Vereenigingsleven.

„SONNEVANCK”.

Hoe smartelijk wordt men vaak herinnerd aan geliefde afgestorvenen, die in hun leven een beteekeoisvolle plaats in allerlei chtistelijken arbeid innamen. Hoe wordt, bij voorbeeld, nog telkens weer de naam genoemd van een man als Prof. Biesterveld^ dsc-aop gaarne gezienen, ijverigen, ja, haast onmisbaren medewerker op het terrein van velerlei christelijke actie.

Nu is 't weer het onlangs verschenen verslag van de „Vereeniging tot Christelijk Hulpbetoon aan Tuberculoselijd^rs", hetwelk een woord van dankbare nagedachtenis wijdt aan wijlen den hooggeachten voorzitter dier vereeniging, die, toen op 6 October des vorigen jiars het sanatotium „Sonnévanck" kon worden ge opend, door ongesteldheid verhinderd werd, daarbij tegenwoordig te zijn. Die ongesteldheid is niet van voorbijgaanden aard geweest, want kort daarna riep de Heere hem weg van zijn aardschen arbeid. De bestuursvergaderingen van de vereeniging heeft hij geen enkel maal meer kunnen bijwonen. Zoo heeft hij dan ook niet getuige kannen zijn, althans slechts zeer ten deele, van het aanvankelijk gelukkig verloop van den eigenlijken arbeid der vereeniging, die eerst met de opening van baar sanatorium begon.

Zooals men zich herinneren zal, ging aan de opening een periode van voorbereiding van ongeveer drie jaar vooraf. Tigenov-er die ongeveer drie jaren staat een periode van exploitatie van nog geen drie maanden, althans tot het tijdstip, waartoe het jongste verslag loopt. De ervaring, tijdens de exploitatie opgedaan, kan dus nog slechts zeer gering zijn. Toch kan nu reeds gezegd worden, dat het mogelijk is, de verpleging in en het beheer van hetsanato.ium zöó interichten, dat de onkosten gedekt worden door een verplegingsptijs van ft.- per dag.

Het laat zich intuscchen verstaan, dat de exploitatie in de eerste maanden met een nadeelig saldo sluiten moest. Immers, de verpleging werd op 12 October met ééne patiënte begonnen, en voor die eene patiënte moest satuuilijk zoo goed als het geheele raderwerk der organisatie in beweging gezet worden. Dat dssondanks het tekort op 31 Dec. 1908, d. w. z. hêt tekort van de exploitatierekening, niet hooger steeg dan / 681.58, is daaraan te danken, dat het getal der verpleegden dadelijk rees, in die mate zelfs, dat vóór het einde des jaars reeds alle bedden in beslag waren genomen. Zelfs wachtten op 31 Dec, reeds eenige patiënten op plaatsing.

Op dien datum waren aanwezig 3 r patiënten, zijnde 16 mannen en 15 vrouwen. Vijftien van hen behoorden tot de Gereformeerde Kerk, veertien tot de Ned. Herv. Kerk en twee waren Roomsch-Katholiek. Aan het plaatsgebrek, toen reeds bestaande, werd eenigetmale tegemoet gekomen door andere huisvesting van het personeel, waardoor het mogelijk werd, dat op 28 Febr. 37 patiënten waren geplaatst; maar daarmee is allerminst de bestaande ongelegenheid opgeheven, zoödat het zaak is en blijft, voor uitbreiding van het Sanatorium de noodige maatregelen te nemen.

Daarop houdt het bestuur der vereeniging inderdaad voortdurend zijn aandacht gevestigd, maar zal het tot een uitbreiding der stichting kannen komen, die gelijken tred houdt met de aanvragen die inkomen en die, naar vermoed mag worden, steeds zullen blijven inkomen, dan is ruime steun van belangstellenden in deze zaak hoog noodig, zoo in giften als in deelname in de leeningen der vereeniging.

Vroeger wezen we er reeds op, dat we in een voor het Christelijk p-articuliere inhiatief zoo gunstigen tijd leven, dat de deelname in zulke leeningen gerustelijk kan worden aanbevolen als zijnde een rustige en soliede geldbelegging, dank zij de goede zorgen van de üaanciers, die over het algemeen aan het hoofd van het geldelijk beheer van onze Christelijke inrichtingen staan.

Wat de zorg voor de tuberculoselijders betreft, komt hier nog bq, dat de strijd tegen de tuberculose geen hopelooze is, maar dat al wat aan hem ten koste gelegd wordt, ruimschoots wordt vergoed door de levenskracht, welke door hem, menschelijkerwijs gesproken, van de vernietiging gered wordt.

In 1903 sprak de toenmalige Minister van Binnenlandsche zaken bij de behandeling van de begrooting van zijn departement voor 1904 in de Tweede Kamer aldus:

in de Tweede Kamer aldus: „Mijn standpunt daarbij is, dat wij in de tuberculose kunnen zien een vijand, en ik acht het plicht, dat wij, ook van de zijde der Regeering, ons tegen hem verweren en verdedigen en de bestrijding van dien vijand prikkelen en aanmoedigen. Wij hebben bij de tuberculose te doen met een vijand van eene bijzondere soort, die zich onderscheidt van andere besmettelijke ziekten. Vódr Villemain in 1865 het besmettelijk karakter der tuberculose had vastgesteld, beschouwde men de ziekte in haar algemeen bekende verschijnselen als hereditair en ontzonk de moed ter bestrijding, ook wegens de slechte resultaten, die verkregen werden, daar men de zieken veel te laat, wanneer het proces te ver was voortgeschreden, behandelde. Eerst toen de overtuiging vaststond, dat men te doen had met eene in het geheel niet erfelijke ziekte, die alleen daarom in de familie van vader op kind overging, omdat het kind in het huis van den vader aan sterke besmetting blootstond, werd de moed verhoogd om het kwaad aan te tasten”.

Welnu, laat het getoond worden, dat ook wij, in onzen Christelijken kring, dien verhoogden moed bezitten, en dat er genoeg energie, naast mededoogen, in ons woont om de zooveel slachtoffers eischende tuberculose te bestrijden met al de kracht, die in ons is.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen