Buitenland.

Engeland, Een „Evangelische" tot isschop benoemd. Protestvergaering tegen den pauselij ken bul ne temere",

Eïnige weken geleden werd door ons gechreven, dat de Engelsche regeering bij het enoemen van bisschoppen van de Anglicaanche Staatskerk daarvoor uitsluitend mannen anwees van Hoogkerkelijke of Ritualistische ichting. Dezer dagen is die regeering van baar edragslijn afgeweken door de benoeming van r, Druiy, predikant van het eiland Man, tot isschop van Ripon. De nieuw-benoemde bischop wordt geroemd als een man van rijke rvaring en veelzijdige ontwikkeling, en die er ooit een geheim van maakte dat hij de beginelen der reformatie is toegedaan. Zijn vooranger en geestverwant Dr, Boyd Carpenter erd dezer dagen geïnstalleerd als Canon van estminster, op welke belangrijke plaats het ngelsche ministeriee dus ook een „Evangelisch" an zette. Zouden deze benoemingen beeekenen, dat de regeering voortaan de Romanieerende richting in de Angltcaansche kerk niet eer boven andere wil begunstigen?

Groote ontroering heeft in Engeland de fkondiging van 's pausen bul „ne temere" ewekt. Te Londen hield men eene protesteeting in Queen's Hall. Het werd daar itgesproken, dat het niet aanging dat het aticaan in een Protestantsch land het gemengd huwelijk als „een leven in zonde" gebrandmerkt heeft. Pauselijke decreten mochten de wetten van het Britsche rijk niet te niet doen. In het ritsche rijk zijn gemengde huwelijken voor de wet geldig, daarom mocht de Roomsche kerk zulke huwelijken niet ongeldig verklaren. In Duitschland en zelfs in Hongarije was het publiceeren van het pauselijk decreet door de egeeting verboden, het werd tijd dat ook het Angel-Saksische ras zich in deze liet gelden. Men ging zelfs zoover, dat het decreet van den aus genoemd werd „een inbreuk maken op et huiselijk leven en op het Woord van God." et komt ons voor, dat de staat zich niet met de inwendige aangelegenheden eener kerk mag bemoeien. Mag de staat eischen, dat de kerk des Heeren in zake het huwelijk het oordeel van de overheid moet volgen en dat haar niet geoorloofd is in deze een zelfstandig oordeel te hebben? Wij weten, dat de meeste Gereformeerden meenen dat de Ketk des Heeren in d d j t g c d h ww k d D k be e vrs zake het huwelijk het oordeel van de overheid dient te volgen, doch kan de overheid eene Kerk opleggen haar oordeel in deze zaak eenvoudig over te nemen? Wij betwijfelen het zeer.

Duitschland, Een getuigenis van een moderne tegen vaagheid op het terrein der religie.

In het blad de Christliche Freiheit, no, 6, doet een liberaal theoloog de volgende belijdenis hooreu: „Er is niet aan te twijfden dat de orthodoxen inet hunne meer massieve prediking grootere menigten aan zich weten te verbinden, als de moderne prediking dit — trots Jatho — vermag. De gemeenten willen ia den grond der zaak de moderne „Erlebnispredigt" — dat is een prediking waarbij de ervaringen van het dagelijksch leven op den voorgrond treden, niet. En merkwaardig, ook de menschen die liberaal zijn in de gemeente, willen ze ook niet. Wij herinneren ons allen nog goed hoe scherp de Theologie der Christlichen Welt{esnmoAatn blad) door liberale gemeenteleden gecritiseerd werd. Men heeft haar verweten, dat wanneer zij er aan toe kwam stichtelijk te willen worden, men haar moest verwijten dat zij gelijk een kleed werd dat uit draden van twee kleuren geweven werd, zoodat men niet weet, welk karakter zij bezit. Men weet niet waaraan men toe is. Gelooft de prediker, dat de Heere Jezus is opgestaan of niet? Is Hij waarlijk God, of alleen maar mensch ? Men wil niet, dat daarom heen gedraaid wordt, men wil geen ellenlange betoogen! Men wil „ja" of „neesi" hoorea, maar niet beiden te gelijk. Houdt de heilige parabolen, laat de vrome hypothesen achterwege, „Zoek ons een klaar, overtuigend antwoord te geven op de verwenschte vragen die wij doen, " Gelooft de prediker aan een leven na dit leven, of niet ? Hebben wij niet in onze dagen genoeg uit de tooraigheid, de onzekerheid, waarin de gemeenteleden omtrent godsdienstige vraagstukken verkeerén, verstain dat zij zich de vraag stelden: wat zal ik uu gelooven? Deze vraag kwam niet uit het onrustig geworden brein, maar uit het angstig geworden hart voort. Hebban wij een voor de gemeenteleden voldoend antwoord gegeven, een antwoord dat duidelijk en eenvoudig genoeg was ? Er ligt toch in deze vraag het diepe verlangen naar waarheid en zekerheid in ds religie. Dat is de reactie tegen een categorie menschen, die schijnt te meenea, dat een uitspraak des te meer godsdienstige waarde heeft naarmate zij meer onbepaald is. Juist in deze op religieus gebied zoo onrustige tijden, juist in eeuwen waarin een ommekeer op godsdienstig gebied plaats grijpt, verlangt men naar eene leer, dat is naar eec heldere, niet voor tweeërlei uitlegging vatbare uiteensettiiig van godsdienstige gedachten".

Datzelfde wordt ook elders ervaren, In den regel verliezen daarom de welsprekendste tolken van het modernisme hun gehoor.

De bekende leider van de kerkelijk liberalen, Kulemann te Gottingen, spreekt in de Frankf. Zeitung van 12 NT)vember over den toestand van het kerkelijk liberalisme. Hij klaagt daarin over de „Franktireurs", de „enfants terribles" van de liberalen, van het soort van Jatho en Traub, die door hun manier van optreden het den liberalen onmogelijk maken als een aangesloten leger te strijden. Het liberalisme moest zich organiseerec, een leidend bestuur behoorde j den strijd te voeren. Interessant is het te vernemen, dat voor 10 jaar Kulemann zulk een organisatie van het liberalisme beproefd heeft; hij zelf was vijf jaat lang voorzitter van het comité dat de strijdkrachten der liberalen zocht te vereenigen. Doch de zaak ging door de „onverschilligheid" der geestverwanten alsmede door „enghartigheid" en „persoonlijke rivaliteit" te niet. Het meest staat natuurlijk het missen van een gemeenschappelijken grondslag, waarop men te zamen strijden zal, zulk een organisatie in den weg, want in elke partij heeft mes te worstelen met de door Kulemann genoemde d kwade dingen. Maar als men gaat formuleeien t wat men gemeenschappelijk belijdt, dan krijgt g men een „dogma", en dan is volgens de libera­ taed len de Protestantsche vrijheid weder zoek. Zegt men: het liberale dogma bestaat hierin dat men elk dogma verfoeit, dan blijkt het weder uit d hetgeen wij hierboven van de woorden van een hnw liberaal theoloog mededeelden, dat er ook liberalen gevonden worden, die zeggen dat men op den duur zonder een bepaalde belijdenis niet verder kan

Rusland. De Baptistische predikant Pavloff.

Uit een beschrijving van den arbeid vanden Russischen Baptistischen predikant Vasili Pavloff kan men het een en ander leeren omtrent het verleden en het heden in Rusland op het terrein der religie.

Pavloff werd te Tiflis, zijn geboorteplaats, predikant eener Baptistische gemeente, Tien aar lang arbeidde hij ongestoord aldaar met veel zegen; de Evangelische beweging verspreidde zich door de Trans-Caucasische provincie en zelfs in de streken ten zuiden van e Caspische Zee, Ia 1887 werd hij ^chter met en aantal medearbeiders in de gevangenis eworpen, waarin hij eenigen tijd bleef, waarna ij naar Orenburg verbannen werd. Dit alles ging zonder rechterlijk vonnis. Toen Pavloff in ballingschap met de zijnen ging, deden een uizend vrienden hem, bij wijiie van een proessie, uitgeleide. Dit bracht de overheid ertoe og verder te gaan, nadat een aantal gezinnen werd verbannen. Vier jaar vertoefde Pavloff te renburg, Te Tiflis wedergekeerd, werd hem oor de politie de belofte afgeëischt, dat hij niet meer zou prediken. Daar hij deze niet even wilde, werd hij opnieuw naar Orenburg ezonden, waar zijn arbeid zoo gezegend werd at 'nij er 150 personen doopte. Diie kerken werden in een nabijzijnd district gesticht. Pavloff hield openbare disputen met geestelijken der Grieksche kerk, hetgeen de zaak die hij verdeigde, nog meer vooruitbracht.

Toen hij voor de tweede maal vrijgelaten werd, ervoer hij dat hij in zijn werk zoo tegengewerkt, a vervolgd werd, dat hij besloot naarRumenië te gaan, waar hij zes jiar lang predikant was e Tulcea, In 1901 ging hij arbeiden in zijn eboortestad Tiflis, In 1907 verplaatste hij het entrum van zijn werkzaamheid naar Odessa.

Nog heeft deze prediker veel te doen met en tegenstand der regeering, der politie en van et gemeene volk. Maar het moet ook erkend orden, dat er betrekkelijk vrijheid gegeven ordt en dat, wanneer men verlof daartoe beomen heeft, het mogelijk is om tot het houen van godsdienstoefeningen saam te komen. e drukpers is ook vrij verklaard: maar als de rijgswet wordt toegepast, kan die vrijheid zeer eperkt worden. Tweemaal werd Pavloff tot en geldboete veroordeeld; eenmaal is hem en boete van 50 roebels, een tweede maal an 200 roebels opgelegd. De politie heeft het echt openluchtsamenkomsten voor godsdientige doeleinden te verbieden; voor het houden ' d C Rk m h d e o ' m h m van een Zondagsschool is speciale toestemming der politie noodig; maar de politie in Odessa heeft deze bepalingen nog niet in werking gesteld. Bij alle diensten moet een dienaar der politie worden toegelaten, en wanneer deze iets hoort ten nadeele van de Grieksche staatskerk, dan heeft hij het recht de godsdienstoefening te doen ophouden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen