Een der oudste

Amsterdam, 3 December 1909.

Een der oudste Dienaren des Woords in ons land, de 83'jarige emeritus-predikant Ds. J. Bavinck, is verleden Zondag zacht en kalm in de eeuwige Sabbatsrust ingegaan

Onder de oude garde der Christelijke Ge' reformeerde Kerk nam deze man van sin­ d. guliere gaven een zeer eigenaardige plaats in. Uit het graafschap Bentheim afkom stig, groeide hij op in een eenvoudig schrijnwerkersgezin, tot de Luthersche belijdenis behoorend. Diep religieus leven werd in dien kring niet gevonden; er heerschte uitwendig formalisme en doode orthodoxie; alleen de moeder was een innig vrome vrouw, en het was wel mede aan haar invloed te danken, dat haar zoon reeds van der jeugd af lust had den Hsere te dienen en wei bepaaldelijk in de Bediening des 'Woords. De weg daartoe werd echter eerst ontsloten, toen de Afscheiding ook in de Graafschap doordrong en de 19 jarige Bavinck uit verschillende personen, die zich hadden aangeboden, verkozen werd om te gaan studeeren. Hij trok daartoe over de grenzen naar de kweekschool voor predikanten te Ruinerwolde in^Drenthe, aan wier hoofd de afgescheiden predikant Ds. ^W. A. Kok stond. Na daar zijn opleiding ontvangen te hebben, keerde hij terug en werd in 1848 predikant voor de Graafschap, terwijl hij het volgend jaar meer bepaaldelijk verbonden werd aan de gemeente te Uelsen. De Christelijke Gereformeerde Kerk in Nederland had echter den jongen talentvollen Graafschapper niet vergeten; reeds in 1853 riep hem de Kerk te Hoogeveen, terwgl hq nu tevens zelf als docent aan Drenthe's theologische kweekschool optrad. Zelfs ging zoo uitnemende naam uit niet alleen van zijn vroomheid, maar ook van zijn kennis, dat de Synode niet aarzelde hem in 1854, toen de Theologische School te Kampen werd opgericht en daarmede de drie andere destijds bestaande kweekscholen werden vereenigd, als docent aan de nieuwe school te benoemen. In heftigen tweestrijd met zich zelf door deze benoeming gebracht, riep hij door het lot de beslissing in van God den Heere en meende daarin een aanwijzing te ontvangen, dat hij voor deze roeping bedanken moest. Zoo bleef hij het predikambt getrouw, dat hij met groote toewijding en met veel zegen op zijn arbeid achtereenvolgens te Bunschoten, te Almkerk en te Kampen waarnam, waar hij, na vijf-en-vijftig jaar de Kerken te hebben gediend, in 1903 zijn eervol emeritaat ontving. De Regeering eerde zijn verdiensten door hem te benoemen tot ridder in de orde van Oranje-Nassau.

Zijn bescheiden, ietwat teruggetrokken aard maakte, dat hij in het kerkelijke leven zich nimmer op den voorgrond drong. Desniettemin werd hij telkens ter Synode afgevaardigd en was hij jaren lang Curator der Theol. School. Zijn pastorale arbeid, zijn prediking en niet het minst de studie in het stille studeervertrek had echter de liefde van zijn hart. En de gemeenten, die hij diende, eerden hem als een vader in Christus. Hij wist op den kansel zoo duidelijk en bevattelijk te spreken, dat zelfs de eenvoudigsten hem volgen konden, en toch was hij een man van diep inzicht in Gods Woord en met rijke dogmatische kennis toegerust. De verklaring van den Heideibergschen Catachismus in preeken, die hij, des arbeidens nooit moede, gedurende zijn emeritaat schreef, legt daarvan een welsprekend getuigenis af.

Toen kwam verval van kracht en stelde een langdurig ziekbed, met veel benauwdheid van het lichaam gepaard, zijn geduld wel op de proef. Maar zijn geloof bleef krachtig, en in vol vertrouwen op zijn Heiland is hij ontslapen.

Oak van hem geldt het woord van den . Spreuken-dichter: de gedachtenis des rechtvaardigen zal tot zegening zijn.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen