Buitenland.

Duitschland. Een bekeering van het modernisme tot het Oude Evangelie.

In den laatsten tijd kregen wij uit Duitschland haast uitsluitend allerlei mededeelingen omtrent de beweging tot uittreding uit de kerk. Nu kunnen wij een meer verkwikkelijk onderwerp behandelen. Voor eene groote vergadering sprak op 23 Januari te Berlijn de gewezen moderne predikant Hoecker, om aan zijn gehoor mede te deelen dat hij tot het Oude Evangelie was wedergekeerd. Wat hem daartoe dreef.? Hem bezielde het heimwee van den modernen mensch naar den onbekenden God, gelijk Klaus Groth het uitspreekt: „Ach, wist ik toch den weg terug, den weg naar het lieve Kinderland." Het liberalisme zoekt dezen weg te wijzen. Maar zijn weg is geheel verkeerd. Juist de moderne mensch met zijn onverbiddelijken werkelijkheidszin sprak tot mij : „Of het Oude EvangeHe, daarvoor kunnen wij eerbiedig stil zijn, dat beheerscht het hart — of geen Evangelie. — Of geen EvangeUe of nederknielen voor den Godmensch, het mysterie van alle mysteriën, waarvoor Luther-knielde als een kind." Voorts sprak - Hoecker, dat hij bij de wetenschap het antwoord gezocht had op alle vragen zijn hart, maar toen hij aan de laatste vragen kwam, zoo moest de ernstigste wetenschap het toch weder bekennen: -tot aan de grenzen van het zinnehjke - ml ik u brengen, maar verder niet; want daarachter breidt zich de oneindigheid uit, waarin geen wetenschap licht kan verspreiden. Maar de mensch die zoo geblaseerd en koud doen kan, draagt toch hetzelfde sidderende hart in de borst en heeft een onuitsprekelijk verlangen naar vrede en liefde. Hij hoorde daarom met open ooren naar de roepstem van het sociahsme. Maar als hij nadacht, kwam de pijnlijke vraag hem voor: waarop zal toch de hefde bij den egoistischen mensch gebouwd worden? Hoecker getuigde voorts, dat het oude Evangelie antwoord geeft op alle vragen van den modernen mensch. En ware broederUefde ontbrandt alleen bij het Kruis, waaraan een liefde zonder wedergade openbaar werd. Vrede voor de ziel, geluk voor het leven, blijvend geluk komt alleen van den Zone Gods.

Waarom, zoo vraagt Hoecker, heb ik het niet langer beproefd met het „nieuwe" Evangelie, met het EvangeUe zonder het vleeschgeworden Woord, zonder den kruisdood van den Middelaar, zonder de opstanding des Heeren? Wijl ik naar leven en volle blijdschap zocht en deze in de moderne Theologie niet vond. Ik word immers als predikant niet alleen bij bruiloften geroepen, maar kom ook bij sterfbedden en begrafenissen. Daar mag ik echter geen »schoone redevoeringen» houden over de waardij van het leven, dat toch wegvliedt, over de deugden van den ontslapene, waarvan ik niet overtuigd ben, neen, dan sprak ik erhever over, dat een man deze wereld van graven toegeroepen heeft: »Ik leef en ook gij zuh leven».... Daarom moest hij breken met alle halfheidj en wilde hij niet de boodschap brengen van den sgrooten mensch» die gestorven is, maar van den Zone Gods die leeft. Wijl het oude Evangelie, hoe meer men er zich in verdiept, zoo onuitsprekelijk zalig maakt, wijl het zoo onzegbaar modern is en voor alles geschikt is met zijn allesvergevende en allesbeheerschende hefde, zoo zoek toch, moderne mensch, in dit Evangehe steeds meer in te leven!

Na deze voordracht stond een oude heer op en noodigde met korte, bewogen woorden de vergadering uit te zingen: »Nu, danket alle Gcott». De voorzitter, de predikant Heldt, dankte den spreker en merkte op, dat de kerkelijke strijd met oprechtheid en Hefde moest gestreden \< 'orden. Een leider der modernen, de predikant Imig, sprak hierna een kalm woord om te betoogen, dat er nog een breed terrein was waarop positieven-en liberalen konden samengaan, maar liet toch duidelijk uitkomen, dat positieven en liberalen uit elkander gaan door de positie die zij nemen tegenover den persoon van Christus.

Wij. verblijden ons in het goede woord, dat de gewezen moderne predikant deed hooren; doch wij hadden gaarne gezien, dat deze man had laten uitkomen dat de moderne mensch een zondaar is als alle andere menschen, en dat hij daaron-i^ noodig heeft een Zaligmaker die zijn schuld draagt en wegneemt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen