Uit de Pers.

De predikanten te 'sGravsnhage geven eer jaarboekje ust ten dienste van de Gereformeerde KLeiK ttr plaatse hunner inwoning, waarvan than? . ie tweede Jaargang verschijnt. Het Jaaiboekj^ det er keurig uit in stemmig rooden band, u versierd met een welgeliikend portret van der overleden Dienaar des Woords Ds. Doorn, en getft een zeer nauwkeurig overzicht van alles-*at met het kerkelijk leven in verband staat.

Onder bet mer-gelwerk, dat aan de cfficieele mededeelingen is toegevoegd, geeft Ds. J. van der Linden een terugblik op het kerkelijke leven, dien we gaarne ook aan onze lezers meêdeelen:

’t Is weidra 7S jaren geleden, dat onze vaderen in gehoorzaamheid aan het Woord van God, genomen zijn op kerkelijk gebied tot een hoogstgewichtige daad. 't Was het uitspreken niet slechts, maar het belichamen in een feit van de gedactite dat Christus alleen het Hoofd is der kerk, de rieere der gemeente. Evenals v6ór achttien eeuwen, bij de eerste gemeenten, stond geheel de cfficieele wetenschap met hars getabberde statiedragers, de macht van den staat met zijn hoogere en lagere dienaren, de aan menscheüjke ordonnantiën gebondene kerk met hare talrijke woordvoerders hier tegenover. Slechts enkele jeugdige mannen hieven het schild omhoog van hun Koning en vingen met een kleine schare van meest arme. omgeletterde, afhankelijke menschen den ongelijken kamp aan, buigend alléén voor den eenig wettigen Heer' der kerk, Jetus Christus alleen. En als gij toen ge vraagd hadt, welke gedachte er leefde in hunne ziel, of het ook was, dat zij iets - nieuws wilden zijn, of zij ook wilden optreden als een nieuwe, afiorderlijke kring van belijders, dan zou hun eenparig antwoord zijn geweest: Dat zij verre.

Immer verklaarden zij het voor God den Heere en voor geheel Nederland, dat zij niets anders wenschten te zijn, dan de ware historische voortzetting der Gereformeerde Keik in Nederland. Geen sekte, hier of ginds in een verachtelijken hoek geboren. Maar ude echte dochter, de wettige erfgename van den Gereformeerden naam en den Gere formeerden titel 1 Was dat een hersenschim misschien ? Neen, dat was — het is terecht zoo genoemd — de sglorie der afscheidirgoi. Onze Vaderen he'oben, blind in de toekomst, maar ziende in het gebod, het met hun God gewaagd, niet in eugdigen betreurenswaardigen overmoed, niet in dwaze hoogheid des harten, niet met het doel om een nieuwe kerk te stichten, Neen. worstelend met den tijd, worstelend met de toestanden, worstelend g met zichzelf heeft De Cock en hebben straks ' underen met hem, zelfs nog zich güwend tot den aardschen koning, óm van dezen te vragen: hand­ i having der ware religie en der ware Gereformeerde kerk. En toen alles bleek te vergeefsch te zijn, greep plaats de daad van 13 Oct. 1834 waarbij het door allen als een éénig man werd uitgesproken, dat zij als zulk een gemeente dea Heeren lich wenschten te openbaren, die den onafwUsbaren eisch zich stelde, te staan op dtn bodem der Cristelijke Gereformeerde belijdenis ; die g-een andere predi king toeliet dan de zuiver Apostolische dte de g heilige Sacramenten weir bediende naar di instel ling «Us Htertn; die door het gebruik van de haar toebttröuwde sleutelen des H-emelrtjks de b d iuchtUoshéid in dt kirk verwierp en die mei Urzijdestelling van alle ongoddelijke heerschappij, hetzij van buiten door den staat of van binnen door de oplegging van allerlei reglementen, Jezvs Christus iiniglijk en alléén erkende als haar Hoofd en Heer.

Die gemeente, 100 kennelijk gegrond, evenali de gemeente der eerste tijden, in den wil des Al machtigen, voortgesproten uit de door God verwekte trouw barer eerste belijders, gedoopt met den vuurdoop der verdrukking, werd, hoe arm en gebrekkig ook in zichzelf, voor allen die Sion liefhebben, een opgericht teeken van den God fakobs en een machtsbetooning van den Heilige Israels.

En zie, in 's Heeren gunst werden ook nu de gemeenten «gesticht», ontbrak het aan de verroosting des Geestes niet en was veler wandel in de vreeze des Heeren.

Doch de Heere deed veel meer 1 Na een vijftig tal jaren verwekte God andermaal maimen, die tiet uitspraken en wederom belichaamden in de daad, dat zij Gode meer wilden gehoorzamen dan de menschen. 't Was niet een strijd om de kerkelijke goederen, de strijd, die in 1886 gestreden werd Neen, de mannen, die toen optraden, waaronder de edelsten onzes volks, hadden het door genade leeren zien, dat, wie gebonden wil zijn door de zilveren koorde van den Staat, even daardoor de gebondenheid verliest aan dien Koning, «iens schatten geestelijke, en, indien het Hem behaagt ze ons te geven, ó ik tijdelijke zijn. Zij keelden terug tot de leer, dienst en tucht der Gereformeerde Kerken Zij spraken het uit: oGelijk onze vaceren in de eeuw der Hervorming, na af - chudding van het juk der Pauselijke hiërarchie cnet alle Kerken dezer landen tot de goede, zuivere belijdenis des Evangelies en een op die belijdenis : jegronde Kerkenorde zijn wedergekeerd, zoo heb oen ook wij thans op hun voetspoor en onder inroeping van den zegen des Heeren, ons weer om datzelfde aloude zuivere Evangelie geschaard, ten einde met onze zusterkerken weder naar diezelfde laarop gefundeerde Kerkenorde te leven, die op ie Synode van Dordrecht in 1Ö19 het laatst gewijzigd is 8

Tot hunne broederen in het Hervormd Kerkgenootschap richtten zij zich met dit woord: sWij i/erhengen ons met een stille verheuging des har ten, dat de Heere eindelijk door Zijn voorzienig oestel de ure onzer vrijmaking slaan liet. Na, 70 jarige ballingschap moes en wij als Israël in de : : rve der Vaderen terugkeeren. En op de weer ^riigemaakte erve hebt gij allen voor Jezus, uwen Koning, te knielen, als voor den Eenige, wien cockomt de hoogste, èo wetgever de. èo rechlspretende, èn besturende macht. Verbreke dan een | egelijk van u met ons de onheilige banden, die ons zoo lang omkneld hielden. Herneemt, broeders en zusters, de vrijheid, waarmede Christus u tot den prijs Zijns bloeds heeft vrijgemaakt, s

Alzoo bij beiden, zoo eerst-als later wedergekeerden, hetzelfde beginsel, zij het ook langs verschillenden weg gezocht; dezelfde keuze om in gebondenheid aan het Woord huns Gods, Jezus Christus hun Koning te eeren en te dienen als den wettigen Souverein der Kerk.

Was het wonder, dat de mannen van '34 en 'an '86 elkander na eenigen tijd ontmoeten mochen op dezelfde vrije erve; dat broederen die j^ederzijds bedoelden voort te bouwen snaar het-'.elfde bestek, dat op hunne aloude Synoden aan Gods Woord ontleend wierda, elkander de hand ter gemeenschap mochten reiken; dat zonen van letzelfde huis ook in hetzelfde huis saam mochten •: omen, om hetzelfde geloof te belijden en in éénseifde liefde zich te oefenen ?

Was dat niet de verwerkelijking — hoezeer nog slechts bij aanvang — van het heilig ideaal, waarifoor onze groote Hoogep'iester in Zijn gebed, eer dij Gethsémacé's worstelperk inging, heeft gestreden ?

Was dat niet het betreden van den weg. die er oe leiden moet, dat de gemeente van Christus : ich openbaren zal als een koninklijke hoed in de aand des Heeien en een sierlijke kroon in de land haars Gods? Alleen toch in de rechte samen Dinding der broederen kan de kerk des Heeren worden gebouwd, kan ze tot bloei en wasdom komen.

Zoo alleen zal ze nit de bron der eeuwige liefde, jelijk de rank uit den wijnstok, hare sappen oprekken.

Zoo alleen kan ze, in den glans dier liefde, - p bloeien, Gode tot eer.

Dit wetend, JuUen wij dan niet, als één van •lart en ééa van hand, ook in de plaatselijke kerk. > ns opmiken, om des Heeren huis te bouwen 1 Miar daartoe hebben wij diingend behoefte aan Ie krachtige werking en doorwerking des Heiligen Geestes!

Deze alleen is het, die onze dorre plaatsen bevochtigt, zoodat er leven uit God, maar ook naar God alom zichtbaar wordt en tot heerlijke open oaring komt.

Deze is het, die al ons zelfbehagen doodt, waar door wij eerst waarhjfe er toe komen, om onbe doDgen ons te stellen in den liefdedienst des Heeren en ootmoedig en moedig tevens de plaats in te nemen, die de Heere, onze God, ons bij den bouw des huizes aanwijst.

Deze is het, die al onze tweespalt te niet maakt sn de ééndracht wekt, verlevendigt en versterkt. : oodat allen, die Sion liefhebben erkennen, geen grooter schuld dan die der liefde te hebben tegenover elkander.

Deze is het, die mei heilige geestdrift bezield, een vlam, ontstoken aan hei vuur der liefde Gods. Waar deze is, is geestes-opwekking. Daar is heilige, klimmende, in kracht en innigheid winnende worsteUing des gebeds. Daar is een steeds vaster steunen op het Woord van onzen God; een gedurig naarstiger zoeken van den weg en wil des Heeren, een altijd vaardiger wandelen op het voorgeteekende pad.

Deze is het die onze innerlijke kracht vermenigvuldigt, opdat wij niet nalaten te werken terwijl net flag is, want B voortgebouwd moet er worden, tot de laatste kostbare steen is vastgemaakt op den uitersten Hoeksteen, «

Met Da Costa zij dan onze bede tot dien Geest:

Gord in land en kerk weer helden Met Uw Wapenrusting aan, Om voor de eere Gods te staan! Trooster, ZaWer. Gij zult komen, Op 't gebed, door U verwekt; Van Uw regen, van Uw siroomen, Worde Uw gansche kerk bedekt! Liefde en ijver zullen blaken, Waar reeds alles scheen verkwijnd, A!s de Pinksterzon verschijnt. Noordenwind, o wU ontwaken ! Zuidenwind, doorwaai den bof! Heil'ge Geest, U zij de lof!

Er spreekt uit dit kostelijke woord een ruimte van hart die weldadig aandoet.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen