De beslissing, die de Kerkeraad der Ned.

Amsterdam, I3 Juni 1908.

De beslissing, die de Kerkeraad der Ned. Herv. Gemeente te Amsterdam inzake de slooping der Nieuwe Zijds-kapel nam, heeft algemeen aanstoot gegeven.

Dat de Kerkeraad dit gebouw in geen geval aan de Roomschen wilde overdoen, valt te prijzen. Voor gde Roomschen is de Nieuwe Zijds-kapsl een heilige plaats om het zoogenaamde „mirakel van Amsterdam", dat daar zou plaats gevonden hebben. £n zonder eenigen twijfel, zou-bij verkoop van dit kerkgebouw aan de Roomschen, deze „heilige stede" straks het middelpunt geworden zijn van een eeredienst, dien wij, Protestanten, niet anders dan als afgoderij kunnen beschouwen.

Zelfs al zouden de Roomschen gaarne schatten hebben veil gehad, om deze historische plek terug te krijgen, toch mocht een protestantsche kerkeraad zich daardoor niet laten verlokken tot een daad, die naar zijn overtuiging tegen Gods gebod inging. Dat de Kerkeraad der Hervormde gemeente, hoe krap ook in het geld zittend, voor deze verleiding niet bezweek, valt in hem te eeren.

Maar wel moet worden afgekeurd, dat de Kerkeraad het er blijkbaar op toegelegd heeft, om dit Kerkgebouw te doen verdwijnen. Mits dit gebouw maar niet in Roomsche handen kwam en elk gevaar van superstitie buitengesloten bleef, kon de vraag geheel objectief worden besproken, of het behoud van dit gebouw, dat èn uit historisch èn uit architectonisch oogpunt een belangrijk monument is, mogelijk was. De Kerkeraad heeft echter door overdreven finantieele eischen en door al te korten termijn voor de onderhandelingen dit onderzoek afgesneden, en het staat thans wel vast, dat de Kapel straks onder sloopershanden vallen zal.

Deze onverzettelijke houding van den Kerkeraad tegenover de Regeering en het Oudheidkundig Genootschap, die beide voor het behoud der Kapel ijverden, heeft in de oogen van het publiek aan den Kerkeraad geen goed gedaan. Men voelde intuïtief, al valt het niet te bewijzen, dat hier een antipapisDie van slecht allooi aan het woord was. Juist omdat de Roomschen het behoud van de Kapel wenschten, moest de Kapel worden afgebroken. En de vraag, of daardoor een kostbaar gedenkteeken van Amsterdams verleden te loor zou gaan, kwam zelfs niet in overweging. Zelfs verklaarde een der . toongevende predikanten, dat de Kerk niet geroepen was voor de instandhouding van historische gedenkteekenen te zorgen, maar alleen met haar practische belangen te rekenen had. Een utiliteitsstandpunt, dat, consequent doorgevoerd, straks aan den Kerkeraad het recht zou geven bijv. de Nieuwe Kerk voor afbraak te verkoopen, wanneer het belang der Kerk dit medebracht.

Een Kerk, die zich zelve bij voorkeur de „nationale Kerk" noemt en die de schoonste gedenkteekenen van onze nationale bouwkunst in haar bezit heeft, heeft door deze daad getoond, al zeer weinig haar „nationale" roeping te verstaan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen