Buitenland.

Engeland, Onlangs verscheen in Engeland van de band van den predikant Morgan Gibbon, tot de Congregationalistische Kerk behoorend, een buudel preeken onder den titel vun Evangelical Heterorthodoxy, Evangelische onrechtzinnigheid, In het voorwoord zegt de schrijver, dat er op dit oogenblik twee groote bewegingen in het kerkelijk Engeland gezien worden; de eene is rechtzinnig of orthodox, de andere is onrechtzinnig of hetorodox. Maar daar is volgens den schrijver nog een derde richtmg, die door een overgroote meerderheid van Congregationalistische predikanten en gemeenteleden gevolgd wordt. Deze is ourechtzinnig ten opzichte van de geloofsbelijdenissen, doordat zij de letterlijke inspiratie van den Bijbel verwerpt en de leer van de eeuwige straffen voor hen die in hunne zonden sterven, niet aannemen, maar die het Evangelie gelooven en er discipelen van zijn.

Een criticus in Ihe British Weekly merkt hierbij op, dat hij van een goed belijnde beweging ten bate van de letterlijke inspiratie van den Bijbel niets ontdekt heeft, en dat hij ook nist heeft kunnen vinden dat Morgan Gibbon een cardinaal stuk van de geloofsbelijdenis heeft weersproken. Het eerste is wel niet geheel juist. Er zijn nog belijders des Heeren in Engeland, die er aan vasthouden dat „alle Schrift van God is ingegeven", en die daarom de hedendaagsche schriftcritiek verwerpen. Maar hun aantal is klein. Er zijn ook predikers die er voor uitkomen dat zij op modern standpunt staan. Hun aantal is echter niet groot. Maar predikers die de „vermittelungs-Theologie" aanhangen, zijn er in menigte te vinden. Die „vermittelungs"-Theologen gaan in Engeland echter verder dan in Duitschland en Nederland. Hier te lande zal men althans niet velen vinden, die nog aanspraak maken op den naam van „geloovig", welke de eeuwige hellestraffen verwerpen. In Engeland schijnt de leer van de conditioneele onsterfelijkheid, volgens welke alleen de geloóvigen eeuwig zullen leven, terwijl de goddeloozen zullen verdwijnen als een dorrend blad, door vele predikanten te worden voorgestaan.

Frankrijk. Uit de Roomsche Kerk van Frankrijk. De schoolstrijd. Gebrek aan priesters.

Het Fransche episcopaat heeft een herderlijk schrijven gericht tot de Roomschgezinden over de neutrale volksschool. Het is toch hoe langer zoo meer aan den dag getreden, dat die volksschool niet neutraal is; de onderwijzers bestrijden en bespotten de Christelijke religie en doen zich kennen als apostelen der vrijgeesterij. Van louter ontkenning kan een volk niet leven. Men is van niet Christelijke zijde aan het werk getogen, om den grondslag voor eene niet Christelijke moraal te zoeken. Men is daarbij uitgegaan van den plicht, van het goede ofmen zocht van een sociologisch standpunt uit te gaan, doch deze theorieën zijn te zwak gebleken. Het verwondert ons daarom niet, dat de Roomsche clerus nu met alle kracht op het stichten van vrije Roomsche scholen aandringt. Men had dit reeds een dertigtal jaren geleden moeten doen. Toen de onderwijzers behoorende tot de Roomsche broederschappen, uit de Fransche staatsschool werden verdreven, had men daartoe aanstonds moeten overgaan. Nu zal het heel wat moeite kosten, om vrije Roomsche scholen te stichten en te onderhouden.

De Roomsche Kerk is er innerlijk niet op achteruitgegaan sedert de scheiding van kerk en staat tot stand kwam; maar ze heeft toch een waren strijd in Frankrijk. Niet alleen in de steden, raaar ook op het platte land heeft zich een groot deel der bevolking van de Roomsche kerk los gemaakt. Het ergste is, dat steeds minder jongelieden zich willen wijden aan den dienst der kerk. Het blad de Eclair heeft een onderzoek ingesteld naar het aantal leerlingen der verschillende seminariën, en het resultaat was, dat slechts enkele bisdommen het vooruitzicht hebben dat de openvallende plaatsen van pastoors en kapelaans de naastvolgende jaren zullen kunnen bezet worden. Men heeft ook geen hoop, dat de Seminariën in de naaste toekomst beter zullen bezocht worden. Nog droever is het feit, dat door het verschrikkelijk afnemen der bevolking in het departement van de Saóne en Loire, tal van pastoorsplaatsen moest opgeheven worden.

De achteruitgang is al een tiental jaren geleden opgemerkt. De scheiding van kerk en staat heeft dus daaraan geen schuld. Wij zijn van oordeel, dat juist doordat de Roomsche kerk van Frankrijk haar vat op de bevolking verloor, de Fransche staatslieden den moed gegrepen hebben om het concordaat met den paus te verbreken. Van Roomsche zijde beweert men, dat de afneming der bevolking schuld heeft aan de vermindering der Seminaristen, „Deze sociale wonde is ook een wonde der kerk geworden, " Doch ook dit verklaart het droeve feit niet. Immers het cijfer der geboorten was reeds in Frankrijk aan het afnemen, toen de groote en kleine seminariën nog goed bezocht waren. Men heeft ook wel beweerd, dat het feit dat Jezuïten, Dominicanen en Assumptio nisten tot leeraars aan de Seminariën benoemd werden, waardoor een meer Ultramontaansche dan wel een pationale geest onder de aanstaande dienaren der kerk werd aangekweekt, er toe medewerkte om de Seminarieën te ontvolken. Doch ook dit is niet aannemelijk. Immers de Fransche bevolking die zich van de Roomsche kerk afkeert, wendt zich van haar niet af, omdat zij niet nationaal maar internationaal zijn wil, maar wijl zij gebroken heeft met alle geloof. Er blijft slechts over aan te nemen, dat door het toenemend ongeloof er ook steeds minder jongelieden gevonden worden, die als geestelijke de Roomsche kerk van Frankrijk willen dienen. In de meeste Protestantsche landen staan de kerken voor dezelfde moeilijk heid. Laat er een gebed opgaan, dat de Heere arbeiders uitstorte in zijn wijngaard.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen