Dereeningingsleben.

DE RIJNSCHE ZENDING.

„Men kan trouwens bijna geen zendingsblad ter hand nemen, waarin niet van lijden en sterven van zendelingen, van repatiieeren om gezond heidsredenen, en zoo meer, gewag wordt gemaakt.”

Zoo schreven we verleden week, toen we nog onbekend waren met den inhoud van de laatste berichten der Rijnsche Zending, welke thans voor ons op de schrijftafel liggen. Maar datzelfde kan helaas met recht herhaald worden met het oog op hetgeen we van het zendingsterrein dier missie vernamen.

Het Maartnummer van het tijdschrift der „Vereeniging tot bevordering der belangen van het Rijnsche Zendingsgenootschap te Barmen" begint toch met het sterven van Zendeling Klijnstra en met een „In Memoriam", gewijd aan de nagedachtenis van een geacht bestuurslid der Vereeniging, en gaat dan voort met allerlei grootendeels ontmoedigende mededeeUngen van het arbeidsveld, mededeelingen over ziekten, sterfgevallen, en over allerlei anderen tegenspoed.

Een en ander uit het overzicht over Februari dezes jaars laten we hier volgen.

In het begin der maand was Zendeling Borch tot zijn groote smart gedwongen, zijnen nu juist zoo hoopvolien arbeid in Masaran aan de Midden Kapoeasrivier te verlaten. Hij had daar het voor Borneo groote getal van 24 doop candidaten en mocht op meerdere uilDreiding zijner gemeente hopen. Zijn werk was gedurende langen tijd zeer moeielijk, en nu de zegen en de vrucht komen, kan het door geen Europeeschen zendeling overgenomen worden.

Ook is het noodig, dat broeder Hermann Sundermann uit Borneo spoedig terugkeert, daar zijn gezondheid hem niet veroorlooft langer te blijven. Overigens gaat de arbeid op Borneo zijn stillen, gezegenden weg en in het bizonder komen van Mori, aan de Boven-Kajihanrivier, opnieuw heerlijke tijdingen van overwinning, zooals men ze te voren niet gewend was van Borneo te hooren.

Bedroevend luiden de berichten uit Engano en gedeeltelijk ook uit de Mentawei eilanden. ZendeUng Reitze, die met den stichter der Mentaweizending, Lett, in October 1907 naar Indië reisde , om den arbeid te Engano gedu rende zes maanden op zich te nemen, werd zoo hevig door koorts-lijden bezocht, dat hij met de eerste gelegenheid de beste weer t rugkeeren moest. Ia December kwam zendeling Link van Pangaloan naar Engano en nam het werk op zich. Maar ook zijne gezondheid liet te wenschen over, zoodat het de vraag is, of hij zijn werk twee of drie jaren zal kunnen volhouden.

Maar wat zeer droef stemt is de toestand van broeder Lett's gezondheid. En de bevolking houdt zich méér dan te voren verre van hej Zendings-station. Waaraan dit te wijten is? Het schijnt aan vijandelijk gezinden gelukt te zijn eene vervreemding te doen plaats hebben tusschen den zendeling en de inlanders. Met den zendingsarbeid gaat het niet regelmatig vooruit; er wordt een strijd gevoerd met de machten der duisternis, die veel geduld en veel ernstig gebed eischt.

Denzelfden indruk maakt ook een bericht van den zendeling Basfeld uit Lalomojo op Nias, al mag deze met dankbaarheid getuigen van de oprichting eener school, die tevens voor kerk dient. Bizonder heerlijk een teeken is het, dat de hoofden van Laweloe er groote spijt vaii^ hebben, dat zij den zendelingen niet vritndelijker zijn tegemoet gekomen. Nu hebben ze hen gaarne in hun midden en eerst wilden ze hen niet opnemen.

Zendeling Fries, te Sifaoroasi in het midden van Nias, geeft uiting aan zijne blijdschap over den stillen wasdom van zijn arbeid en schrijft over eene toenadering, die hoe langer zoo grooter wordt, en die daardoor duidelijk wordt, dat zij die eerst ontvluchten, nu terugkeeren en beginnen te bouwen tot nabij het zendingstation. Vooral verheugt hij hij zich over het nieuwe, flinke huis van den zoon van den hoofdman, dat in Sifaoroasi het eerste is wat gebouwd werd zonder dat heidensche offers plaats hadden, en zich ontsluit voor godsdienstige doeleinden. Zendeling Fries kan éénmaal in de week de geheele familie verzamelen ter bespreking van Gods woord.

Gaan we nu over tot Sumatra, dan hooren we dat zendeling Wagner uit Boetar bericht: »Een getal kerkgebouwen kon in het afgeloopen jaar op onderscheidene filialen opgericht worden, andeten werden hersteld of haar opbouw ten einde gebracht. Maar ook de geestelijke wasdom der gemeente is vooruit gegaan. Niet alleen konden er 670 uit de Heidenen gedoopt worden, maar ook de Christelijke kennis neemt toe. Velen hebben een goeden wandel en toonen liefde tot het woord des Heeren.”

Zendeling Schütz te Boengabondar klaagt over vele doopcandidaten, die zich terugtrekken en over Christenen, die tot het Mohammedanisme overgaan. Aan den anderen kant verblijdt hij zich over het feit, dat vele Christenen te midden der verzoekingen trouw blijven, en dat 87 Mohammedanen gedoopt werden. Er zijn teekenen die doen zien, dat de strijd, tegen het Mohammedanisme gevoerd, niet zonder hoop op overwinning is.

Zoo ziet men, dat er ook op dit terrein der zending van veel zegen, maar daarnaast ook van heel. wat moeite en zorg, van leed en droefheid te berichten valt.

Terecht zegt de verslagschrijver aan het slot van zijn mededeelingen: 't Is nog altijd de strijd tusschen licht en duisternis, het Kruis en de Halve Maan, en we moeten eerbied hebben voor die mannen, wier strijd wij niet genoeg kennen, maar wier arbeid wij biddend op het harte dragen moeten.^ God geve méér gebed en meer belangstelling.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen