Buitenland.

Engeland, Propaganda der Mormonen.

In Engeland zijn de Mormonen sterk aan den arbeid om meisjes naar Utah te lokken. Een predikant schreef: „Wij hebben het oog op een speciaal geval, In ons dorp is een jeugdige dienstbode bezig, alles in orde te brengen om naar Salt Lake Ci^y te vertrekken. Wij doen alles wat in onze macht is om het meisje daarvan te doen afzien, doch het is te vreezen, dat zij te zeer onder Mormoonschen invloed kwam om haar te overtuigen. Verscheidene meisjes in Cnesteifield hebben reeds het plan opgevat naar Uiah te gaan; de hulpprediker van Chesterfield, de Aartsdeken Crosse, stelt alles in het werk om baar daarvan af te brengen, "

De bevolking is op de zendelingen der Mormonen zeer gebeten; een Caristeli]k blad drong er op aan, dat de regeering maatregelen nemen zou om de „huisirerwoesters" uit Engeland te verwijderen. Als de wet dit niet mogelijk maakt, dan moest de wet hoe eer hoe beter veranderd worden. Middelerwijl behoorden de hoofden van gezinnen ernstig tegen de geslepen belagers van de jeugd te waarscouwen.

Het Amerikaansche blad Pacific Christian zegt met het oog op de Mormooasche propaganda in Engeland: „Ia ons land is men bet er over eens, dat de Hiërarchie te Salt Lake zich achter de door de constitutie gewaarborgde vrijheid van Godsdienst verschuilt, om het volk uit een handelsoogpunt te exploiteeren. In elk geval is het Motmonisme in maatschappelijk en Godsdienstig opzicht een gevaar, en het Christelijk volk behoort de bewetingen van zijne uitgezondenen te beantwoorden met de beleefde maar besliste verzekering, dat men ze niet eens in overweging nemen wil. Dit is dunkt ons ook het juiste standpunt. De leer der Mormonen bevat zoovele gedrochtelijke dwalingen, dat het 't beat ia met zijn emissarissen niet in debat te treden, maar ze eenvoudig beslist af te wijzen In Piuissen heeft de regeering de Mormoonsche propaganda slechtweg verboden. Daartoe zal het ook wel in Engeland komen.

— Een koekoek weerstaan.

Verleden jaar ontstond er in de Baptiatische gemeente te Cardiff, die in Long Cross St.-Hap tiat Chapel vergadert, een zware strijd. De predikant dier kerk openbaarde zich als een aanhanger der „nieuwe theologie." Hij werd daarbij gesteund door het grootste deel der gemeente, doch de z.g. „trustees", d. i, zij die de opdracht hebben, om de goederen der gemeente te beheeren, konden daarmede geen vrede hebben. Het is dan ook b^roevend, dat predikanten kerkgebouwen, die gesticht zijn om bet Evangelie daarin te verkondigen, aan hunne bestemming onttrekken teneinde er hunne „nieuwe leer" in te verkondigen (die in den grond der zaak niet anders is dan hetbaUng van ketterijen. uit de oude doos) in plaats dat zij nieuwe kerkgebouwen stichten, met geld dat voor dat bepaalde doel gegeven werd.

De te Cardiff gerezen moeilijkheid ia echter uit den weg geruimd door het optreden van den heer Richard Cory, die een van de oorspronkelijke stichters van het kerkgebouw was.

Hij had er de zware proceskosten voor over en wist daardoor in een rechtsgeding het bezit van het kerkgebouw te verzekeren, aan hen, die daarop recht konden laten gelden. Hieruit blijkt opnieuw, dat de rechters in Engeland, in hunne uitspraken, aan de kerken meer recht kunnen laten wedervaren dan in vele andere landen. Het Engelsche blad, waaraan wij deze mededeeling ontleenen, voegt er aan toe: „Het was een stoute daad van Mr. Cory, maar die toch geheel gerechtvaardigd is. Er zijn maar al te veel theologische koekoeks in het rond, die de nesten van anderen gebruiken, in plaats dat zij hunne eigene nesten bouwen, en ttusteet zijn maar al te dikwijls te zeer toegevend."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen