Nadat nog zoo kort geleden

Nadat nog zoo kort geleden door het terven van Dr. Flipse, den uitnemenden ector van Amsterdam's Gereformeerd gymasium, een wonde ons geslagen was, bracht e afgeloopen week ons nieuwe rouwe.

Eerst kwam dat ontroerende bericht uit riesland, dat Mr. Hendrik Okma plotseling, onder dat eenige krankheid vooraf was egaan, werd weggeroepen door den Heere nzen God. In de volle kracht zijns levens, erwijl de toekomst zooveel nog voor hem cheen te beloven, werd hij afgesneden. oor Friesland een verlies, dat moeilijk te erstellen valt. Want al plaatste hij met beminnelijke bescheidenheid zich nooit op den voorgrond, toch wist, wie Friesland kende, wel hoe groot zijn invloed was. Al had hij, gegrepen door het praktische leven, zijne studiën aan de Vrije Universiteit niet kunnen voltooien, en al bleef zijn stille wensch om aan onze Hoogeschool met een wetenschappelijk proefschrift den doctoralen graad in de rechten te verwerven, onvervuld, hij was daarom niet minder een leerling der Vrije Universiteit, die hare beginselen met heel zijn hart lief had, voor die beginselen met talent wist te pleiten en niet weinig er toe heeft, bijgedragen om die beginselen ook in Friesland tot eere te brengen. Bij hem paarde zich aan vastheid van overtuiging een zeldzame beminnelijkheid van persoon. Tot de oprichting van een Friesch dagblad ging van hem de stoot uit. Al eischte het derving van materieele winst en opoffering van veel tijd, hij gaf zich, om in het Parlement voor onze partij te strijden. Aan zijn mannelijke trouw werd nooit getwijfeld, en toch bezat hij de gave van saam te binden wat door geschil onder broeders dreigde uiteen te gaan, en won hij door openheid en rondheid van karakter sympathie zelfs van den tegenstander. Zijn heengaan wordt daarom door ons wel diep betreurd.

Niet minder smartelijk, al was het langer voorzien, was het sterven van Ds. C. Oranje, den zoo rijk begaafden prediker van 's Gravenhage. Onder het jongere geslacht van Dienaren des Woords was hij een der uitnemendste. Keurig stylist, aangrijpend prediker, machtig vertolker van Gods Woord, wist hij uit den schat der Schrift oude en nieuwe dingen te voorschijn te brengen. Zijn prediking was altijd frisch en boeiend; ze sprak tot het hart door stille teedere mystiek en bood tegelijk voor het verstand verrijking van inzicht in de waarheid Gods. Was het wonder, dat de Kerk van 'sGravenhage dezen jeugdigen dienaar, die nog slechts twee jaar geleden zijn ambt te Berkel aanvaard had, in 1899 tot haar prediker riep.' En in haar hooge verwachting werd ze niet teleurgesteld. Er ging van zijn prediking een heerlijke kracht uit; de scharen stroomden toe om naar zijn woord te luisteren. Hij gaf geen kunstbloemen van oratorie, en nog veel minder dorre schoolsche geleerdheid; hij gaf bediening des Woords in den vollen, rijken zin. Daarin school al zijn kracht, daarin ging heel zijn hart op, daaraan wijdde hij al zijn gaven. En toen kwam de bitterste beproeving zijns levens. Hij de machtige prediker, wien het prediken een levensbehoefte was, voor wien het woord alles was, verloor allengs zijn stem. Hij wilde, hij kon zijn ambt schier niet opgeven. Zoolang het nog ging, al was het met bovenmenschelijke inspanning, bleef hij met dat heesche keelgeluid doorpreeken. En toen daalde die stem allengs, totdat het ten slotte een nauw hoorbaar gefluister werd; toen moest er rust genomen; toen zag hij met zielesmart dat anderen zijn taak overnamen. Maar de hoop bleef leven, al die jaren lang, dat er nog genezing komen mocht, ook al wisten wie hem liefhadden wel, dat die hoop te vergeefsch was. En nu nam God hem weg, in het midden zijner jaren. Voor hem was het winste, want met nieuwe stem mag hij thans zijn God loven. Maar voor ons is die krankheid en dat graf een zeer zware beproeving, waarbij alleen het geloof kracht tot zwijgen en aanbidden van Gods daden geeft.

En naast die beide graven voor jeugdige mannen ontsloot zich een derde voor een onzer oudste predikanten, Ds. J. Hessels van Zwolle. Hij had een vol, rijk leven achter zich. Meer dan vijf-en-veertig jaren diende hij de Gereformeerde Kerken, eerst te Bolsward, daarna te Bedum en toen te Zwolle. Als kind der Scheiding had hij de Christelijke Gereformeerde Kerk van harte lief; als curator der Theologische School heeft hij jarenlang met trouwe zorg voor haar bloei medegewerkt; als predikant was hij om zijn kerkelijke zorg en prediking hoog geacht. Op schier elke generale Synode vertegenwoordigde hij de Kerken van Overijssel. En meermalen werd hij door onze Synodes in haar moderamen gekozen. Met hem gaat éen van de oude garde uit ons midden weg, die een historischen band vormde tusschen het verleden en het heden. Het ridderkruis, dat onze Koningin hem schonk, toonde hoe ook in hooger kring zijne verdiensten werden gewaardeerd. Schoon meer dan zeventig jaar wilde hij de ruste nog niet nemen. Zoo is hij staande op zijn post gestorven. Voor wat in hem aan onze Kerken geschonken werd, zijn we dankbaar. Zijn nagedachtenis moge tot zegening zijn.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen