Buitenland

Duitschland. Twee demonstratien.

In de grootste vergaderplaats van Berlijn, de circus Busch, zijn op Zondag zo Februari, te elf ure, tien-, twintigduizend menschen saamgestroomd, om voor de wereld het uit te spreken: „Jezus leeft". De inwoners van Berlijn stonden verbaasd. Men had wel op aanplakborden gelezen dat eene manifestatie van „positief-kerkelijken" zou plaats hebben, maar er was geen acht op geslagen; op aanplakborden en op zuilen plegen alleen Adventisten en andere secten tot het bijwonen van hunne samenkomsten uit te noodigen^ En nu plotseUng zulk een reuzenstroom menschen! Duizenden en nog eens duizenden kwamen op om in massa te betuigen, dat het Duitsche volk niet met den Christus-loochenaar Drews, den man van den monisteubond, medegaat. Men zag vele uniformen, garde officieren en officieren van den generalen staf; en het was opvallend hoevele mannen, die anders in Duitsch land niet veel de kerk bezoeken, in den circus bijeen waren. Men schat het aantal menschen, die geen plaats konden vinden omdat de circus drie kwartier vóór den aanvang reeds geheel bezet was, op 12.000. De teleurgestelden begaven zich naar een groote zaal in de nabijheid, het Feëen-paleis, dat echter niet, te krijgen was; plotseling was toen het park voor het Koninklijk slot zwart van menschen, en voor den Dom zongen duizenden, onder^heerlijken zonneschijn, spontaan: „Een vaste burg is onze God."

Ia den circus wisselden toespraken van de beste redenaars elkander af; men hoorde hen met gespannen aandacht aan. Doch toen de predikant Philipps met zijn machtig orgaan de menigte aan zijn lippen deed hangen, werden luide toejuichingen gehoord, een onbeschrijfelijke geestdrift maakte zich van de vergadering meester.

Daags daarna vergaderde in jdenzelfden circus de „Band der Landwirte". Zij wilden ook een demonstratie houden, en zich doen kennen als de oude garde voor troon en altaar, voor den Duitschen grond, en den Duitschen arbeid. Op de estrade voerden eenige redenaars het woord. Maar plotseUng roept men: „Oldenburg! O'denburg". Men verlangt onstuimig dat de voorzitter van de West-Pruisische afdeeling op het platform verschijnen zal; men wil zijn krachtig woord hooren.

De demonstratie der agrariërs is bet tweede antwoord, dat gegeven wordt op de schandalen die de sociaal democraten gemaakt hebben over het Kiesrecht,

Toch is het te betreuren dat het tot hiertoe in Duitschland niet kwam tot het vormen van een Christelijke staatspartij. Men strijdt voor belangen. De agrariërs willen dat Duitschland niet in de eerste plaats een industrie-staat worden zal. Maar van een opheffen van de banier van Christus, opdat allen, die erkennen dat Hem gegeven is alle macht in den hemel en op de aarde, zich daaronder zouden scharen, is geen sprake, wanneer men de Christelijk-sociale partij niet mederekent.

Wij verblijden ons in de vergadering die er plaats had te Berlijn, om uitdrukking te geven aan het geloof dat Jezus leeft. Doch nog meer zou het ons verheugen, wanneer het niet bij een demonstratie op één Zondag bleef, maar een voortdurende actie geboren werd om de kerk des Heeren tot nieuw leven te doen opwaken.

N.-Amerika. De macht van den Mammon. Moderne zendelingen.

In Christelijke kringen der Nieuwe Wereld maakt men zich bezorgd over de macht die de onrechtvaardige Mammon steeds meer uitoefent. Et gaat een despotisme uit van het geld, dat ondragelijk begint te worden. Men leeft in een land vloeiende van melk en honig. God kroont de vlijt van den landman; Hij geeft rijke oogsten; Hij bewaart den vrede, en toch zijn de levensmiddelen veel te hoog in prijs voor den armen man. De vennootschappen, trusts genaamd, bepalen den prijs der levensmiddelen. Hoe dit mogelijk is? Indien het hun gelukt allen voorraad van koren, vleesch, meel, suiker, in handen te hebben, dan kunnen zij eischen wat zij hebben willen. En zij die de levensmiddelen noodig hebben, moeten geven wat de verbonden heeren verlangen.

Dit is reeds erg. Maar er zijn nog andere dingen die even erg zijn, al bemerken er velen weinig van. Zoo is er een fonds door groote geldmannen in het leven geroepen, waaruit leeraars en hoógleeraren die niet meer in staat zijn hun weik te verrichten, een pensioen ontvangen. Dit is natuurlijk zeer prijzenswaardig. Doctj er is een „maar" aan verbonden. Alleen die Colleges kunnen van het fonds genieten die aan ^/ttn Kerk verbonden zijn. Willen Colleges die van de een of andere Kerk uit gaan, van het fonds genieten, dan moeten zij eerst zelfstandige inrichtingen worden, die met geen enkelen band aan een Kerk verbonden zijn. Zoo heeft bijv, het College van New-Brunswick, vroeger een kerkelijke inrichting, later een gemengde, den band met de Gereformeerde Kerk moeten doorsnijden, om in de finantieele voordeelen van het fonds te deelen. Nu zou men van zulk een College zeker een inrichting van Hooger Onderwijs op Geref. grondslag kunnen maken, maar wij denken dat de stichters daartegen evenzeer bezwaar zullen maken. Wij stellen ons voor dat de bestuurders van het fonds zullen zeggen: uwe inrichting is eene Kerkelijke, omdat zij op het fundament eener Kerkelijke belijdenis staat. Ook in Nederland komt men immers met dezelfde redeneering telkens aandragen. De Christelijke partijen worden door onze tegenstanders eenvoudig „kerkelijke" genoemd. En al toont men dan ook telken? aan dat dit verkeerd is, daar de Antirevolutionnaire en Chr.-Hist. partij niets met een Kerk uitstaande hebben, toch blijft men haar kerkelijk noemen.

Dr. Chapman, een predikant die een Evangelisatie-reis om de wereld maakt, dringt er bij zijn terugkeer in Amerika op aan, dat candidaten voor den Missionairen dienst des Woords een examen zullen afleggen, voor zij als geordende zendelingen worden uitgezonden. Dr. Chapman wil van de nieuwe Theologie niets weten; hij verklaart zich te houden aan het oude Evangelie, dat Jezus Christus in de wereld gekomen is om zondaren zalig te maken. Dit is ook de boodschap die zendelingen der Presbyteriaansche Kerk te brengen hebben. Op zijn reis door China en Japan heeft Dr, Chapman vele zendelingen ontmoet, en het zou ons niet verwonderen dat zijn bezorgdheid omtrent de rechtzinnigheid van de zendelingen geboren is uit wat hij daar zag en hoorde. Een feit is het ook, dat de Fresbyteriaansche Kerk het zoo nauw niet neemt met de belijdenis van hen die op het zendingsveld arbeiden. Eenige maanden geleden zond men iemand uit van beslist moderne beginselen; het Presbyterie van New-York deed dit. Het voorstel om door het bestuur waardoor de zending gedreven wordt, een onderzoek in te stellen naar de rechtzinnigheid der missionaire dienaars, is echter ongerijmd.

De Kerkeraden en Classen moeten hierin optreden. Doch in de Fresbyteriaansche Kerk is dit helaas niet te verwachten, zoodat het optreden van Dr. Chapman niet veel zal uitwerken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen