Buitenland.

N.-Amerika. Eene staking die sympathie verdient. Een energiek protest.

Dezer dagen maakten de Amerikaansche bladen melding van een eigenaardige staking. Vier honderd meisjes te Brooklyn, „dress-makers" van beroep, hadden er hinder van, dat hun directeur en andere mannelijke bedienden dagelijks in hunne tegenwoordigheid den naam des Heeren door vloeken ontheiligden. Zij protesteerden daartegen, doch dit baatte niet. Zij besloten toen kracht aan hun protest bij te zetten door het werk neder te leggen. In tegenwoordigheid van „ladies" wordt in Amerika niet licht gevloekt. Voor een „dame" schijnt men meer eerbied te hebben dan voor God. Maar wellicht hield het mannelijk personeel van bedoeld magazijn te Brooklyn de werkmeisjes, die onder hun opzicht arbeidden, niet voor „ladies"; in elk geval, zij verkozen het vloeken niet te laten, en daaruit vloeide de staking voert.

Deze staking heeft mede ten doel om tot een voorbeeld te dienen voor anderen. Men tracht aan andere fabrieken en werkplaatsen tot gelijke actie op te wekken. Men wil niet meer loon, men heeft ook geen andere grieven, alleen verlangt men dat het vloeken ophoude.

De (Amerikaansche) Wachter verheugt zich zeer over dit opkomen voor de heiligheid van 's Heeren naam. Hij voegt er aan toe: „We zijn een vloekende natie. We bidden niet meer. Amerika, trots al zijn revival-en prayermeetings, wordt meer en meer een biddeloos land. De gewoonte om bij de maaltijden te bidden, is reeds dermate uitzondering geworden dat de enkelen die het nog nakomen, welhaast een verdediging verschuldigd zijn tegenover anderen die hen hierin bespied hebben. Het morgenen avondgebed met de huisgenooten raakt in onbruik en komt nog steeds meer op den achtergrond. Is het een wonder dat we vloeken? Immers ia de mensch naar Gods beeld geschapen, op God aangelegd. Er is in de ziel des menschen een drang om den naam van God op zijn lippen te nemen. Doet hij dit niet biddende en met waar ontzag, zoo zal zijn zondig hart hem dringen om Gods naam te ontheiligen.

Die bidt, vloekt niet. Die vloekt bidt niet.

Een niet-bidder is gewoonfijk een vloeker." Het is niet te ontkennen, dat de Roomsche kerk in N.-Amerika met beslistheid en vastheid tegen sommige volkszonden optreedt en van geen halfheid, van geen schikken en plooien in sommige opzichten wil weten. Zoo treedt zij tegenover de toenemende gevallen van echtscheiding enz. krasser op dan menige Protestantsche kerk.

Als een concreet geval van dapper protest kunnen we het optreden van Kardinaal Cavallari te New-York noemen. Deze had in een rondgaand schrijven krachtig gewaarschuwd tegen de onzedelijke kleederdracht van vele vrouwen. Toen hij nu op Zondag 8 Sept. in de St. Marcus kerk voor een groot gehoor optrad, merkte hij eene jonge dame op in een lichte, di> orschijnende „peek-a-boo dress", van boven alles bloot latend tot aan de borsten. Aanstonds staakte hij den dienst en zeide, dat hij niet wilde voortgaan als deze vrouw de kerk niet verliet. De dame beriep zich op de beelden, die geheel zonder kleeding engelen en heiligen voorstelden. Het mocht haar niet baten. Haat werd nogmaals gelast de kerk onmiddellijk te verinten. Men vond echter een omslagdoek, die om het halfnaakte lichaam der dame geslagen werd. Daardoor werd de ergernis weggenomen en de dienst kon voortgang hebben.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen