Buitenland.

Frankrijk, Een Congres van Roomschgezinden tot verspreiding der Evangeliën,

Het is alsof er een stroom van nieuw leven door de Roomsche kerk van Frankrijk gaat. De scheiding van Kerk en Staat heeft haar inderdaad een schok gegeven, die heilzaam werkte. Reeds meermalen hebben wij gewezen op teekenen, waaruit dit was af te leiden. Nu kunnen wij iets mededeelen dat sterk spreekt.

Er is in het begin der maandjuni een congres te Parijs gehouden tot bevordering van de verbreiding der Evangeliën. Aan de Roomsche bladen werd over de handelingen van dit congres een mededeeling gedaan, waaraan het volgende ontleend is. „Het doel van het congres is: de verspreiding van de Evangeliën onder de Christelijke familiën; zijn parool luidt: wij moeten tot het Evangelie terugkeeren! Dit is nu het derde congres dat de bond voor de Evangeliën te Parijs houdt. Wat dit congres zich voorstelt te bereiken, kan men in de volgende woorden samenvatten: Waarom zouden de Katholieken niet wederkeeren tot het oud gebruik, dat in vergetelheid is geraakt, namelijk dat men in de gezinnen weder het avondgebed gaat doen, waarop dan het lezen van eenige verzen uit het Evangelie kan volgen? Onderscheidene propaganda-vereenigingen hebben aan dit punt hare aandacht geschonken, en het mocht haar gelukken in menig huishouden een huisaltaar op te richten met een knielbankje voor den huisvader, die in de samenkomst van de zijnen voorgaat en hun het brood van het Goddelijk Woord uitreikt. Waarom zou het Evangelie niet in de scholen, bij het onderwijs in den Catechismus, in de vereenigingen en bij de leercursusseu gelezen worden? Ware het niet goed en nuttig, wanneer algemeen het Evangelie van den Zondag met korte verklaring in alle Zondagsmissen gelezen werd, in het bijzonder bij de tamelijk veelvuldig voorkomende missen, waarbij niet gepredikt wordt ? Zulk een voorlezing geeft toch stof tot nadenken voor die bezoekers der Godsdienstoefeningen, die zonder boek in de kerk komen en, met de armen over de borst geslagen of achter op den rug gelegd, gedurende de geheele heilige handeling voor het altaar in gepeins blijven staan. Zouden de Katholieken niet op den goeden weg zijn, als zij de gewoonte aannamen, de Evangeliën — het kon wel in prachtuitgaven — ten geschenke te geven, als men voor de eerste maal ter communie gaat of zich in het huwelijk begeeft ? Konden onze vereenigingen er geen werk van maken om de Evangeliën in arme gezinnen te verspreiden ? Waarom heeft het boek dat voor de geheele wereld bestemd is, onder de prijzen die aan de schoolkinderen gegeven worden, niet een eereplaats? Kortom, wanneer men de Evangelische leer in de ziel en in zekeren zin ook in het bloed van de komende geslachten ingieten wil; wanneer men het verstand weder wil brengen tot het geloof, en begeert dat de liefde voor Christus in het hart gegeven wordt, zoo mag men het niet zoeken te bevredigen met ijdele gebedsoefeningen en sentimenteele beuzelarijen, maar met het Evangelie zelf, met het onverkorte Evangelie. Dat is het boek des levens; het kan alleen leven wekken".

Het zij ons vergund hierbij op te merken, dat de uitdrukking ijdele gebedsoefeningen, waarschijnlijk ziet op het eenige malen achtereen opzeggen van het „Onze Vader" en van het „Wees gegroet". Het is ons een oorzaak van vreugde te mogen mededeelen, dat men in de Roomsche kerk ook aan de leeken het Woord Gods in handen wenscht te geven, zij het voorshands alleen de E vangeliën.Zij het tot beschaming van zulke Protestantsche kringen, waarin het lezen in Gods Woord en het voorgaan van den huisvader in het g^bed, helaas niet meer in eere is.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen