderen onder een gravamen verstonden was niet dat heel de belijdenis der Kerk en Gods Woord verworpen werd, maar dat men op grond van Gods Woord bedenkingen tegen de Confessie kon inbrengen. En geen Gereformeerde Synode zou ooit er aan gedacht hebben iemand ontvankelijk te verklaren, dan die voor het gezag der Heilige Schrift onvoorwaardelijk boog.

En even dwaas is natuurlijk de voorstelling, alsof de Kerk van Christus maar allerlei ketterij in de gemeente ongestraft zou moeten laten voortwoekeren, omdat er toevallig geen Generale Synode saam komen kan. Dat hebben onze vaderen wel anders getoond in den strijd met de Remonstranten, toen ze, nog voor de Dordtsche Synode uitspraak had gedaan, eiken band met deze dwaalleeraars verbroken hebben, en de handhaving der zuivere belijdenis boven de eenheid der kerk hebben gesteld. En ook na de Dordsche Synode, toen de Overheid twee eeuwen lang het saamkomen eener Generale Synode belette, hebben de Kerken heusch niet gemeend, dat de leertucht niet geoefend kon worden, maar zijn kerkeraden en dassen opgestaan om de ketterijen van Roell en Bekker, van Hattemisten enNeonomianen te veroordeelen en heeft men de mannen, die deze ketterijen dreven, afgezet. Heel dat zeggen, dat men geen recht heeft leertucht te oefenen, wanneer er geen Generale Synode is, is met de historie der Gereformeerde Kerken dus lijnrecht in strijd.

Wil men daarentegen weten, wie deze redeneering het eerst hebben uitgevonden, dan hoore men wat de Remonstranten op de Dordtsche Synode hebben gezegd :

Zoo lang niet verklaard is geweest door eenig publiek oordeel der kerken, dat de Remoostran ten van de aangenomen formulieren der kerkelijke eenigheid, te weten van de Confes.sJe en Catechismus, zijn afgeweken, zoo lang hebben de Contraremonstranten uit een privaat oordeel van het gezelschap en de godsdienstoefeningen der Remonstranten niet mogen afwijken zonder schuld van scheuring. Maar de Remonstranten zijn door geen publiek oordeel der kerken verklaard geweest afgeweken te zijn van de aangenomene formulieren van kerkelijke eenighei.i Bij gevolg hebben de Contraremonstranten niet door hun privaat oordeel van hunne, te weten der Remonstranten, gezelschap en godsdienst oefeningen mogen af.vijken zonder schuld van scheuring.

Niet waar, dat is precies, woordelijk hetzelfde als wat Dr. Kromsigt, Ut. Hoedemaker en heel de Confessioneele partij hzweren.

Zelfs met de beschuldiging van scheurmakerij als knalefïect aan het slot er bij

Gereformeerd of remonstrantsch.""

Is het antwoord twijfelachtig?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen