Voor Kinderen.

DE KLOKKETOREN.

XIII. (Slot).

ONVERWACHT.

Niet lang na mijn in dienst treden bij den kweeker, verrastte mij oom op zekeren avond met de mededeeling, dat ik den volgenden dag niet naar de kweekerij moest gaan, maar met hem een bezoek brengen aan het „Ambt" d. i. het gerechtshof. Ik begreep niet wat we daar te doen hadden, doch oom Schoenebeck zei dat ik dat wel hooren zou. 't Was in alle geval niets kwaads.

Den volgenden morgen trok ik mijn Zondagspak aan, en ging met oom, die er ook heel netjes uitzag, naar het Hof. We moesten er lang wachten, heel lang. Ik herinner mij nog at ik eindelijk oom vroeg, waarom ze ons niet ater besteld hadden, als we toch niet eer aan e beurt kwamen. Maar hij antwoordde: „Dat eet ik niet Johan. Het gaat hier altijd zoo."

Eindelijk kwamen we dan aan de beurt.

In een kamer zaten een drietal heeren. Een r van, zoo werd ons gezegd, was de rechter. ij deed mij vele vragen, over mijn ouders en amilie; mijn antwoorden werden door een ander eer opgeschreven. Toen kwam oom aan 't oord en moest ia hoofdzaak 'tzelfde vertellen ls ik, doch wat meer. Ik hoorde toen allerlei at mij nog onbekend was.

Daarna moesten wij wachten, terwijl de rechter n de andere neeren verschillende papieren oorliepen die voor hen lagen. Hierop volgde eer een lang gesprek met mijn oom, van twelk ik niet veel begreep. Soms moest ik oor een poosje het vertrek verlaten. Eindelijk onden wij heengaan — wat mij niet speet. ant ik bad grooten honger en was door het ange wachten moe geworden.

Onder het eten kon ik niet nalaten oom te

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen