Uit de Pers

Onder den titel gesmaad schreef Ds. van Schelven in de Geldersche Kerkbode een klacht over de weinige waardeering, die ai wat van de Kerk uitgaat, in de „groote" pers vindt.

Wat kerkelijk werkt wordt meerendeels smade­

lijk behandeld. Tentzending, Leger des Heils enz. enz. deelenin de gunste van velen.

Dat werk ontvangt steun en hulde uit de hoogste kringen, en zelfs van ongeloovige zijde.

Zelfs is de Pers bijna onverdeeld in bewondering van dit schoone W'"rk.

En voor de Kerk van Christus, vooral als deze streeft naar de zuiverste openbaring, hebben diezelfde menschen schier niets dan hoon en minachting.

Uitbreiding van Gods Koninkrijk vooral op onnationale en on-bijbelsche wijze, oogst dan lof in door een Amerikaanschen reclame geest, die in geringe mate slechts van nederigheid en stilheid van geest getuigt.

Onze diakonieën ervaren dit op smartelijke wijze.

Zijn worden geminacht, gesmaad en veracht.

Met wat het Leger des Heils doet worden zij gedurig geslagen.

Het Handelsblad doet er dapper aan meê, om het werk van het Leger des Heils zoo hoog te verheüfen, dat het werk der diakenen in dwerggestalte komt te staan naast zoo'n reuzenwerk.

Zelfs Joden verklaren zich bereid vergaderingen te presideeren, waar de lof van het Leger des Heils op het terrein der weldadigheid (barmhartigheid? ) op verschillende wijze wordt bezongen.

Het is er heimelijk of opzettelijk om te doen, om eene algemeene opinie te vestigen, dat het werk der Oiakonien, de kerkelijke barmhartigheid, prulen lapwerk is.

Zelfs in eigen kring heeft dit ingang gevonden. Telkens hoort men: »laat de kerk, laat de diakonie eens een lesje gaan nemen bij het Leger des Heils!"

Dit mag niet.

Dat werkt moedeloosheid bij onze broeders diakenen, die ijverig zijn; bij wie doen v/at zij vermogen voor de armen, die behoeftig zijn, en bij de ruimer bedeelden, die schriel zijn.

Wij moeten het voor onze broeders diakenen opnemen tegen al die pochhanzerij van Leger des Heils enz., met hun lofzingers, zelfs in dejoodsche pers, die op verleidelijke en schoone wijze openbaren hun verborgen haat tegen en afkeer van de kerk des Heeren.

Ons kwam het voor cp de Centrale Diakonale conferentie, dit jaar in den Haag gehouden, dat sommige diakonieën onder die versmading leden, in haar energie gedrukt worden.

Hiervoor moet gewaakt worden. Wij willen een voorbeeld aanhalen.

In den tijd van Kerstmis van het vorig jaar was het Handelsblad kolommen vullende met lofzangen van den schrijver van »van Dag tot dag» over de voeding der armen van Amsterdam door het Leger des Heils.

Hooger toon kon die zanger niet halen; de hooge c werd bereikt.

Voor de diakonieën geen woord. En toen wij eens op informatie uitgingen in datzelfde Amsterdam; bij de kerk, die van haar kerkgebouwen, fondsen en ook armen-gelden wederrechtelijk beroofd is; en informeerden naar wat die kerk in buitengewone collecten voor de armen ter hand gesteld had aan de diakenen; en ook vernamen, wat de broeders diakenen aldaar gedaan hadden met dat geld — toen deden wij de spontane vraag: «waarom dit nu ook niet eens geplubliceerd in de bladen? "

Ds. H. Pierson (naar ik mij meen te herinneren) werd in diezelfde dagen door datzelfde gevoel bezield, toen bij in Amsterdam van den kansel cijfers ging noemen van wat er voor de armen van de zijde der diakonie van het Hervormd genootschap was ontvangen en uitgegeven.

Daar werd echter of in 't geh.iel niet of slechts ter loops op geattendeerd.

Wordt hier de heimelijke toelsg niet door openbaar? Het is niet uit medelijden met de armen; 't is niet uit waardeering van het werk der armenzorg. Wel te verstaan in den grond der zaak.

Maar men wil wat onkerkelijk, anti-kerkelijk is op den voorgrond stellen en de kerk des Heeren in de schaduw stellen, in de duisternis aan aller oog onttrekken.

De kerk van Christus met hare Christelijke barmhartigheid is den ongeioovigen een doorn in het oog.

£n daarom, lezer en lezeres, doet niet mede aan dit ^onzuivere werk; maar eert de roeping der Christelijke kerk om voor de armen te zorgen; eert de ambten en diensten die Christus in zijn kerk liet inzetten; bemoedigt de broeders, die in dezen dienst arbeiden, en helpt alzoo mede Christus in zijn kerk te eeren als de Christus Consolator; en eert Zijn Kerk, waarin Hij zijn Geest der barmhartigheid instort en werken doet.

Alleen op die wijze kan ook straks weer verwacht worden erkenning en hoogachting van het Diaconale werk; waardeering van dezen arbeid niet alleen in eigen kring, maar ook als in de dagen van het optreden der Christelijke kerk te midden der heidensche wereld, buiten het erf der kerk, in de wereld.

Laat, o gemeente des Heeren, (uw werk, in gehoorzaamheid en in afhankelijkheid van onzen Koning en barmhartigen Hoogepriester, maar ook in stilheid en getrouwheid geschieden en Hij die 't beloofde, zal 't u Tcrgelden: »wat gij in 't verborgen doet, zal Hij u in 't openbaar vergelden".

De juistheid dezer opmerking kan kwalijk ontkend worden.

£n al heeft de Kerk bij haar arbeid niet het oog op den lof der menschen, maar op den Heere onzen God, toch neemt dit het onrecht niet weg, dat de liberale pers ons daarmede aandoet.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen