Vereenigingsleven.

ZENDINGSSTUDIE.

I.

De groote zendingsfeesten, zooals die bij oerbeurt sedert vele jaren in alle deelen des ands gehouden worden, kunnen naar het ons wil voorkomen, niet, of althans niet meer, geacht orden te beantwoorden aan de eischen, die an een ernstige bijeenkomst ter bevordering an de belangen der zending mogen worden gesteld.

De noodige ernst moge voorzitten bij degenen, ie deze zendingsfeesten organiseeren en leiden, iemand zal ontkennen, dat dezelfde onmisbare rnst gemist wordt bij het grootste deel der ezoekers dier feesten. Het karakter van feestelijkheid staat bij de meeste bezoekers te zeer p den voorgrond, in dien zin, dat men de elegenheid te veel beschouwt als een uitgaansag, ea dat velen, voor wie de zending, geheel of agenoeg, alle belangrijkheid mist, de bijeenomsten gaan bijwonen eenig en alleen om rienden en kennissen te ontmoeten, om een ooi en goedkoop uitstapje te maken, en om ndere redenen, d'ie met de zendingszaak hoeenaamd geen verband houden.

Men zou te ver gaan, indien men wilde beeren, dat de zendingsfeesten, zooals wij die ier te lande kennen, hoegenaamd geen bate pleveren voor het werk der zending; maar onder eenige vrees, van overdrijvbg en onillijkheid beschuldigd te worden, kan men wel eggen, dat de beweging, drukte, moeite en osten, die door zoo'n zendingsfeest vereischt n teweeggebracht worden, niet in goede verouding staan tot de resultaten, die kunnen orden bereikt. De evenredigheden, die ook bij ezen arbeid niet uit het oog mogen worden erUtren, schijnen bij deze sendingsfeesten niet ot haar recht te kunnen komen.

Verblqdend is het dan ook, dat vrij algemeen n den lande beseft wordt, hoe, zal er een pwaking van liefde en ijver en offervaardigheid oor de zending komen, een andere weg dan e tot dusver bewandelde zal moeten worden ngeslagen. Wel is het nog niet merkbaar, dit r een neiging komt om de meer rumoerige dan ractische zendingsfeesten te doen vervallen, aar men begint naast deze endere bijee»' omsten te organiseeren, die niet aan de geraakte euvelen lijden, maar waarvan inderdaad an worden verwacht, dat ze eenig resultaat vzn eteekenis zullen opleveren.

De zending der Gereformeerde Kerken beeft an meet af een andere weg gekozen dan dien an de groote zendingsfeesten, en heeft haa' racht gezocht in meer bescheiden bijeenkomen, tot welker bijwoning niet, door allerlei an de zending vreemde attracties, allerlei ementen werden gelokt, voor wie de zending echts bijaak, wellieht heel onbeteekeneode jxaak, is. Haar vergaderingen dragen diepten

gevolge steeds het stempel van degelijken ernst en worden gekenmerkt door den geest van liefde en ijver voor de «ending, welke er tot uiting komt door de begeerte ook naar meer kennis van de zendiag; welk verlangen daar op billijke wijze kan bevredigd worden.

Maar ook buiten den kring onzer Gereformeerde Kerken is hetzelfde streven thans — laten we voorzichtigheidshalve zeggen: thans in meerdere mate dan voorheen — merkbaar. Men hoort allerwegen van sendingsbijeenkousten, die bestemd zijn voor, als 't zoo genoemd mag worden, het gewone publiek, en van andere, die meer het karakter van studie-bijeenkomsten dragen, en die voornamelijk berekend zijn op bijwoning door predikanten en zendelingen, door de groep van personen, die men in zekeren zin als deskundigen zou kannen aanduiden.

In 't bijzonder beeft ten onzent in den laatsten tijd wel de aandacht getrokken de eerste Zomerconferentie voor Zendingsstudie, die belegd werd door den Zendingsstudieraad en van 8—13 Aug. j.l. te Lunteren gehouden werd. Aan die conferentie wenschen we een enkel woord te wijden, omdat wij haar beschou wen als een nieuwelinge in ons vereenigingsleven, die met vreugde en dankbaarheid moet worden begroet, en van welke het van harte te hopen is, dat ze gevolgd moge worden door meerdere conferenties van dien aard, dien wij reeds bij voorbaat hetzelfde succes toewenschen, dat de eerstelinge had, ^elke luim 130 deelnemers telde.

Werd de groote Edinburgsche wereldiendingsconferentie, van welke we onlangs zeer uitvoerig het een en ander mededeelden, gekenmerkt door een geest van eendrachtige samenwerking tusschen lang niet in alle opzichten eenderdenkende belijders van den Christus, die zich geroepen achtten, uit te gaan voor cf mede te wérken aan de prediking des evangelies onder niet-Christenen, — de conferentie van Lunteren deed zien, dat ook ten onzent vele Cbristenen, wien het met de zending ernst is, bereid zijn, hun mede-Christenen, die op sommige punten tegenover hen staan, de hand te reiken, om zoover mogelijk met hen mede te gaan tot bereiking van het gezamenlijk nagestreefde doel.

In de rede, waarmede Dr. J, R. Callenbach van Rotterdam de conferentie opende, deed hij uitkomen, waartoe zij werd gehouden, n.l. om te bespreken, welke middelen moeten aangewend, om de gemeente meer met de zending bekend te maken. Immers is — zoo sprak hij ongeveer — de zending het waard, dat de liefde en het gebed voor haar zich vermenigvuldigen. Maar hoe zal diï; kunnen geschieden, zonder belangstelling in haar, welke wederom alleen op kennis aangaande haar berusten kan. En hoewel de belangstteling groeit, ze is nog onevenredig met den arbeid, die verricht wordt, en vooral ook met de groote gelegenheden aan alle zijden, om het Evangelie te prediken. Te Edinburgh klonken stemmen van Koreanen, Chineezen, van menschen uit Japan, Afrika en Britsch-Indie, en overal geeft God groote gelegenheden, die toch met te weinig belangstelling worden waargenomen. Het staat met de kennis van de zending niet schitterend; en inderdaad is ze niet op één avond bij te brengen. Om elkaar een weg te leeren tot het bereiden dezer kennis, daartoe diende deze conferentie. Vermindert kennis van de zending, dan ook het gebed er voor. Het is sprekers ervaring, zoo zeide hij, dat bij de voorbede b.v. voor het Koninklijk Huis, dat men kent, de gemeente waarlijk medebidt; bidt men voor de zending, men voelt vaak alleen te bidden. En toch, wie de zending leert kennen, die krijgt baar lief, en vangt aan, voor haar te bidden. Spreker hoopt, dat velen zich zouden voelen opgewekt, meer de zending te bestudeeren, en wat ze er van weten, tot anderen uit te dragen.

In denzelfden geest sprak den volgenden dag de heer L, J. van Wijk, secretaris van het N. B. G., over: „De huitÖge wereldverhoudingen en ds zending, " waarbij hij ook handelde van door God gegeven groote gelegenheden, die te weinig naarstigheid vinden om ze te gebruiken. Hij sprak van de wonderlijke opwaking en opleving, die wordt waargenomen in Japan en China, maar ook in Voor-Indië en Perzie, in Turkije en Egypte; van zich omkeerende wereldverhoudingen, die tengevolge hebben, naar zijn overtuiging, dat onze tijd wellicht belang rijker zal blijken dan die der volksverhuizing of die der Fransche Revolutie, en althans zeer zeker meende hij, dat het nu de tijd der zending is, daar deze als nimmer te voren de wereld voor zich ontsloten ziet. Aan alle einden der wereld openen zich arbeidsvelden, die een bodem vertoonen, bereid en geschikt om het zaad des Evangelies op te nemen, zoodra er maar arbeiders komen, dragende het zaad; arbeiders, die gewillig zijn om van de wellicht slechts beperkten tijd durende gelegenheden gebruik te maken en het zaad met milde hand uit te strooien.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen