Vereenigingsleven.

DE RIJNSCHE ZENDING.

II.

In een van onze vorige artikelen wezen we er op, voor hoe groot een tekort de Utrechtsche Zendingsvereeniging zit te zuchten. Ze is echter niet de eenlge vereeniging, die met finantieele moeilijkheden heeft te kampen, want ook de Rijnsche Zending waarover we verleden week een ea ander meedeelden, kent haar tekorten.

Wat de berichten dier missie daarvan echter mcêdeelen, is eer verblijdend dan ontmoedigend, want de beschrijving, in het laatste nummer van het Tijdschrift, van wat da gemeenten in de Btttalanden doen voor het tekort van het genootschap, is voor velen onder ons inderdaad beschamend, en is wel geschikt oas met meer geestdrift te bezielen voor den zendicgsarbeid en ons trouwer dan voorheen te doen worden in de bevordering van het werk der zending in onze Oostindische koloniën

We willen dan ook niet nalaten, hier verkort weer te geven, hoe de inlandsche Christenen vaa gele, bruine en zwarte gelaatskleur met tuone gaven helpen aan de uitbreiding van Gods Koninkrijk. ledere week komt een nieuw bericht van ce eene of andere Christengemeente, welke uit dankoaarheid vrijwillige offers gaf. Ér was geen dwang of geea overreding noodig geweest, maar het was zooals geschreven staat bij den bouiv van den tempel: „Zij gaven vrijwillig en veiheugden zich, dat zij zoo gaarne gaven'.

Dit kon men zien aan de wij ie, waarop de gaven gebracht werden. Alles was met bloemen versierd en zag er feestelijk uit, zelfs de stukken geld hingen kunstig aan versierde stangen.

Zooals zij vroeger in feeststoet aan de afgoden offerden, droegen zij nu hunne gaven voor dea a g Toean. De Baltaksche predikant Josef uit de 1 d gemeente Lagoebotie schreef o.a.: „Dat wij geven, is niet omdat wij veel bezitten — wij zijn 4, 1 m r — doch wij hebben van harte gegeven, omdat wij voelen: nuttig is ook het kleine, wanneer men het geeft TOor Gods Koninkrijk." Er j werd daar / 408 60 te zamen gebracht. O jk de 150 melaatschen te Hoeta Silem hadden hun zendingsfeest, en offerden met vreugde hunne j bijdrage van / 30, welke zij letterlijk uit hun| mond gespaard badden. In de gemeente Lintong [ ni Hoeta, die 10 filialen heeft en 1559 Chris ] tenen, was op het Zendmgsfeest voor de deur s der kerk eene groote mat uitgespreid, waarop, d een tafel stond; daar namen Zendeling Kessel en zijne helpers plaats. De scholieren der hoofdgeaeenten kwamen zingende aangeloopen; een hunner droeg een groot bord, dat mooi s versierd was, en waarop het geld lag, dat zij ^oor de Zending bijeengebracht hadden. Hij u werd op de tafel gezet en het koor der scholieren zong nog menig lied. Daarop kwamen d de oudsten der hoofdgemeente en overhandigden hunne eigene gaven, ook op met groen versierde m borden, en tevens het geld, dat zij bij deCaristenen in hunne dorpen hadden bijeengebracht.

Toen nadeïden de Christenhoofden en de welgestelde lieden der gemeente en legden hunne gaven op de tafei: sommigen gaven 2 dollars, de meesten i dollar. Op soortgelijke wijze werden ook de offsrs van elders aangebracht, waaronder die van de inwoners van Bangkara, de vroegere residentie van Singa Manga Radja, den grooten nu gevallen vorst, die nog niet zijn gedoopt, maar wel doopcandidaten en gevraagd hadden het feest mede te mogen vieren. Zij brachten 2 geiten, 3 kippen, 6 Kg. rijst en 2 DoUar. De geheele collecte bedroeg dien dag /129s tot dekking van het „te kort".

Bij de toespraken verhaalde een spreker van een droom, dien een der oudsten gehad had.

Hij droomde dat hij" gestorven was en voor de gesloten poort van den hemel kwam. Hij had aangeklopt, doch de deur was gesloten gebleven.

Toen hal hij een stem gehoord, die geroepen had, dat hij eerst moest terugkeeren en zijne schuld betalen, dan kon hij wederkomen. Hij had toen God gebeden hem cog een jaar te laten leven, om zijne schuld aan de Zanding af te betalen — toen was hij ontwaakt. Een ander spreker vertelde, hoe er nu reeds meer dan 7SiOoo menschen uit de Batta's Gods Woord hadden aangenomen; dat onder hen 56 zendelingen, 31 inlandsche predikanten, 400 onderwijzers en iico oudsten werkzaam zijn. Op het eiland Samosir en in de Pakpaklanden waren er nog vele heidenen, om niet te spreken van de millioenen Mohamedanen op Sumatra.

Uit Si Manosor, eene kleine gemeente te midden van Mohamedanen, die slechts i8r zielen telt, kwam /50, met een brief waarin gevraagd werd, dit weinige voor lief te nemen en voor de lieden in Si Manosor te bidden.

Ook meldt Zendeling Nommensen Jr., dat in de gemeente Si Goempar /500 op een Zendingsfeest te zamen gebracht is. De gaven hadden bestaan in paarden, schapen, koeien, eenden, eieren, rijst en geld. Dit laatste was aan stangen vastgemaakt of op borden tusschen rijst gelegd. Alles was versierd met bloemen en groen.

Heeft Zacharia niet goed gezien toen hij geschreven heeft: „Die verre zijn zullen komen en bouwen aan den tempel des Heeren"? Zullen wij niet den Heere des oogstes van ganscher harte danken, dat Hij van een kant, vanwaar het niet verwacht werd, medearbeiders gezonden heeft om den oogst binnen te halen?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen