INGEZONDEN STUKKEN.

(Buiten verantwoordelijkheid van de Redactie)

Geachte Redactiel

Dezer dagen kwam mij in handen: „De Heidelbergsche Catechismus als catechetisch leerboek verklaard en toegelicht door Dr. H. H. Birger. Bewerkt naar O. Stellmann's Handreichung zum Heidelberger Katecbismus", uitgegeven in de godgeleerde Bibliotheek van Kemink en Zoon te Utrecht.

Zou ik een weinig plaatsruimte mogen om de lessrs van uw geëerd blad er op te wijzen, dat deze „beweiking" van Barger niet maar in enkele onderdeelen van Stellmann verschilt, zooals de titel zou doen vermoeden, doch dat er principieel verschil tusscben beide bestaat? Terwijl Stellmann zuiver den Catechismus volgt en zich dus ia de Gereformeerde lijn beweegt, heeft Barger allerlei ethische beschouwingen er in gebracht en wijkt hij in belangrijke punten af van den Catechismus.

Ten bewijze slechts enkele plaatsen; vergelijking van beide boeken zal voortdurend soortgelijke verschillen doen zien, zoodat ik met weinige aanhalingen, doch die typeerend zijn, meen te kunnen volstaan.

Bij antwoord i zegt Stellmann ter inleiding van het Bijbelsch verhaal van den yal: „Betrachten wir een Sündenfall r aher, wie derselbe .1 Moze 3 bescbrieben ist, nicht als Allegorie (sinnbildliche Darstellung eines gedankens oder eines bioss iBuerlicben Yorgangs), sondetn als gescbicbtliche Tatsache und Tat£a.chlichen Vorgang". Zoo goed gereformeerd als dit is, zoo ethisch zijn de woorden van Bugei: „Laat ons den zondeval van naderbij aanschouwen in zijn historisch verloop, zooals Gen. III ons dat beschrijft. Welke diepe indchten verraadt dit verhaal! Het verklaart ons niet het ontstaan der zonde in het algemeen, noch hoe het reine menschenhart haar toegang gegeven heeft. De vraag: van w? ar het kwade? wordt door de Schrift niet beantwoord. Maar Gen. III beschrijft ons de toedracht van den val, opdat wij het wezen, de vrucht, de noodzakelijke gevolgen der zonde daaruit leeren kennen, en dan openbaart zich bier eene geestelijke kennis, die alleen uit de leiding des H. Geestes verklaarbaar is, Daarom heeft ieder onderdeel van dat verhaal voor ons beteekeni& ".

Bij antwoord 9 volgt Stellmann den Catechismus, doch Barger zegt: Het antwoord zou kunnen leiden tot de gevolgtrekking: us kan ik mij van de wet ontslagen achten. Daarom geeft de Catechismus een ander antwoord; maar dit kan bij eenig nadenken niet bevredigen, en de ernstige catecheet, die voor alle dingen den indruk van de waarheid aan zijn onderwijs geven wil, moet niet trachten dit om der wille van het gezag van een menschelijk geschrift te bedekken". Even later zegt hij: Het is onpaedagogisch een leerling aan te praten, dat hij schuldig is aan een zonde, die 6000 jaren geleden in het paradijs is geschied, omdat het in het algemeen gevaarlijk is jonge menschen een zondebegrip voor te houden, waarop het geweten niet reageert". Eenige bladzijden verder: wie ter verklaring der erfschuld Rom. V:13—21 te hulp roept, leze dit dan ook met zijne leerlingen, maar vergete niet op te merken, dat juist hier de vertaling zeer gebrekkig is". En bij antwoord 10 wordt Beets geciteerd, die ontkent dat God den kinderen voor zij nog de bewustheid en daad van zondigen kenden de aangeborene natuur tot verdoemenis zou toerekenen, en dat de gemeente dit nimmer heeft beleden (sic!). Stellmann heeft van al deze Arminiaansche beweiingen geen enkel woord

Bij antwoord 19 wordt eene passage over de Schrif tcritiek ingelascbt, voorzichtig gesteld, doch waarbij de gedachte, dat de H. Geest de auteur der Schrift is, teloor gaat. Eu dan wordt even later een gedeelte ingevoegd om de vervulling der prophetieên anders voor te stellen dan de gereformeerde opvatting der Schrift medebrengt, terwijl Stellmann blijft bij het eenvoudige, dat „de Schrift vervuld is" in alles wat Christus deed en zeide. Bij de bespreking der paradijs belofte wijkt Birger weer geheel op dezelfde wijze van Stellm»nn af.

Genoeg om te doen zien, dat hier een „bewerking" wordt geboden, die, wijl principieel van het oorspronkelijke verschillend, dien naam niet mag dragen. Dat Dr. Bronsveld in zijne beoordeelicg van dit boek schrijft: „Wij hebben de vergelijking dezer bewerking met het oorspronkelijke op enkele punten gedaan en kunnen t verklaren, dat waar Dr. Barger van Stellmann k verschilt, wij het doorgaans meer eens zijn met g eerst-dan met /ize/j^-genoemde", is alleszins p begrijpelijk. Doch wie prijs stelt op eene gere o formeerde bahaodeling van den Catechismus, k waarbij deze niet mishandeld wordt, zal goed z doen het oorspronkelijke, zeer nuttige werk te b gebruiken, onder den titel „Handreicbung zum e Heidelberger Catechismus" in Detmold bij C. k Schenk verschenen.

Den Haag, 8 Jan, 1912. B

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen